Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

«Ο πατέρας μου ήταν ένα κάθαρμα»: Ο γιος του Ναζί «σφαγέα της Πολωνίας» εξομολογείται

δημοσίευση από: Sintiki News - 11/21/2020 10:34:00 μ.μ.

Ο Νίκλας Φρανκ είναι ο γιος ενός από τους πιο αδίστακτους Γερμανούς ναζί, του Χανς Φρανκ. Ο πατέρας του έγινε γνωστός ως «σφαγέας της Πολωνίας» και ευθύνεται για το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Καταδικάστηκε σε θάνατο στη δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά ο Νίκλας  μιλάει γεμάτος πικρία και μίσος για τον πατέρα του. Ένα μίσος που όπως εξομολογείται του «έτρωγε τα σωθικά» από τότε που ήταν παιδί. «O πατέρας μου ήταν ένα κάθαρμα, του άξιζε να πεθάνει» δηλώνει και περιγράφει πώς ήταν να μεγαλώνει στη σκιά των εγκλημάτων του πατέρα του.

 

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την έναρξη της δίκης στη Νυρεμβέργη στις 20 Νοεμβρίου 1945, με τη ζωή του να έχει επισκιαστεί από τα εγκλήματα των ναζί και τη δίκη τους, μιλά στο Αl jazeera.

 

Ο Νίκλας Φρανκ είναι γιος του Χανς Φρανκ, του γενικού κυβερνήτη της κατεχόμενης από τη Γερμανία, Πολωνία, κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Γνωστός ως «Χασάπης της Πολωνίας», ο Χανς Φρανκ καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις δίκες της Νυρεμβέργης και βασικά για το ρόλο του στους θανάτους εκατομμυρίων Εβραίων και Πολωνών και εκτελέστηκε.

 

«Ήξερα ότι δεν ήμασταν “φυσιολογικοί” άνθρωποι, αλλά ο πόλεμος δεν υπήρχε για μένα»

 

Ο Νίκλας, ο οποίος γεννήθηκε το 1939, περιγράφει πώς ήταν να μεγαλώνει με έναν πατέρα που ήταν ανώτερος Ναζί:

 

«Θυμάμαι που επισκέφτηκα τον πατέρα μου στη φυλακή της Νυρεμβέργης όταν ήμουν επτά ετών. Στην άλλη πλευρά της πόρτας ήταν ο Χέρμαν Γκόρινγκ, ένα επίσης ανώτερο μέλος του ναζιστικού κόμματος, ο οποίος επίσης δικάστηκε στη Νυρεμβέργη (καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά αυτοκτόνησε λίγες ώρες πριν εκτελεστεί), μιλώντας με τη σύζυγό του. Κάθισα στην αγκαλιά της μητέρας μου και ο πατέρας μου βρισκόταν στην άλλη πλευρά ενός μεγάλου παραθύρου με μικρές τρύπες στο κάτω μέρος του, μέσω των οποίων μπορούσαμε να ακούσουμε ο ένας τον άλλον να μιλά. “Σύντομα θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα ευτυχώς στο σπίτι μας στο Schliersee [στην Άνω Βαυαρία]”, μου είπε, και ήξερα ότι είπε ψέματα. Το ψέμα του έσκισε στην καρδιά μου. Αυτή ήταν η τελευταία επίσκεψη στον πατέρα μου. Δεν υπήρχε ακόμη ετυμηγορία, αλλά ο δικηγόρος του είχε επισκεφθεί τη μητέρα μου πολλές φορές το καλοκαίρι του 1946 και την είχε προετοιμάσει για το τι θα συνέβαινε. Ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο περιπέτειες για μένα. Οι Αμερικανοί στρατιώτες ήταν φιλικοί και έτρεχα πίσω τους μαζεύοντας τα υπολείμματα των τσιγάρων τους για να τα πάω στη μητέρα μου.

 

Πριν ένα χρόνο, το φθινόπωρο του 1945, είδα για πρώτη φορά τις εικόνες στις εφημερίδες με φωτογραφίες από πτώματα. Μεταξύ αυτών ήταν και παιδιά της ηλικίας μου. Ήξερα ότι ο πατέρας μου ήταν κάποιος σημαντικός. Ζούσαμε σε κάστρο, είχαμε υπηρέτες και σκεφτόμουν την Πολωνία ως ιδιοκτησία μας. Τότε ξαφνικά έμαθα ότι ο πατέρας μου ήταν κάπως συνδεδεμένος με αυτές τις φωτογραφίες. Θυμάμαι τον μεγαλύτερο αδερφό μου Νόρμαν, ο οποίος γεννήθηκε το 1928, να λέει στη μητέρα μας: “Αν αυτές οι εικόνες είναι αληθινές, ο πατέρας μας δεν θα έχει καμία ευκαιρία να επιβιώσει”. Δεν κατάλαβα τι συνέβαινε, αλλά το γεγονός ότι ο πατέρας μου ήταν συνδεδεμένος με αυτές τις φωτογραφίες ήταν πολύ ανησυχητικό για μένα.

 

Ήξερα ότι ήμασταν προνομιούχοι, ότι δεν ήμασταν “φυσιολογικοί” άνθρωποι, αλλά ο πόλεμος δεν ήταν τόσο πραγματικός για μένα. Υπήρχε μόνο μία φορά, προς το τέλος του πολέμου, όταν καθόμασταν στη λίμνη Schliersee και είδαμε μια αρμάδα αεροπλάνων στο δρόμο για να βομβαρδίσουν το Μόναχο. Μία από τις πιο σημαντικές αναμνήσεις μου για τον πατέρα μου είναι από όταν ήμουν περίπου τριών ετών και ήμασταν στο παλάτι Belvedere, όπου κάποτε μείναμε. Έτρεχα γύρω από ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, προσπαθώντας να τρέξω στην αγκαλιά του, αλλά ήταν πάντα απρόσιτος. Ο πατέρας μου με κορόιδεψε: “Τι θέλεις; Δεν ανήκεις στην οικογένειά μας. Είσαι fremdi”. Εννοούσε ένας ξένος. Η ουσία ήταν ότι δεν ήμουν παιδί του.

 

Σύμφωνα με μια φήμη στην οικογένεια, ο υποτιθέμενος βιολογικός πατέρας μου ήταν ο Καρλ Λας, ο κυβερνήτης της Γαλικίας και ένας από τους στενότερους φίλους του πατέρα μου. Ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος ήταν επικεφαλής των SS, δεν συμπαθούσε τον πατέρα μου και ήθελε να τον αντικαταστήσει. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να πάρει την άδεια του Χίτλερ για αυτό, προσπάθησε αντ 'αυτού να πληγώσει ανθρώπους κοντά στον πατέρα μου. Ο Καρλ Λας θα οδηγούσε ένα φορτηγό γεμάτο κλεμμένα αγαθά από την Πολωνία στη Γερμανία και όταν ο Χίμλερ το ανακάλυψε, συνέλαβε τον Λας, γνωρίζοντας ότι ήταν φίλος του πατέρα μου. Τον σκότωσε στη φυλακή και όταν το έμαθε ο πατέρας μου, αποφάσισε να με υιοθετήσει.

 

 

 

Η μητέρα μου πήγαινε στο γκέτο της Κρακοβίας για να αγοράσει γούνα και ακριβά υφάσματα που ο προσωπικός ράφτης της θα έκανε ρούχα. Θυμάμαι μια περίπτωση που ήμουν περίπου τεσσάρων όταν καθόμουν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου με τη νταντά μου, κατά τη διάρκεια των αγορών της μητέρας μου στο γκέτο.

 

Κοντά στο αυτοκίνητο βρισκόταν ένα αγόρι μεταξύ οκτώ και 10 ετών, με κοίταξε με πολύ θλιβερό τρόπο. Του έβγαλα τη γλώσσα κι έφυγε. Ένιωσα θριαμβευτικά. Η μητέρα μου ήταν πολύ κρύα. Όπως ο πατέρας μου, δεν νοιαζόταν για το θάνατο και τη δυστυχία των άλλων. Απλώς απολάμβανε τη ζωή της - τα δείπνα με τους επισκέπτες, τα ταξίδια, τα ψώνια.

 

Ο πατέρας μου ήταν ερωτευμένος με τον Χίτλερ και έκανε τα πάντα για να τον ικανοποιήσει. Μετά τη σύλληψή του, το Μάιο του 1945, οι συνθήκες μας άλλαξαν δραματικά. Οι Αμερικανοί μας μετέφεραν σε ένα διαμέρισμα δύο δωματίων. Δεν είχαμε υπαλλήλους ή χρήματα. Ήταν μια μεγάλη πτώση από τα ύψη. Αλλά για μένα ήταν μια υπέροχη περιπέτεια. Είχα ελευθερία, μπορούσα να ψαρεύω και υπήρχαν θανάσιμα όπλα που από τους στρατιώτες των SS για να παίζω. Η μητέρα μου προσπάθησε σκληρά να μας ταΐσει. Πάντα έκανε συμφωνίες, ανταλλάσσοντας τα πάντα - ιδιαίτερα κλεμμένα κοσμήματα - με ψωμί.

 

Όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα ότι είμαι γιος ενός μαζικού δολοφόνου. Έμαθα για το ρόλο που έπαιξε στην στην απεγκατάσταση των Εβραίων από τα γκέτο και την βίαιη τοποθέτηση τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου υπολογίζεται ότι περίπου 3 χιλιάδες Εβραίοι πολίτες της Πολωνίας έχασαν τη ζωή τους. Στράφηκα στη ζωγραφική. Στα 15 μου ζωγράφιζα ήδη τρομερές εικόνες βασανιστηρίων, δήμιους με τη μορφή χασάπηδων να ξεριζώνουν τη σπονδυλική στήλη των θυμάτων τους, να πολτοποιούν τα κεφάλια τους. Σε όλες αυτές τις εικόνες υπάρχει η πληγωμένη μου ψυχή, χωρίς αμφιβολία. Και πιστεύω ακράδαντα ότι μέχρι σήμερα πολλοί λίγοι Γερμανοί έχουν καταφέρει να νιώσουν συναίσθηση για όσα συνέβησαν τότε, για τα πραγματικά λάθη και τα εγκλήματα των συμπατριωτών μας. Λίγοι έχουν τολμήσει να δουν τα πράγματα από τη σκοπιά των θυμάτων.

 

Οι αρρωστημένες ιδέες του είναι ακόμα ζωντανές στη Γερμανία, συνεπώς τις κουβαλάω σαν φορτίο.

 

Αντιτίθεμαι στη θανατική ποινή, αλλά χαίρομαι που ο πατέρας μου γνώρισε τον φόβο του θανάτου που ο ίδιος είχε προκαλέσει σε τόσους πολλούς αθώους ανθρώπους».

 

 

About Sintiki News

Techism is an online Publication that complies Bizarre, Odd, Strange, Out of box facts about the stuff going around in the world which you may find hard to believe and understand. The Main Purpose of this site is to bring reality with a taste of entertainment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Copyright © Sintiki News™ is a registered trademark.

Designed by Templateism. Hosted on Blogger Platform.