Είχε αγωνία και ελπίδα. Φτάνοντας στο άγαλμα του
Βενιζέλου και βλέποντας τόσο κόσμο, άγνωστο κόσμο που όμως μας ένωνε το ίδιο
πράγμα.
Η ίδια δίψα για απόδοση της δικαιοσύνης. Η ψυχή να
«βλέπει» τον Παύλο Φύσσα και το μυαλό καρφωμένο στη μητέρα του, σύμβολο αγώνα
και αξιοπρέπειας.
Σε αυτή τη μάνα που της ξερίζωσαν την καρδιά και που επι
χρόνια την μαχαίρωναν κάθε μέρα.
Που άντεξε τόσο πόνο, τόσο δηλητήριο αλλά στάθηκε όρθια.
Που δεν έλειψε ούτε μια μέρα από την δικη των 5,5 ετών.
Σήμερα, για μια στιγμή, τη στιγμή που από τα μεγάφωνα
ακούστηκε η απόφαση για την εγκληματική οργάνωση και ρίγος συγκίνησης μας
διαπέρασε ενώ έβλεπες στο βλέμμα των ανθρώπων πίσω από τις μάσκες δάκρυα χαράς.
Εκείνες οι λίγες στιγμές που όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες
κρατούσαν αγκαλιά τη Μαγδα Φύσσα και η Μαγδα Φύσσα όλους τους νέους
μεγαλύτερους και παιδιά που βρίσκονταν στον δρόμο περιμένοντας επιτέλους
δικαιοσύνη.
Ο αγώνας της ακόμη δεν έχει τελειώσει. Μέχρι τη στιγμή
που θα περάσουν οι ένοχοι την πύλη της φυλακής.
Όμως οι σημερινές στιγμές ήταν πέρα και πάνω από εμάς. Το
νιώσαμε όσοι βρισκόμασταν σήμερα στο δρόμο το ένιωσαν πιστεύω και όσοι έβλεπαν
τις απευθείας εικόνες.
Οι σημερινές στιγμές δεν αμαυρώνονται από τις αύρες και
τα δακρυγόνα τη στιγμή που κυλούσαν δάκρυα συγκίνησης στο πλήθος. Είναι πολύ
πάνω από όλα αυτά. Ευτυχώς υπάρχουν εξάλλου οι απευθείας εικόνες που
μεταδίδονταν και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης για το τι συνέβη.
Σήμερα όλοι οφείλουμε ένα ευχαριστώ σε αυτή τη Μάνα. Που
άντεξε, που πάλεψε με τόση αξιοπρέπεια. Ο Παύλος της δεν γυρίζει πίσω. Όμως
όπως έχει πει η ίδια κάθε μέρα ένιωθε να της κλέβουν την Δημοκρατια.
Ευχαριστούμε και υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της ψυχής και
του αγώνα της.
Σήμερα δεν τα κατάφερε μόνο ο γιος της όπως φώναξε.
Σήμερα τα κατάφερε και η Μάνα. Για όλους μας.