Εν Χριστώ αδελφοί,
Σήμερα, ακούσαμε από τον Απόστολο Παύλο, να λέει στον Τιμόθεο, Επίσκοπο Εφέσου, (από βρέφος τα γράμματα οίδας). Αλλά από ποιους όμως; Από την μαμή του την Λωΐδα και την μητέρα του την Ευνίκη.
Και η Ιωάννα, της οποίας σήμερα επιτελέσαμε το τριετές
μνημόσυνο της, έμαθε τα ιερά γράμματα από τους γονείς της, από τους διδασκάλους
της και το κατηχητικό. Έμεινε ορφανή, από πατέρα και ανέλαβε να γηροκομήσει την
μητέρα της. Ευτυχώς ο τότε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παναγιώτακος , κ.κ Λεωνίδας, της
συμπαραστάθηκε και την έβαλε σ’ ένα ίδρυμα ως μαγείρισσα.
Δούλεψε αρκετά χρόνια και έβγαλε μία σύνταξη και με αυτήν
ζούσαν με την μητέρα της. Μετά την συνταξιοδότηση της ήρθε στο Σιδηρόκαστρο και
αφιερώθηκε στην διακονία της κατηχήσεως και ανακουφίσεως των φτωχών και
απόκληρων της ζωής.
Ήταν ο οφθαλμός του Ιερού Ναού της Ευαγγελίστριας.
Ανέλαβε το κατώτερο κατηχητικό, του 3ου
Δημοτικού σχολείου. Παράλληλα συμμετείχε εις τους κύκλους των γυναικών.
Δεν παρέλειπε και τα καθήκοντα της προς τον Θεό. Η κατ΄ οίκον προσευχή ήταν το
κύριο μέλημά της. Παρακολουθούσε τους εσπερινούς και τα σαρανταλείτουργα της
Εκκλησίας.
Όπως είπα πιο πάνω ήταν ο οφθαλμός του Ιερού Ναού της
Ευαγγελίστριας και στο σημείο αυτό θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό γεγονός από τα
πολλά.
Ένας ενορίτης μας πολύτεκνος είχε μία αγελάδα και με το γάλα της έτρεφε τα παιδιά του. Ψόφησε η αγελάδα του και ήρθε σε απόγνωση. Η Ιωάννα το έμαθε και την επόμενη μέρα με επισκέφτηκε, λυπημένη και στεναχωρημένη. Επέμενε λέγοντας ότι κάτι πρέπει να κάνουμε να τον βοηθήσουμε. Την επομένη κάλεσα τα μέλη του Φιλόπτωχου ταμείου, τους ενημέρωσα, πήραμε την απόφαση να τον βοηθήσουμε και πήρε μια άλλη αγελάδα.
Η Ιωάννα, εν Χριστώ αδελφοί, μπορεί να μην ήταν «πόλις
επ΄ όρους κείμενη», αλλά ήταν λύχνος
στον λυχνοστάτη και όχι υπό το μόδιον.
Πέρασαν τα χρόνια, γέρασε και δε μπορούσε να
αυτοεξυπηρετηθεί. Τότε η Ιερά Μητρόπολης με τον Σεβασμιότατων Μητροπολίτη κ.κ.
Μακάριον σαν από μηχανής σωτήρας την υποδέχθηκαν εις την Ιερά Μονή Κηρύκου και
Ιουλίττης. Εκεί βρήκε θαλπωρή, την γηροκόμησαν θεαρέστως σαν να ήταν αδελφή της
Ιεράς Μονής και όταν παρέδωσε το πνεύμα της, την οδήγησαν στην τελευταία της
κατοικία με την δέουσα ακολουθία.
Τελειώνοντας αναφέρω τα λόγια του ποιητή μας Δροσύνη που
έχουν σχέση με την Ιωάννα Στοΐδου: Δεν θέλω του Κισσού το πλάνο στύλωμα,
σε ξένα στυλώματα δεμένο.
Δε θέλω του γιαλού το λαμπροφέγγιασμα
που λάμπει με του ήλιου την ράχη,
θέλω να δίνω φως από την φλόγα μου,
κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι.
Και η Ιωάννα ήταν στο Σιδηρόκαστρο ένα ταπεινό και
άσβεστο λυχνάρι.
Αιωνία της η μνήμη.
π. Βασίλειος Κιομουρτζίδης
* Οι φωτογραφίες
από το αρχείο των αδελφών Μαλαματή και Ευαγγελία Βερβέρη που απεικονίζονται
στις φωτογραφίες με την Ιωάννα Στοΐδου.
