Αδωνις εναντίον Κοττάκη: Σκληροί «γαλάζιοι» εμφύλιοι

Θοδωρής Καραγιαννίδης

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία»,  βασισμένο σε ένα κείμενο του Μ. Κοττάκη με τίτλο «Δεν είναι αυτή η ΝΔ!», συζητήθηκε αρκετά σε «γαλάζια» σαλόνια και γραφεία. Όχι μόνο γιατί τα πρόσωπα που καταγγέλλονται ως νεοφιλελεύθεροι ελιτιστές είναι ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Ακης Σκέρτσος και ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, αλλά επίσης επειδή ο συντάκτης του άρθρου είναι ο βιογράφος του Κώστα Καραμανλή (ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ off the record, εκδόσεις Λιβάνη), ένας δημοσιογράφος που σταδιοδρόμησε ως στρατευμένος στη ΝΔ και έχει τα «γαλόνια» για να υπερασπιστεί τις «γαλάζιες» Θερμοπύλες.

 

Η εικόνα περιπλέκεται αν προσθέσει κανείς το γεγονός ότι πριν από λίγες μέρες ο εκδότης των «Παραπολιτικών» Γ. Κουρτάκης κατήγγειλε τον όμιλο Φιλιππάκη (εφημερίδες «Δημοκρατία» και «Εστία») ότι προσπαθεί να στήσει κόντρα Μητσοτάκη - Δένδια, εμφανίζοντας τον πρωθυπουργό ως πιο light στα θέματα εξωτερικής πολιτικής απ όσο ο υπουργός Εξωτερικών, που θεωρείται ως ο εκλεκτός των καραμανλικών.

 

Και μέσα σε όλα, από τις εκδόσεις Ινφογνωμων του Σάββα Καλεντερίδη που αρθρογραφεί στη «Δημοκρατία» κυκλοφόρησε το βιβλίο του συμβούλου στρατηγικού σχεδιασμού του Κώστα Καραμανλή Νίκου Καραχάλιου "Οι Νταβατζήδες". Ο Καραχάλιος έχει ανακοινώσει την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα («Δημοκράτες»), συνομιλεί με πρώην υπουργούς του Καραμανλή (Σπηλιωτόπουλος, Ζώης, Ντινόπουλος, Αντώναρος κα) έγραψε βιβλίο για τη διαπλοκή εκκινώντας από όσα είχε πει ο πρώην πρωθυπουργός στον Μπαϊρακτάρη για τις πέντε οικογένειες που κυβερνούν τη χώρα.

 

Απαντώντας, Γεωργιάδης - Σκέρτσος - Πατέλης έβγαλαν μια selfie μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου για να δείξουν πόσο δεν τους αγγίζουν οι βολές του Μ. Κοττάκη.

 

Η ανάρτηση του Αδωνι Γεωργιάδη στο twitter: «Με τους φίλους και συνεργάτες μου @PatelisAlex και @askertsos στο Μέγαρο Μαξίμου σήμερα μετά από μια εξαιρετικά σημαντική συνάντηση για τις επενδύσεις στην Ελλάδα. Μπορεί να μην μας συμπαθεί ο κ. Κοττάκης αλλά εμείς εργαζόμαστε όσο μπορούμε για το κοινό καλό».

 

Ωστόσο, η άποψη του Μ. Κοττάκη ότι συνεργάτες του πρωθυπουργού πάσχουν από «νεοφιλελεύθερο ελιτίστικο κυνισμό» δεν είναι μεμονωμένη στο εσωτερικό της ΝΔ. Είναι αρκετοί οι βουλευτές και τα στελέχη που ενοχλούνται από το γεγονός ότι μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου δεν υπάρχει ούτε ένας καθαρόαιμος δεξιός, ενώ ο Αδ. Γεωργιάδης κατά καιρούς επιτίθεται σε ομάδες πολιτών με ένα ύφος ξένο προς τη λαϊκή ΝΔ στην οποία πιστεύουν.

 

Δεν το εξωτερικεύουν γιατί η εξουσία τους κάνει να σωπαίνουν, αλλά σε ιδιωτικές συζητήσεις λέγονται πολλά και για τον Σκέρτσο που ήρθε από το γραφείο του Χρυσοχοϊδη και τον ΣΕΒ και για τον Πατέλη που δεν καταλαβαίνουν γιατί μιλά για τον σύντροφό του δημόσια.

 

Γενικά, δεν είναι όλη η ΝΔ συμφιλιωμένη με τον εκμητσοτακισμό του κόμματος, με τις μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ και με το συγχωροχάρτι στον Κ. Σημίτη που για πολλούς αποτελεί ακόμη «αρχιερέα της διαπλοκής», όπως τον έλεγε κάποτε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής.

 

Ο Μ. Κοττάκης δεν εκφράζει μόνο τον εαυτό του και τον όμιλο Φιλιππάκη. Γι αυτό και ασχολούνται μαζί του.

 

Το κείμενο του Μανώλη Κοττάκη στη «Δημοκρατία»

 

Ο κύριος Μητσοτάκης δήλωσε προσφάτως, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δύο ετών στην πρωθυπουργία, «δεν είμαι νεοφιλελεύθερος». Πράγματι, μέχρι στιγμής δεν είναι. Στα λόγια, τουλάχιστον. Εχοντας μελετήσει τη μέθοδο της Αριστεράς αλλά και τα λάθη του πατρός του την περίοδο 1990-1993, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο φιλελεύθερος λόγος πρέπει να είναι εντόνως κοινωνικός. Μα και οι αντίστοιχες πολιτικές να έχουν ισχυρά στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Με αυτήν τη φιλοσοφία εισηγήθηκε, άλλωστε, προσφάτως το εργασιακό νομοσχέδιο, αναδεικνύοντας επιμέρους θέματα, όπως οι άδειες πατρότητας ή η ασφάλιση των ταχυμεταφορέων, άλλως πως «ντελιβεράδων».

 

Με την ίδια φιλοσοφία εισηγείται τώρα και για τον ατομικό κουμπαρά των νέων. Παίρνοντας το μάθημά του από άστοχες υπερφιλελεύθερες διατυπώσεις στις οποίες προέβη και ο ίδιος την περίοδο της αντιπολίτευσης (για την αξία των κοινωνικών ανισοτήτων ή την επταήμερη εργασία), ο πρωθυπουργός καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να οικοδομήσει -για να μιλήσω με όρους ρεπουμπλικάνων- την εικόνα του συμπονετικού συντηρητικού. Θα τα καταφέρει, δεν θα τα καταφέρει, στο τέλος θα κριθεί στο χειροκρότημα. Οταν αποτιμηθούν οι πολιτικές του. Εκεί θα δούμε αν ήταν κοινωνικά δίκαιες ή νεοφιλελεύθερες. Το πρόβλημα για τον κύριο Μητσοτάκη όμως δεν είναι ο εαυτός του. Το πρόβλημά του είναι οι συνεργάτες του και μάλιστα οι άμεσοι, οι οποίοι δεν δείχνουν την αυτή προσαρμοστικότητα με τον ίδιο σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Το πρόβλημα είναι ότι τινές εξ αυτών υποφέρουν από μια πολιτική ασθένεια που ονομάζεται νεοφιλελεύθερος ελιτίστικος κυνισμός.

 

Κοσμητικά επίθετα

 

Οι άνθρωποι επιτίθενται διαρκώς στους πολίτες, λούζοντάς τους με κοσμητικά επίθετα. Πρακτική εντελώς ξένη προς τη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη, η οποία -το αναφέρει καμιά φορά ο πρωθυπουργός- είναι λαϊκή παράταξη. Η ισχύς της αντλείται πρώτα και κύρια από τον λαό και μετά από τους χορηγούς της. Και το πλέον εκπληκτικό είναι ότι την επίθεση εναντίον των πολιτών εξαπολύουν πολιτικά πρόσωπα που ανακάλυψαν τη Ν.Δ. και ενετάχθησαν σε αυτήν μετά τα σαράντα τους. Εως τότε βολόδερναν μεταξύ μικρών κομμάτων, πολιτικών γραφείων υπουργών, άντε και επενδυτικών τραπεζών οι ευφυέστεροι εξ αυτών. Και όμως: Η αγκάλη που άνοιξε δεν εκτιμήθηκε. Ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. κύριος Γεωργιάδης, ο οποίος στα νιάτα του πέρασε έως και από το κεντροαριστερό κόμμα του κυρίου Τρίτση, επιτίθεται διαρκώς στους επιχειρηματίες και τους εργαζομένους. Τη μία τους ειρωνεύεται και τους καλεί να του δώσουν τα κλειδιά των επιχειρήσεών τους να τις δουλέψει εκείνος. Την άλλη απειλεί τους εργαζομένους με το δίλημμα «εμβόλιο ή απόλυση». Την παράλλη επιτίθεται εκ νέου στους επιχειρηματίες με το δίλημμα «εμβόλιο ή χρεοκοπία». Διαχωρίζει τους πολίτες σε εμβολιασμένους με «προνόμια» και μη. Παλαιότερα δήλωνε δημοσίως την απογοήτευσή του επειδή του πήρε ο Τόμσεν τη δόξα των απολύσεων. Ή δεχόταν να παραλαμβάνει το υπουργείο του έγγραφα από μάνατζερ πολυεθνικών που διέταζαν την ηγεσία σε ύφος ιταμό σε πρώτο ενικό τι αποφάσεις να εκδίδει. Δεν είναι Ν.Δ. αυτό το ύφος. Νέα Δημοκρατία όπως τη γνωρίσαμε εμείς τουλάχιστον. Αλλά το βιολί συνεχίζεται και προστίθενται στην ορχήστρα κι άλλοι βιολιστές.

 

Ο υφυπουργός Ακης Σκέρτσος επιτέθηκε προχθές σε εργαζομένους αποκαλώντας τους «εξαρτημένους» από τα επιδόματα. Κατ’ ακρίβειαν χρησιμοποίησε τη φράση «ο ολισθηρός δρόμος της εξάρτησης από τα επιδόματα», λες και είναι ναρκομανείς. Ούτε αυτό το ύφος είναι Ν.Δ. Δεν γνωρίζω αν το διάστημα που ο κύριος Σκέρτσος ήταν διευθυντής του ΣΕΒ έμαθε πώς είναι να είσαι μακροχρονίως άνεργος πενηντάρης και να ζεις με τα 200 ευρώ του επιδόματος της κρατικής prepaid card. Πώς είναι να μπαίνεις στο λεωφορείο στιγματισμένος με την κάρτα δωρεάν μετακινήσεων του ανέργου, να νοσηλεύεσαι στο νοσοκομείο με τη βεβαίωση του ανασφάλιστου, να τρέφεσαι ξοδεύοντας ένα δυο ευρώ κάθε μέρα με σουβλάκια αμφιβόλου διατροφικής αξίας και να κοιμάσαι σε τροχόσπιτα. Εξαρτημένοι από επιδόματα τέτοιοι υπάρχουν χιλιάδες. Δεν είναι επιλογή τους η «εξάρτηση». Ερχονται και στιγμές στη ζωή που από τη μια στιγμή στην άλλη γυρίζει ο κόσμος ανάποδα. Το γεγονός ότι άνθρωποι εξοκέλλουν δεν είναι λόγος για να τους επιτίθεσαι. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτή η αποστολή της πολιτικής: να χωρίζει τους ανθρώπους σε επιτυχημένους και αποτυχημένους και να μοιράζει βραβεία στους μεν, λεμονόκουπες στους δε. Τα αυτά ισχύουν για τον έγκριτο οικονομολόγο Αλέξη Πατέλη.

 

Τη μία επιτίθεται στους νέους που έχουν κάνει διδακτορικά αποκαλώντας τους «τεμπέληδες». Την άλλη επιτίθεται στους παππούδες γιατί «κόβουν το μέλλον των νέων». Την τρίτη στους στρέιτ εργαζομένους με τη ρατσιστική προσέγγιση ότι οι γκέι είναι πιο αυξημένης παραγωγικότητος. Περιφερειακά έχουμε και άλλους βιολιστές συμπρωταγωνιστές, οι οποίοι κάνουν όμως μόνο εμφανίσεις guest. Εις κάποτε δήλωσε ότι τα μηνύματα των μετακινήσεων πολιτών κατά την πανδημία διατηρούνται ως μέτρο για λόγους «παιδαγωγικούς». Κοινώς είναι βλαξ ο κόσμος και χρειάζεται παιδονόμο. Αλλος τις δήλωσε στο Κοινοβούλιο ότι οι νέοι συμπεριφέρονται κατά την πανδημία «ανέντιμα και ανεύθυνα».

 

Προφανώς γι’ αυτό και ενίοτε ξυλοκοπούνται από τις Αρχές. Ενας τρίτος αποκάλεσε τους ανεμβολίαστους «ψεκασμένους». Οσα δε ντρέπονται να πουν δημοσίως τα αναθέτουν σε προθύμους των ΜΜΕ. Οπως ο αξιότιμος συνάδελφος που δήλωσε προσφάτως πως όποιος δεν κάνει το εμβόλιο πρέπει να πληρώσει τα νοσήλιά του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Η υποτίμηση των πολιτών και οι διαρκείς επιθέσεις εναντίον τους δεν είναι πολιτική. Επιτυγχάνει στο τέλος τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Η τοποθέτηση ενός εκάστου υπουργού στο βάθρο της ανωτέρας ελίτ που κανοναρχεί την αγράμματη πλέμπα με «φετφάδες» του τύπου «θα απολυθείτε», «θα χρεοκοπήσετε», «είστε τεμπέληδες», «εξαρτημένοι», «ανεύθυνοι», «ανέντιμοι», «τζαμπατζήδες» απέχει πολύ από αυτό που ο πρωθυπουργός περιέγραψε ως «προοδευτικό φιλελεύθερο κόμμα της Κεντροδεξιάς». Είναι κάτι άλλο. Μα δύο χρόνια τώρα -αυτό είναι το μείζον στρατηγικό λάθος τής κατά τα λοιπά επιτυχημένης αυτής περιόδου- οι βιολιστές του κυνισμού αυτής της παράταξης, εξαρτημένοι από την εξουσία (για να μιλήσουμε με τους όρους τους), δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να επιτίθενται φραστικώς σε μεσαίους επιχειρηματίες, εργαζομένους, νέους, γυναίκες, φαρμακοποιούς, ιδιοκτήτες ταξί, εστιάτορες, ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης (που διατίθεντο δωρεάν για προεκλογικές εκστρατείες βουλευτών της Ν.Δ.), ιερείς, μητροπολίτες, εκπροσώπους πολιτιστικών συλλόγων και κοινωνικών οργανώσεων. Ανθολόγιο ολόκληρο μπορεί ανέτως να γράψει κανείς με τα πολιτικά μαργαριτάρια που έχουν ειπωθεί.

 

Και επειδή οι περισσότεροι εξ αυτών, προερχόμενοι από την Κεντροαριστερά του ΠΑΣΟΚ, θεωρούν ότι τους αρκεί η πολιτική κάλυψη ή η ανοχή που τους δείχνει ο πρωθυπουργός, καλό είναι να γνωρίζουν -γλυκά το λέμε, που θα έλεγε και ο Μάκης Βορίδης- τα εξής: Ο χώρος της Κεντροδεξιάς και ο κόσμος της είναι πράγματι μεγάθυμος και αφομοιωτικός. Σε αντίθεση με τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Τρεις μετεγγραφές νεοδημοκρατών έκανε όλες κι όλες το ΠΑΣΟΚ εν τω καιρώ της παντοδυναμίας του: του Ιωάννη Μπούτου το 1989 ο Ανδρέας, του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου ο Σημίτης το 2000 και του Ανδρέα Ανδριανόπουλου το 2004 ο Γιώργος.

 

Στην πλατεία

 

Κανείς τους δεν πήρε πάσο να μπει στο ιερό. Το γεγονός ότι είναι μεγάθυμος και αφομοιωτικός ο κόσμος της Κεντροδεξιάς και δεν ομιλεί για τους νεοείσακτους που μπήκαν στο ιερό και τον υβρίζουν δεν σημαίνει ότι και λησμονεί. Ποτέ. Περιμένει τη στιγμή που οι βιολιστές θα αφήσουν αργά ή γρήγορα την ασφάλεια του κλειστού δωματίου και θα κατέβουν στην πλατεία. Εκεί να δείτε επίθετα κοσμητικά, εκεί και ουσιαστικά. Η ελληνική γλώσσα είναι πλουσία. Προτείνω λοιπόν το εξής: Αντί του κλασικού ρεπερτορίου να αναζητήσουν οι βιολιστές μας τις αιτίες της αμφισβήτησης της πολιτικής στην Ελλάδα και στον κόσμο με πρόσχημα τον εμβολιασμό. Θα ανακαλύψουν έντρομοι πως -για λόγους εσωτερικούς (ακαταδίωκτο) και για λόγους παγκόσμιους (επίθεση στα ατομικά δικαιώματα και τα προσωπικά δεδομένα)- η άρνηση των πολιτών οφείλεται στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης προς την πολιτική και προς το σύστημα. Αντί να ξιπάζεστε και να υβρίζετε τους πολίτες λοιπόν, αγαπητοί, κατανοήστε τους. Θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα.

 

Το κείμενο του Γ. Κουρτάκη στα «Παραπολτικά»

 

Ο ταλαιπωρημένος σε όλα τα επίπεδα Όμιλος Φιλιππάκη  («Δημοκρατία» και «Εστία»), σε μια προσπάθεια να κρατήσει ό,τι του έχει απομείνει από τους δεξιούς αναγνώστες, εδώ και καιρό «χτίζει» μια κόντρα ανάμεσα στον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών Δένδια. Αιχμή του (δημοσιογραφικού) δόρατος, ο βιογράφος του νεότερου Καραμανλή, δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, που ασχολείται σχεδόν καθημερινά με τα δρώμενα στην εξωτερική πολιτική. Ολες, μα όλες οι παρεμβάσεις των εφημερίδων του Φιλιππάκη καταλήγουν σε έναν και μόνο στόχο: στην ανάδειξη (δήθεν) διαφορετικής «γραμμής» στην εξωτερική πολιτική ανάμεσα σε Μαξίμου και ΥΠ.ΕΞ. Και όλο αυτό το αφήγημα το «χτίζουν» με επιμονή και μεθοδικότητα, θέλοντας να εμφανίσουν τον Κυριάκο πιο light στη διαχείριση των κρίσιμων εθνικών θεμάτων σε σχέση με τον Δένδια. Αυτή η τακτική είναι η καλύτερη «τροφή» για το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι εφημερίδες του Φιλιππάκη, οι οποίες πριν από μόλις δύο χρόνια αποθέωναν τον Καμμένο και τον Παπαγγελόπουλο, ενώ διένειμαν τα βιβλία του Παπαδόπουλου και του Παττακού".

 

Το βιβλίο του Ν. Καραχάλιου: «Οι Νταβατζήδες»

 

Συζητήσεις έχει προκαλέσει και το νέο βιβλίο του Νίκου Καραχάλιου, άλλοτε γραμματεάς Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας επί προεδρίας Καραμανλή, με τίτλο «Οι Νταβατζήδες».

 

«Ποτέ μια μόνη λέξη που ειπώθηκε από έναν πρωθυπουργό, δεν κουβαλούσε πάνω της ένα τόσο πυκνό πολιτικό περιεχόμενο: "ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ". Πριν από δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, ο Κώστας Καραμανλής, αναφερόμενος στις προοπτικές της διακυβέρνησης της χώρας από τον ίδιο και την κυβέρνησή του, έκανε μια σημαντική, ιστορική θα λέγαμε, αναφορά. Αναφέρθηκε "σε πέντε οικογένειες που κυβερνούν την Ελλάδα", τους οποίους, μάλιστα, κατονόμασε ως "νταβατζήδες". Σ’ αυτό το τεράστιο θέμα, αναφέρεται στο βιβλίο του με τίτλο «Οι νταβατζήδες», ο Νίκος Καραχάλιος, ένας άνθρωπος που ήταν κοντά στον Κώστα Καραμανλή επί σειράν ετών, ως Διευθυντής Στρατηγικού Σχεδιασμού», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο δελτίο Τύπου του νέου βιβλίου του Νίκου Καραχάλιου.

 

Ο Διευθυντής Στρατηγικού Σχεδιασμού του Κώστα Καραμανλή, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Οι 5 οικογένειες που κυβερνούν την Ελλάδα, όπως τις ονομάτισε ο Κώστας Καραμανλής στο ιστορικό πια τραπέζι του Μπαϊρακτάρη το 2004, πνέουν τα λοίσθια. Αν ρωτήσετε τους 7 από τους 9 Πρωθυπουργούς που προσπάθησαν να κυβερνήσουν τη Χώρα μας από το ‘81 και μετά “ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν κάθε φορά που προσπαθούσαν να αλλάξουν έστω και λίγο το status quo”, όλοι συγκλίνουν –παρά τις μεγάλες διαφορές τους- σε μια απάντηση: “η Διαπλοκή, οι ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ!”».

 

«Πάμε λοιπόν μέσα από τη δύναμη ενός τίτλου, που σχεδόν κανείς δεν τολμούσε να τυπώσει, να κάνουμε το πρώτο βήμα ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Να διαβάσουμε μια εναλλακτική ιστορία από κάποιον που έζησε τα γεγονότα της τελευταίας 25ετιας από πρώτο χέρι», καταλήγει το δελτίο Τύπου του βιβλίου στέλνοντας μηνύματα με συγκεκριμένους αποδέκτες.