Μαρίνα Αλεξανδρή
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου βρίσκεται στο στόχαστρο σκληρής, έως και ανοίκειας, κριτικής – είτε αυτή εκπορεύεται από ένα άτυπο και «ημιεπίσημο» εθνικοπατριωτικό μέτωπο εντός και πέριξ της ΝΔ, είτε από συγκεκριμένους επιχειρηματικούς, μιντιακούς και πολιτικούς πόλους που έχουν λόγους να κρατούν «μανιάτικη» την μη ανανέωση της θητείας του Προκόπη Παυλόπουλου.
Για όλα αυτά τα κέντρα το μεγάλο φιάσκο με την ακύρωση της
παρασημοφόρησης του Ιάσωνα Αποστολόπουλου αποτέλεσε την τέλεια ευκαιρία για να
κλιμακώσουν αυτή την επίθεση – σε βαθμό, εφημεριδες γνωστής εθνικοπατριωτικής
γραμμής να χαρακτηρίζουν την Κατερίνα Σακελλαροπούλου «βαρίδι», sites
αντίστοιχης κατεύθυνσης να θέτουν ζήτημα παραίτησής της, και τα social media να
γίνονται σημείο συνάντησης του πιο σκληρού, έως και ακροδεξιού ρεύματος, του
«γαλάζιου» άξονα Μπογδάνου και Σαμαρά, και μαζί και των δυσαρεστημένων
καραμανλικών της ΝΔ με κοινό τόπο την αποκήρυξη της Προέδρου της Δημοκρατίας με
εθνικοπατριωτικό περίβλημα. Στο πλαίσιο αυτό, δε, αξιοποιήθηκε στο μέγιστο
βαθμό και η σύγκρουσή της με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια για το ποιος
φέρει την ευθύνη του φιάσκου στην υπόθεση Αποστολόπουλου.
Ο τίτλος της Εστίας ήταν «Βαρίδι η Πρόεδρος για τις εκλογές» και ήταν
ενδεικτικός του κλίματος. Η εφημερίδα έγραψε ότι οι πρόωρες εκλογές το
φθινόπωρο είναι μονόδρομος για τον πρωθυπουργό – δίνει μάλιστα και ημερομηνία
την 3η Οκτωβρίου – και συμπεριλαμβάνει την Πρόεδρο της Δημοκρατίας στις
παραμέτρους που μπορούν να αναγκάσουν τον πρωθυπουργό να σπεύσει στις κάλπες:.
Διότι όπως υποστηρίζει «η αστάθεια της Προέδρου της Δημοκρατίας θα παίξει
καταλυτικό ρόλο στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Το επεισόδιο με τα
παράσημα κατέδειξε την απειρία της σε χειρισμούς – λείπει από δίπλα της ένας
έμπειρος διευθυντής – και ήγειρε αμφιβολίες για την δυνατότητά της να οδηγήσει
αμέσως την χώρα σε δεύτερες εκλογές εάν χρειαστεί. Πρόβλημα!».
Η Εστία ήταν η ίδια εφημερίδα που παλαιότερα εγκαλούσε την Κατερίνα
Σακελλαροπούλου για την απουσία σημαίας και σταυρού από το γραφείο της («Που
είναι η Σημαία και ο Σταυρός κυρία Πρόεδρε»; έγραφε), ενώ ανήκει στον ίδιο
όμιλο με την «Δημοκρατία» που πρόσφατα είχε αφιερώσει το κύριο άρθρο της για να
υποστηρίξει την άποψη ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι «μη αρεστή στον λαό»
εξαιτίας της «εθνικά επίμεμπτης στάσης της στην υπόθεση της Συμφωνίας των
Πρεσπών».
Είχε υποστηρίξει επίσης ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου «μετέχει στον
εκφασισμό του δημόσιου βίου».
Από άλλη πολιτική αφετηρία και, ενδεχομένως άλλη στόχευση, την αποδόμηση
της Προέδρου της Δημοκρατίας ήρθαν να στηρίξουν και τα «ΝΕΑ» αποδίδοντας της
την ευθύνη για την πρόταση παρασημοφόρησης του Ιάσωνα Αποστολόπουλου: «Υστερα
από εντατικές έρευνες...,», έγραψε ο Γιώργος Παπαχρήστος, «έχω καταλήξει στο
συμπέρασμα ότι στην διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ Προεδρίας τη Δημοκρατίας
και υπουργείου Εξωτερικών θα δώσω το δίκιο στο υπουργείο Εξωτερικών. Το όνομα
του Αποστολόπουλου ΔΕΝ προστέθηκε στον κατάλογο των προς παρασημοφόρηση από το
υπουργείο Εξωτερικών. Ούτε η Διεύθυνση Εθιμοτυπίας τον πρότεινε, ούτε υπήρξε
πρόταση από άλλο υπουργείο. Ηρθε ως πρόταση από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Ισως από συγγνωστή πλάνη ή αμέλεια όπως θα έλεγε και ένας δικαστικός. Και ως εκ
τούτου το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε την δυνατότητα – για λόγους κατανοητούς
– να αναπέμψει την σχετική πρόταση».
Πίσω από αυτή την κριτική και τις επιθέσεις κατά της Κατερίνας
Σακελλαροπούλου, όσοι γνωρίζουν πολιτικές προθέσεις, σχεδιασμούς και συμμαχίες
που εξυφαίνονται (και) γύρω από το Προεδρικό Μέγαρο, διακρίνουν τρεις αιτίες.
Η πρώτη είναι η εκτόνωση της δυσαρέσκειας των εθνικοπατριωτικών κύκλων
και της σκληρής δεξιάς της ΝΔ τόσο για την επιλογή Σακελλαροπούλου όσο και για
την πολιτική που ακολουθείται στα εθνικά θέματα.
Η δεύτερη είναι η, γνωστή και παρατεινόμενη, πικρία της καραμανλικής
πτέρυγας της ΝΔ για την μη ανανέωσης της θητείας Παυλόπουλου.
Η τρίτη είναι μια υπόγεια ανησυχία ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, με
δεδομένη και την ευρεία διακομματική συναίνεση στην εκλογή της, θα μπορούσε να
ευνοήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας στις εκλογές,
όποτε κι εάν γίνουν αυτές.