ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ
62300
ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ
Ἀριθ.
Πρωτ.:
Σιδηρόκαστρο,
1 Ἰανουαρίου 2022
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ἐλέῳ
Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης
τῆς
Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου
Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναχές καί τόν εὐσεβῆ λαόν
Τῆς
καθ’ ἡμᾶς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ἕνας ἀκόμη χρόνος πέρασε. Ἤδη σήμερα
μπήκαμε στό νέο ἕτος. Ὁ βίος μας πλησίασε κατά 365 μέρες πρός τό τέλος του. Τό
τέλος αὐτό στά μάτια τοῦ αἰωνίου Θεοῦ εἶναι γνωστό. Σέ μᾶς εἶναι ἄγνωστο. Εἶναι
τό μέλλον πού δέν τό ἔχουμε στά χέρια μας, γιά νά μποροῦμε χωρίς δυσκολίες νά ὑπολογίζουμε
σ’ αὐτό. Τό παρελθόν μας καί πῶς τό ζήσαμε τό γνωρίζουμε, ἀλλά κι αὐτό δυστυχῶς
δέν τό ἐξουσιάζουμε. Μόνο ὡς ἐμπειρία εἶναι στή διάθεσή μας. Ἔτσι ὅ, τι μένει
πράγματι στά χέρια μας εἶναι τό παρόν.
Συνηθίζουμε νά μοιράζουμε εὐχές στήν
ἀρχή τοῦ καινούργιου χρόνου καί πού ἔχουν σχέση μέ τό μέλλον μας. Καλή συνήθεια
βέβαια, ἀλλά μάλλον μάταιη πράξη. Διότι μόνον οἱ εὐχές σέ τίποτε δέν ὠφελοῦν.
Τό ἔτος δέ γίνεται αἴσιο καί εὐτυχισμένο μόνο μέ τίς εὐχές, ἀλλά ἀπαραίτητα καί
μέ τήν προσωπική ἐργασία τοῦ καθενός μας.
Ἡ ἐργασία αὐτή ἄν δέν ἀρχίσει σάν
καλός οἰωνός ἀπό τώρα, ἀπό σήμερα, ἀπό τό παρόν, δέν ὑπάρχει ἐλπίδα οὔτε μέ τίς
εὐχές νά ἀρχίσει οὔτε καί στό μέλλον. Τό παρόν, τό τώρα εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ
μέλλοντος καί εἶναι αὐτό μόνο πού κάθε φορά ἔχουμε πράγματι στή διάθεσή μας.
Γι’ αὐτό ἡ καλύτερη εὐχή πού δέ μᾶς παραπέμπει στό μέλλον εἶναι ἐκεῖνο πού μᾶς ὑποχρεώνει
ἀπό τώρα νά ἀρχίσουμε νά θεμελιώνουμε στερεά μέσα στό σχέδιο τῆς αἰωνιότητας τή
ζωή μας.
Ὁ χρόνος τοῦ βίου μας σέ σχέση μέ
τήν ἱστορία τῆς γῆς εἶναι σχεδόν τίποτε, πολύ δέ περισσότερο σέ σχέση μέ τήν αἰωνιότητα.
Καί ὅμως μ’ αὐτό τό σχεδόν τίποτε κερδίζουμε τό πᾶν. Ὅταν ἀκριβῶς γνωρίζουμε νά
ἑνώνουμε τόν χρόνο μέ τήν αἰωνιότητα. Ὅταν πιστεύουμε ὅτι πέραν τοῦ κόσμου
τούτου βρίσκεται ὁ μέγας σκοπός τοῦ ἀνθρώπου. Καί ὅταν τρέχουμε τό δρόμο τοῦ
βίου «διώκοντες κατά σκοπόν» δηλαδή ὅταν ἔχουμε ἀντικειμενικό σημεῖο καί τέρμα
πρός τό ὁποῖο ἀπευθυνόμαστε.
Διαφορετικά εἴμαστε τραγικοί ἄνθρωποι
στή ζωή. Κινούμεθα ἀπό μιά παντοδύναμη καί ἀόρατη δύναμη πάντα πρός τά ἐμπρός,
πρός τόν θάνατο, χωρίς νά μποροῦμε νά προβάλλουμε ἀντίσταση. Ἕνα ρεῦμα μᾶς
παρασύρει διαρκῶς. Θέλουμε νά ἀπλώσουμε τά χέρια, νά κρατηθοῦμε ἀπό κάπου, νά
σταθοῦμε στήν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, νά δοῦμε τό ρεῦμα, νά φεύγει μπροστά καί ἐμεῖς
νά μένουμε πίσω. Μάταια ὅμως. Τίποτε δέν μποροῦμε ἀπό αὐτά. Ἡ δύναμη πού μᾶς
παρασύρει εἶναι μέσα μας. Δέν μποροῦμε νά τῆς ξεφύγουμε. Εἶναι ὁ νόμος τῆς
διαρκοῦς ἀλλαγῆς τοῦ φυσικοῦ κόσμου.
Ἕνας ἀπό τούς νεώτερους σοφούς λέει
περίπου τά ἐξῆς: «Ἄρχισε ἀπό τώρα τήν αἰώνια ζωή σου μέ μιά διαρκῆ αὐτοπαρατηρησία,
μέ ἕναν ἔλεγχο ὄχι μόνο τῶν πράξεών σου, ἀλλά καί τῶν λόγων σου καί τῶν σκέψεών
σου καί ὅλων τῶν ἐσωτερικῶν σου ἐπιθυμιῶν καί τῶν ψυχικῶν σου κινημάτων. Νά μή
μεριμνᾶς γιά ὅ, τι μπορεῖ νά συμβεῖ στό μέλλον καί νά μήν κλαῖς γιά ὅ, τι
παρέρχεται μιά γιά πάντα. Κοίταξε μήπως καί σύ μαζί μέ ὅ, τι περνᾶ σύρεσαι στήν
ἀπώλεια καί κλαῖε, ὅταν διέρχεσαι ἀπό τό ρεῦμα τοῦ χρόνου καί δέν σηκώνεις πάνω
σου καί δέν ἔχεις μέσα σου τόν οὐρανό». Ὠραῖα λόγια αὐτά πού θέλουν ὅμως ἐπικύρωση.
Ἀς τά ἐπικυρώσουμε λοιπόν μέ τά λόγια τοῦ θείου πνεύματος: «Ἐν φόβῳ τόν τῆς
παροικίας ὑμῶν χρόνον ἀναστράφητε». Ἀλλοίμονο
σ’ ἐκεῖνον πού περνᾶ τίς μέρες του καί δέν φοβᾶται καί δέν ἀγωνιᾶ γιά τήν
χρησιμοποίηση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς του.
Φόβος καί τρόμος μᾶς πιάνει ὅταν ἀναμετροῦμε
τίς ἠθικές εὐθύνες μας γιά τή χρήση τοῦ χρόνου πού κάνουμε στή ζωή μας. Ἄλλη
διαχείριση πιό ὑπεύθυνη δέν ὑπάρχει καί πιό μεγάλη τιμή ἀπό αὐτή στά πλάσματά
του ἀπό τόν Θεό δέν δόθηκε. Νά ἔλθουν στή ζωή καί νά βιώσουν ἐπί τῆς γῆς, νά
τούς δοθεῖ τόπος καί χρόνος γιά νά κερδίσουν τά πέρα παντός τόπου καί χρόνου.
Γιά ὅλα αὐτά τά πράγματα βέβαια οὔτε ἡ λογική οὕτε ἡ ἐπιστήμη μᾶς πληροφοροῦν.
Δέν εἶναι ἔργο δικό τους διότι ὅλα αὐτά εἶναι ὑπέρ λόγον καί πέραν τῶν ὁρίων τῆς
ἐπιστήμης. Περί αὐτῶν μᾶς ὁμιλεῖ ἡ θρησκεία, μᾶς ἀποκαλύπτει τό εὐαγγέλιο, μᾶς
διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καί μᾶς βεβαιώνει ἡ πίστη.
Πολλοί ἄνθρωποι κλαῖνε γιά τά χρόνια
πού πέρασαν, τρέμουν γιά τό μέλλον καί θεωροῦν ἀφόρητο τό παρόν. Οἱ Χριστιανοί
δέν θρηνοῦν γιά τά περασμένα καί δέν δειλιοῦν μπροστά στό μέλλον, ἐπειδή ἀκριβῶς
ζοῦν τό παρόν κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρός τούς
Φιλιππησίους: «Τά μέν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος, τά δέ ἔμπροσθεν ἐπιλαμβανόμενος,
κατά σκοπόν διώκω ἐπί τό βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Αὐτή
εἶναι ἡ εὐχή μας μέ οὐσιαστικό περιεχόμενο γιά ὅλους σας καί τόν καθένα
ξεχωριστά στήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους 2022.
Χρόνια πολλά. Γεμάτα μέ τήν εὐλογία
καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ο
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο
ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΣ