Ένα "προηυπρεπισμένο κουβούκλιο", μια ξυλόγλυπτη βαριά κατασκευή στον Άγιο Γεώργιο (έχει παροπλιστεί και βρίσκεται στον γυναικωνίτη όπως έμαθα) που μεταμορφωνόταν σε ένα πανέμορφο ανθοφορεμένο καλλιτέχνημα, δημιούργημα της ευαισθησίας, της αγάπης, της επιμονής και της θέλησης των δεσποινίδων και κυριών του Βαροσίου, να παρουσιάσουν το καλύτερο σε σύγκριση με τα καλλιτεχνήματα των άλλων εκκλησιών, που κάθε Μεγάλη Παρασκευή Παρουσιαζόταν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου καθώς και στις άλλες εκκλησίες. Τα λουλούδια συνήθως έφερναν από τις αυλές τους οι νοικοκυρές, αλλά όταν δεν έφταναν τρέχαμε παιδιά τότε (θυμάται η Σούλα Μπαμπαλή) και "κλέβαμε" συνήθως πασχαλιές αλλά και ό,τι 'άλλο λουλούδι βρίσκαμε "εκτεθειμένο". Μέσα σ΄ αυτή την πανέμορφη κατασκευή τοποθετούνταν ο Επιτάφιος (το κεντημένο και συχνά με πλούσια διακόσμηση ύφασμα, το οποίο φέρει επάνω του μια εικόνα του νεκρού σώματος του Ιησού Χριστού, συχνά με απεικονίσεις της μητέρας του και άλλων μορφών, κατά την περιγραφή των Ευαγγελίων) και το Ευαγγέλιο τα οποία περνούσαν οι πιστοί και προσκυνούσαν. Το έθιμο ήθελε το πέρασμα σταυρωτά κάτω από τον Επιτάφιο συνήθως για τα παιδιά αλλά περνούσαν και οι μεγάλοι. Για την περιφορά του Επιταφίου, μια δεύτερη πολύ πιο ελαφριά ξύλινη κατασκευή στολιζόταν κι αυτή με μεράκι και χαρά. Μετά την περιφορά του Επιταφίου στην πόλη, την συνάντηση όλων των Επιταφίων στην πλατεία (που πρέπει να ξεκίνησε το 1958-1960) και την επιστροφή στην εκκλησία ο Επιτάφιος σηκωνόταν ψηλά για να περάσει ο κόσμος από κάτω. Στο στόλισμα κάθε χρόνο παρούσες πάντα ήταν η αδελφή μου Ασπασία και η αείμνηστη μητέρα μου Χρυσούλα που φαίνονται και στις φωτο από το αρχείο της Σούλας Μπαμπαλή. Καλή Ανάσταση Βαρόσι καλή Ανάσταση Σιδηρόκαστρο
Γιώργος
Τσαταλτσινός
Tags
Ταξίδι στο χρόνο