Αυτό που ορίζει μία πολεμική τέχνη, πέραν από τις τεχνικές και τα εντυπωσιακά λακτίσματα με τα πόδια και τα χέρια, είναι η ταπεινότητα, η αξιοπρέπεια, η πειθαρχία και πάνω απ' όλα, ο σεβασμός προς τον αντίπαλο.
Ο
Αλέξανδρος Νικολαΐδης και ο Μουν Ντάε Σουνγκ το 2004 βρέθηκαν πρόσωπο με
πρόσωπο στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων με σκοπό το χρυσό μετάλλιο, την
αθάνατη δόξα. Μονομάχησαν, χτυπήθηκαν και τελικά ο Κορεάτης αθλητής με μία
εκπληκτική κλωτσιά στο κεφάλι του Αλέξανδρου -σε εμένα τον αδαή με τις
πολεμικές τέχνες, αυτό το χτύπημα έπρεπε να το δω στο ριπλέϊ για να το
καταλάβω- έβγαλε νοκ άουτ τον Έλληνα πρωταθλητή.
Η
συνέχεια δεν μας τιμά ως λαό αφού σε αντίθεση με το πνεύμα των πολεμικών τεχνών
και τις αρχές του Ολυμπισμού, θεωρήσαμε πρέπον να αποδοκιμάσουμε τον Κορεάτη
αθλητή, την ώρα που αγκάλιαζε τον ακόμα ζαλισμένο από το χτύπημα Νικολαΐδη.
Οι
δυο τους αγκαλιάστηκαν και όταν ο Μουν ύψωσε στον αέρα τα χέρια του Αλέξανδρου
θεωρώντας και τους δύο νικητές, αυτός έδειξε με το δάχτυλο τον Κορεάτη χρυσό
Ολυμπιονίκη, τον πανάξιο αντίπαλο, έναν αληθινό φίλο.
Χθές
ο Μουν Ντάε Σουνγκ ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου 8.500 χλμ μακριά για να
αφήσει λίγα λουλούδια στον τάφο του συναθλητή και αντιπάλου που μαζί του τον
ένωναν δεσμοί φιλίας εμποτισμένοι με την αέναη αξία του αλληλοσεβασμού...
Antreas
Tsemperlidis
