Ώρες ώρες έχει κανείς την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της τουρκοκρατίας, όταν το κράτος κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων αποτελούσε το μοναδικό “πολιτικό” θεσμό, ελέω Θεού και Μωάμεθ Β΄ του πορθητή, ο οποίος όρισε την ηγεσία της εκκλησίας υπεύθυνη για την επίβλεψη της νομιμοφροσύνης των χριστιανών στην Υψηλή Πύλη. Πολύ πριν τα κηρύγματα του Ρήγα και χωρίς να διαφαίνεται στο χρονικό ορίζοντα η επανάσταση του εικοσιένα.
Αυτή η αίσθηση με πλημμύρισε,
μαθαίνοντας για την αρπαχτή του μητροπολίτη Σερρών στο στρατόπεδο Παπαλουκά και
παρακολουθώντας τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όπου ο δήμαρχος απλώς
επιβεβαίωνε την πλήρη κυριότητα και ιδιοκτησία του στρατοπέδου εκ μέρους του
Δήμου Σερρών. Εκτόξευε βέβαια τις έντονες διαμαρτυρίες του για το “κατάπτυστο”
περιουσιακό πραξικόπημα, οι οποίες θα διαβιβαστούν αρμοδίως. Φταίνε, έλεγε, και
κάτι “συντεχνίες”, που το οργάνωσαν, αλλά έτσι, γενικά και αόριστα.
Καλό και χρήσιμο να καταγγέλλεις τις
συντεχνίες, αλλά όχι και τους συντεχνίτες, γιατί αυτοί στέκονται πιο ψηλά και
τραβάνε αυτάκια. Έτσι δεν είναι, κε δήμαρχε;
Ο μητροπολίτης Σερρών ζήτησε, εν αγνοία
του δήμου -έτσι τουλάχιστον είπε ο δήμαρχος- κομμάτι του στρατοπέδου μετά των υπαρχόντων
σε αυτό κτιρίων, γνωρίζοντας ότι όλη η έκταση του Παπαλουκά ανήκει στο Δήμο
Σερρών. Παραπέρα, απαντώντας στην απόφαση/ψήφισμα του δημοτικού συμβουλίου,
ζητάει και τα ρέστα. Αναφέρει στην απάντησή της προς το δημοτικό συμβούλιο η
μητρόπολη:
“Η Εκκλησία των Σερρών και το ποίμνιο
αυτής είναι εκτός του σερραϊκού λαού; Τα παιδιά που θα φιλοξενηθούν εκεί είναι
και αυτά εκτός του σερραϊκού λαού; Οι γονείς που θα διευκολυνθούν και μάλιστα
χωρίς κανένα κόστος, είναι και αυτοί εκτός του σερραϊκού λαού; … Θα ανέμενε
κανείς από τους τοπικούς μας άρχοντες που τόσο λένε ότι αγαπούν την Εκκλησία
μας, να είχαν την ευρυχωρία της καρδιάς να πουν ένα ευχαριστώ για την
συγκεκριμένη πρωτοβουλία και προσφορά της Ι.Μ.Σ.Ν. και ύστερα όλοι μαζί να
αγωνιστούμε για το συμφέρον του σερραϊκού λαού και όχι να στοχεύουν προς λάθος
κατεύθυνση”.
Το ερώτημα που θέτει ο μητροπολίτης
είναι παραπλανητικό. Αν, δηλαδή, η τοπική εκκλησία συμπεριλαμβάνεται ή όχι στο
σερραϊκό λαό. Διότι άλλο λαός της εκκλησίας και άλλο λαός της πολιτείας.
Πρόκειται για δύο σαφώς διαφορετικά, από θεσμική-λειτουργική άποψη, σύνολα,
ασχέτως του αν μεγάλο μέρος των πολιτών ανήκει και στο σύνολο των πιστών. Το
ένα υπάγεται στη και ορίζεται από τη δικαιοδοσία της υπερβατικής πίστης, το
άλλο από τα κοσμικά δεδομένα, τους νόμους και θεσμούς του πολιτικού κράτους.
Έτσι τουλάχιστον τα θέλει η θεωρία. Με βάση, λοιπόν, αυτή τη θεωρία, το
πρωταρχικό ζήτημα είναι ποιος, από θεσμική πλευρά, είναι αρμόδιος να ορίσει τις
χρήσεις γης και την (όποια) πολεοδόμηση της έκτασης του Παπαλουκά. Η Μητρόπολη
ή ο Δήμος;
Με το σκεπτικό του μητροπολίτη, κάθε
φορέας ή συλλογική οντότητα δικαιούται να απαιτεί και να παίρνει ένα κομμάτι
δημοτικής έκτασης, πίσω από την πλάτη του δημοτικού συμβουλίου, αρκεί να
προβάλλει σαν επιχείρημα έναν αγαθοεργό-κοινωφελή επενδυτικό σκοπό για τον
οποίο το προορίζει.
Η τοπική μητρόπολη έχει μια πρόταση για
αξιοποίηση μέρους αυτού του χώρου. Πολύ ωραία. Δικαιούται να ζητήσει την
υλοποίησή της ή όχι; Σαφώς και δικαιούται. Πώς όμως;
Ο μητροπολίτης, σεβόμενος τα διακριτά
πεδία αρμοδιοτήτων, όφειλε να καταθέσει την πρότασή του στη δημοτική αρχή πρώτα
και ύστερα, εάν είχε εξασφαλίσει τη συναίνεσή της, να προχωρήσει. Όμως αυτός
ενήργησε σαν δεσπότης του παλιού καλού καιρού· ενός καιρού που, καθώς φαίνεται,
δεν έχει παρέλθει. Εγκαλεί μάλιστα τους “τοπικούς άρχοντες” για στενοκαρδία
(ούτε ένα ευχαριστώ δεν του είπαν για την προσφορά της μητρόπολης στη σερραϊκή
κοινωνία!)
Υπεράνω των “τοπικών (πολιτικών)
αρχόντων” ίπταται ο “τοπικός (εκκλησιαστικός) Υπερ-άρχων” ως ανώτατος
διακανονιστής! Η ιδιότητα του πολίτη δε συνεπάγεται καμία δέσμευση για το
δεσπότη. Όχι. Απεναντίας, ζητά “από τους τοπικούς μας άρχοντες, που τόσο λένε
ότι αγαπούν την Εκκλησία μας” να συναινέσουν στις βυζαντινού τύπου πρακτικές
του. Λες και ο όποιος θρησκευτικός προσανατολισμός οποιουδήποτε δημάρχου ή
δημοτικού συμβούλου τον καθιστά αυτομάτως καντηλανάφτη της μητρόπολης!
Περιφρονώντας επιδεικτικά το τοπικό
πολιτικό όργανο, ζήτησε από το ΤΕΘΑ (Ταμείο Εθνικής Άμυνας) αυτό που ήθελε και
το πήρε. Μάλιστα δε χωρίς να ανήκει στο ΤΕΘΑ!
Οι αρμόδιοι του ΤΕΘΑ ικανοποίησαν
πάραυτα το αίτημα, χωρίς καν να ζητήσουν -έστω και διαδικαστικά/συμβουλευτικά-
και τη γνώμη της δημοτικής αρχής. Αφού τα τανκς, τα κανόνια και τα πολεμικά
αεροπλάνα πρέπει να ραντιστούν με αγιασμό πρώτα για να νικήσουν τον εχθρό, ε,
δε γίνεται, σκέφτηκαν, να χαλάσουμε δεσποτικό μεράκι!
Από κοντά και το ΛΑΦυρο του άλλου
δεσπότη, του Σιδηροκάστρου, που του “παραχώρησε” πάλι το ΤΕΘΑ. (Οποία
σύμπτωσις!) Κοκορεύεται ο Σιδηροκάστρου για την καπατσοσύνη του, που άφησε με
χέρια αδειανά το δήμαρχο! Φιμώνει μάλιστα ζωντανά και δημοσιογράφο της ΕΡΑ
Σερρών (Λ. Κασάπης), στον οποίο ωστόσο ο ίδιος απευθύνθηκε προηγουμένως
ονομαστικά, επειδή δεν του άρεσε το ρεπορτάζ του για τις μεθόδους που
ακολουθεί! Ο δήμαρχος Σιντικής παρακολουθεί σαν στήλη άλατος τα
διαδραματιζόμενα. Πέρα βρέχει! (βλέπε σχετικό βίντεο).
Μπράβο πάντως στα παιδιά του Ταμείου.
Τέτοια χουβαρδαλίκια βλέπουν οι ουρανοί και αγάλλονται! Και μαζί με αυτούς και
οι συνωστιζόμενοι στις εκκλησιές υποψήφιοι γαλάζιοι πατριώτες της ΝΔ!
Δώρα και αντίδωρα!
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Σε μια κατάσταση
ολοκληρωτικής απαξίωσης και ανυποληψίας της τοπικής αυτοδιοίκησης; Ή, μήπως,
ποτέ ως τώρα δεν είχαμε διαφύγει από τον ορίζοντα της μαύρης τρύπας της
ιστορίας;
Δήμαρχοι που ψήνουν καφεδάκια, κάνουν
λεζάντες και στρώνουν επίσημα χαλιά σε δεσποτάδες και κοτζαμπάσηδες/τσιφλικάδες
του καιρού μας. Κάπου εκεί είναι χαμένη η απάντηση· έρμη και μοναχή, βυθισμένη
στη βαριά κι ασήκωτη ομίχλη ενός πηγμένου ιστορικού χρόνου. Κι οι αγέρηδες δε
λένε ακόμη να φυσήξουν.
Χαρακτηριστικό δείγμα της δεσποτικής
νοοτροπίας και λειτουργίας στο βιντεάκι:
https://www.exapsalmos.gr/i-leschi-aksiomatikon-frouras-sidirokastrou-parachorithike-stin-i-m-sidirokastrou-entonos-dialogos-mitropoliti-kai-topikou-dimosiografou-vinteo/