Με απόφαση του Δημάρχου Σερρών Αλέξανδρου Χρυσάφη δημοτικά
σχολεία Σερρών 8ο και 25ο δεν θα λειτουργήσουν αύριο Δευτέρα 15 Μαΐου, σε
ένδειξη πένθους για τον τραγικό θάνατο του διευθυντή του σχολείου Δημήτρη
Χατζηαγοράκη, ο οποίος παρασύρθηκε από ΙΧ αυτοκίνητο στην Εγνατία Οδό
Θεσσαλονίκης-Σερρών.
Το όχημα που οδηγούσε 61χρονος διευθυντής εξετράπη της
πορείας του, προσέκρουσε σε τσιμεντένιο διαχωριστικό διάζωμα και
ακινητοποιήθηκε, με αποτέλεσμα την πρόκληση υλικών ζημιών του οχήματος.
Στη συνέχεια ο 61χρονος κινούμενος πεζός τοποθέτησε τρίγωνο
ασφαλείας στο οδόστρωμα και κατά την επιστροφή του στο όχημα παρασύρθηκε από
διερχόμενο Ι.Χ.Ε. όχημα που οδηγούσε 24χρονος ημεδαπός, με αποτέλεσμα τον
θανάσιμο τραυματισμό του διευθυντή.
Σε ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικων Σερρών εκφράζει
τα θερμά συλλυπητήριά του για τον θάνατου του εκπαιδευτικού σημειώνοντας τα
εξής: “Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών θρηνεί ένα ακόμα μέλος του. Ένα τραγικό συμβάν
στέρησε τη ζωή του αγαπητου συναδέλφου Δημητρίου Χατζηαγορακη διευθυντή του 8ου
Δημ.Σχολειου Σερρων.
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Καλό παράδεισο
Δημήτρη.”
Η κηδεία του αγαπητου συναδέλφου Δημήτρη Χατζηαγορακη θα τελεστεί αύριο στις 4μμ στην Μητρόπολη Σερρων
Ο Δημήτρης δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε απροσδόκητα και άδικα από κοντά μας για το μεγάλο ταξίδι στη γειτονιά των Αγγέλων.
Έφυγε ένας λαμπρός συνάδελφος, ένας χαρισματικός άνθρωπος.
Συνάδελφοι, μαθητές και φίλοι του θυμούνται τη σπουδαιότητα της συμβολής του στην εκπαίδευση, τη διαδρομή του στον χώρο των ιδεών και του συνδικαλισμού, τα στοιχεία της προσωπικότητάς του που τον καθιστούσαν τόσο αγαπητό σε όλους.
Άνθρωπος που σπινθηροβολούσε από ευφυΐα και χιούμορ, που δε σ΄ άφηνε να πλήξεις ποτέ, που είχε πάντοτε στην άκρη των χειλιών του γενναιόδωρα την ενθάρρυνση προς τους νεότερους, την αναγνώριση της πρωτοτυπίας, την έμπρακτη συμπαράσταση στην αξία.
Το βασικό τεκμήριο της δικής σου αθανασίας, Δημήτρη, είναι η εναγώνια και για αυτό ουσιαστική σχέση σου με τους άλλους. Με τους στενά δικούς σου ανθρώπους, με τους φίλους και τους μαθητές σου. Με τους πολλούς που συγκροτούσαν το δημόσιο χώρο σου. Με την εκπαίδευση και την εκπαιδευτική διαδικασία, τον κόσμο και την ιστορία της.
Η αγωνία, όπως λέγαμε Δημήτρη, είναι στην πραγματικότητα η άλλη όψη της δωρεάς. Αυτή γεννά το στοχασμό, την μελαγχολία, την αμφισβήτηση και εν τέλει τον λόγο.
Και ο δικός σου λόγος ήταν πάντα θεσμικός και ταυτόχρονα τρυφερός.
Παρεμβατικός αλλά όχι συγκυριακός.
Διδακτικός αλλά όχι επιδεικτικός.
Εξομολογητικός και για αυτό παρηγορητικός και αυθόρμητος.
Θα μείνεις στη θύμησή μας, ως ένας σπάνιος άνθρωπος, χαρισματικός και ευαίσθητος, αντισυμβατικός, θεσμικός μα και ανατρεπτικός, απολύτως ιδιωτικός και απολύτως δημόσιος.
Ένας άνθρωπο που εκτέθηκε σε κινδύνους, στο όνομα των πεποιθήσεων και των αισθημάτων του.
Και κυρίως ένας άνθρωπο απεριόριστα γενναιόδωρος, ως πατέρας και σύζυγος, ως δάσκαλος και συνάδελφος, ως φίλος και συναγωνιστής.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!!!
