Ο Μητροπολίτης μας, για άλλη μια φορά, επεμβαίνει στα δρώμενα της πόλης μας, αυτή τη φορά για να κριτικάρει ένα θεατρικό έργο. Αφού, λοιπόν, του αρέσει η κριτική, θα πρέπει να μάθει και να την υφίσταται.
Η πολυπραγμοσύνη του τον οδηγεί να συμμετέχει σε κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν έχουν σχέση με τα λειτουργικά του καθήκοντα, δηλ. σε συνεστιάσεις συλλόγων, πολιτιστικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις κλπ. Όσο μένει στις εκκλησιές Του και εκφωνεί λόγους από άμβωνας, κανένα πρόβλημα. Εκεί πάνε για να τον ακούσουν. Στις άλλες εκδηλώσεις όμως όχι. Και ως γνωστόν, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.
Πέτρα του σκανδάλου, σε αυτή την περίπτωση, ένα θεατρικό έργο, το «ΤΟΚ-ΤΟΚ», Γάλλου συγγραφέα, μια κωμωδία με αναφορές στην ψυχιατρική. Το θεατρικό παρουσίασε η θεατρική ομάδα του Δήμου Σιντικής. Δεν ήταν η πρεμιέρα του έργου, επειδή είχε παρουσιαστεί πριν από μήνες στις Σέρρες, με μεγάλη επιτυχία. Η πρεμιέρα έγινε στο κατάμεστο δημοτικό θέατρο ΑΣΤΕΡΙΑ και καταχειροκροτήθηκε, χωρίς να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Αυτό και μονό λέει πολλά για την ανεκτικότητα της κοινωνίας μας και του Μητροπολίτη της. Άλλωστε, εμμέσως, το παραδέχεται ο ίδιος: « Θα χαρακτηριστώ υπερβολικός, οπισθοδρομικός, άγευστος τέχνης και κουλτούρας».
Αυτό που Τον ενόχλησε ήταν κάποιες, μάλλον ήπιες, βωμολοχίες από τον ηθοποιό που παρίστανε έναν ψυχικά παθόντα. Και όχι Σεβασμιότατε, ο Αριστοφάνης έχει πει πολύ χειρότερα. Το ίδιο και στα διάφορα έργα στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όπου όχι δεν κρύβονται οι «κακές» λέξεις, απλά προειδοποιούνται οι θεατές ότι υπάρχει « απρεπής εκφορά λόγου».
Κατά τα άλλα δέχεται ότι δε ζούμε σε θεοκρατία, αλλά ωστόσο καλεί αναρμόδιους, να επιβάλλουν ποινές. Αναρμόδιους διότι στις πραγματικές δημοκρατίες ΔΕΝ υπάρχει λογοκρισία. Αναρμόδιος λοιπόν ο εισαγγελέας και το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο. Εξάλλου δεν πρόκειται για ραδιόφωνο, ούτε για τηλεόραση.
Όσο και να μη του αρέσει, εμείς θα γελάμε με τις κωμωδίες, τις σάτιρες, θα διασκεδάζουμε στα καρναβάλια, θα τραγουδάμε άσεμνα τραγούδια, θα λέμε σόκιν ανέκδοτα, θα βρίζουμε κάποτε. Έτσι γίνεται ανανταμ παπανταμ. Όσο για τους νέους μας που τόσο τους νοιάζεται, θα έπρεπε να ξέρει ότι ξεκινούν κάθε τους κουβέντα με το: « Ρε μα…ακα». Παραδέχεται και ο ίδιος ότι το ακροατήριο το διασκέδασε. Αυτός δεν είναι ο σκοπός? Όσο για τα νοήματα του έργου δέχεται ότι δεν το είδε.
Έχει ενδιαφέρον, όμως, ότι καλεί πολιτικές αρχές να παρέμβουν για τα «δέοντα» κατά τη γνώμη του. Ας καλέσουμε πχ την ΑΑΔΕ η την εφορία να ελέγξουν τα οικονομικά της Μητρόπολης και των εκκλησιών. Να δούμε με ποιο καθεστώς ανατίθενται έργα της Μητρόπολης. Με βάση ποιους νόμους ή άδειες μας κατακλύζει με αφίσες και μας ξεκουφαίνει με μεγάφωνα. Αν τηρούνται τα της Πυροσβεστικής κλπ. Έκτος αν έχει άδεια από τον Ύψιστο.
Όσον αφορά τα περί «ταπεινότητας» Του, τι να πρωτοθυμηθούμε. Την χλιδή που αγαπά, την απαίτηση να έχει πάντα τον πρώτο λόγο, την αλληλογραφία στον Πρωθυπουργό για επουσιώδη, το ότι υποχρέωσε όλους τους ιερείς να ψάλλουν επανειλημμένα: « Μακαρίου του Σεβασμιότατου και Παναγιότατου (αυτοανακηρυξη) Δεσπότη ημών, πολλά τα έτη». Ή να θυμηθούμε το πρόσφατο κατόρθωμα Του με το ανάκτορο που κτίζει στην πρώην Λέσχη Αξιωματικών, για το οποίο παινεύτηκε από την «ταπεινή» εξέδρα της συγκέντρωσης του Επιταφίου. Κρείττον το σιγαν, θα έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Στο τέλος ως άλλος Ποπωτας μας καλεί « Πίσω ολοταχώς». Ίσως εννοεί επιστροφή στις σπηλιές, στις δουλοκτητικές κοινωνίες, στις απολυταρχικές, στο Βυζάντιο. Ας απαρνηθεί πρώτος την αμαξάρα του για το ταπεινό γαϊδουράκι. Δε θα του κάνουμε το χατίρι.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνευματι. Αμήν.
Το καφέ της Χαράς