Βλέπω ξανά και ξανά το βίντεο από τη δολοφονία του 36χρονου άνδρα στον Πειραιά από μέλη του πληρώματος του Blue Horizon. Διαβάζω τα σχόλια χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολιτικών, του αρμόδιου υπουργού, της Εφης Αχτσιόγλου κλπ κλπ. Άδειες λέξεις, μόνο και μόνο γιατί πρέπει να ειπωθούν.
Στον δημόσιο λόγο μας χρησιμοποιούμε λέξεις και φράσεις αποτροπιασμού: κτηνωδία, αποκτήνωση, πώς γίναμε έτσι, είμαι σοκαρισμένος, είμαι συντετριμμένη κλπ κλπ.
Το περιγράφουμε με τέτοιο τρόπο σαν να αφορά σε κάποιο άλλο χωρικό πλαίσιο, σε έναν άλλον λαό, σαν να περιγράφουμε ένα παρένθετο συλλογικό βίωμα, που αρνούμαστε όμως να το οικειοποιηθούμε.
Η Αλις Χέρτζ Σόμερ αναρωτιόταν το 1938 πώς οι άνθρωποι ανέχονταν στα πάρκα της Πράγας την πινακίδα «απαγορεύονται οι σκύλοι και οι Εβραίοι».
Τη συνέχεια την ξέρετε.
Ούτε η δημοσιογραφία των πολιτών ούτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα αλλάξουν αυτόν τον άδικο και βίαιο κόσμο.
Ο 36χρονος θα μείνει στον δημόσιο λόγο μας μέχρι την επόμενη δολοφονία, μέχρι την επόμενη φυσική καταστροφή, δηλαδή δυο τρεις μέρες το πολύ.
Και ύστερα πάλι θα ανεβάζουμε τα τραγούδια που αγαπάμε, τα άδεια πιάτα στο τραπέζι, ήρεμες και χαρούμενες οικογενειακές στιγμές, ηλιοβασιλέματα που μας σημάδεψαν.
Όσο είμαστε εμείς και οι δικοί μας έξω από το κάδρο του θανάτου και της καταστροφής, θα έχουμε πάντα την πολυτέλεια να εκφράζουμε με πομπώδεις εκφράσεις τον συλλογικό μας αποτροπιασμό, αποποιούμενοι την ευθύνη ότι και εμείς έχουμε τη δικη μας συνεισφορά σε αυτή τη δολοφονία.
Και πάντα θα επιστρέφουμε στο ερώτημα «γιατί έγινε αυτό» χωρίς να απαντάμε ποτέ στο ερώτημα «γιατί το αφήσαμε να συμβεί».