Η κυβέρνηση είναι πανικόβλητη μπροστά στη σε βάρος της τροπή που έχει πάρει η υπόθεση των Τεμπών.
Όλες οι προσπάθειες απόκρυψης ή και παραχάραξης των πραγματικών συνθηκών κάτω από τις οποίες συνέβη το δυστύχημα και μαζί με αυτές και οι προσπάθειες συγκάλυψης των προφανών ευθυνών της κυβέρνησης γι’ αυτό, απέβησαν άκαρπες.
• Ούτε η επίρριψη, από την πρώτη κιόλας ημέρα και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, του συνόλου της ευθύνης για το δυστύχημα στον σταθμάρχη έγινε, έστω και κατ’ ελάχιστον πιστευτή
• Ούτε η επικοινωνιακή προσπάθεια να διαχυθεί η ευθύνη σε βάθος χρόνου στο παρελθόν και σε προηγούμενες κυβερνήσεις υπήρξε πειστική. Μια και τόσα χρόνια και παρά το γεγονός ότι η σιδηροδρομική γραμμή ήταν ακόμη μονή, (η διπλή γραμμή αποκαταστάθηκε το 2018), δεν είχε συμβεί ποτέ παρόμοια μετωπική σύγκρουση, επειδή τότε λειτουργούσαν οι ασφαλιστικές δικλείδες
• Ούτε το μπάζωμα του εδάφους, που διατάχθηκε από κυβερνητικά στελέχη πριν καν αρχίσει η έρευνα στον τόπο του εγκλήματος, έφερε αποτελέσματα. Καθώς είναι φανερό σε όλους ότι έγινε με σκοπό την απόκρυψη των πρωτογενών στοιχείων του δυστυχήματος και όχι «για καλό σκοπό», όπως ανεπιτυχώς ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός.
• Ούτε η αλλοίωση των ηχογραφημένων συνομιλιών μεταξύ σταθμάρχη και μηχανοδηγών πέτυχε τον στόχο της, αφού έγινε γρήγορα γνωστό ότι κατά παράβαση κάθε δεοντολογίας, υπήρξε σκόπιμη καθυστέρηση στην παράδοση του υλικού στην αστυνομία από τα στελέχη του ΟΣΕ
• Ούτε η απόπειρα να παρουσιαστεί ψευδώς στην τηλεόραση, από κυβερνητικά στελέχη, ότι δήθεν λειτουργούσε η τηλεδιοίκηση στη Λάρισα το μοιραίο βράδυ έγινε πειστική, μια και έγινε γνωστή η ιστορία με τα καλώδια που κάηκαν το καλοκαίρι του 2019 και ουδείς ενδιαφέρθηκε έκτοτε να τα αντικαταστήσει
• Ούτε, τέλος, η εργώδης προσπάθεια, πάλι του ίδιου του πρωθυπουργού, να εμφανιστεί ότι την έκρηξη και την ανάφλεξη που προκάλεσαν την τεράστια πυρόσφαιρα που όλοι είδαμε στα βίντεο και τις φωτογραφίες την προκάλεσαν… λάδια σιλικόνης και αργότερα οι… μπίρες και οι λαμαρίνες που, σύμφωνα με την Hellenic Train, ήταν τα μόνα φορτία που μετέφερε η εμπορευματική αμαξοστοιχία, έφερε αποτελέσματα. Αφού όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει καπνός και φωτιά χωρίς να υπάρχουν εύφλεκτα υλικά.
Όλα αυτά όχι μόνο δεν έγιναν πιστευτά, αλλά και εξόργισαν τον κόσμο, καθώς όλοι αντιλήφθηκαν το παιχνίδι της παραπλάνησης για τις πραγματικές συνθήκες του δυστυχήματος και της συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών που παίχθηκε εδώ και δυο χρόνια στις πλάτες μας. Και που είχε μοναδικό σκοπό να μείνουν στο απυρόβλητο τα πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονται για το δυστύχημα.
Οπότε, το μόνο που απέμεινε πια στην κυβέρνηση, ιδίως μετά και τις πρωτόγνωρα μεγαλειώδεις πρόσφατες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις που έδειξαν το διογκούμενο κύμα της αντικυβερνητικής οργής, ήταν μια απελπισμένη, όσο και επιθετική προσπάθεια αφενός να επιτεθεί στους συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι επιμόνως ζητούν δικαίωση και αφετέρου να απαξιώσει τις αντιδράσεις και να τις αποδώσει σε ταπεινά και ιδιοτελή κίνητρα.
Τη μια, λοιπόν, η κυβέρνηση επιτίθεται ανοίκεια στη Μαρία Καρυστιανού που σηκώνει το μεγάλο βάρος της εκπροσώπησης των συγγενών των θυμάτων.
Την άλλη, πίσω από τις αντιδράσεις η κυβέρνηση, κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια, βλέπει ότι κρύβονται ταπεινές οικονομικές επιδιώξεις για μεγαλύτερες αποζημιώσεις από πλευράς των συγγενών και των δικηγόρων τους.
Στη συνέχεια υποστηρίζουν ότι τις αντιδράσεις τις υποκινούν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ για να ρίξουν την κυβέρνηση.
Ενώ πρόσφατα ανακάλυψαν ότι οι εντυπωσιακά μεγάλες συγκεντρώσεις υποκινούνται από την κα Ζωή Κωνσταντοπούλου, για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς.
Το επιχείρημα που καταρρίπτει πλήρως αυτή την απελπισμένη κυβερνητική επικοινωνιακή πολιτική είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Πλεύση Ελευθερίας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, βρίσκονται σε αντικειμενική αδυναμία να επηρεάσουν το 80% της ελληνικής κοινωνίας που δηλώνει ότι πιστεύει ότι η κυβέρνηση συγκαλύπτει το έγκλημα των Τεμπών.
Και βέβαια το επιχείρημα ότι το 80% του κόσμου σφάλλει, ενώ οι μόνοι σωστοί είναι ο Άδωνις, ο Βορίδης, ο Πορτοσάλτε και ο Μητσοτάκης δεν αντέχει ούτε σε σοβαρή κριτική, ούτε άλλωστε αποτελεί δείγμα αριστείας ως προς τη δημοκρατική αντίληψη και πρακτική.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη πιο ακλόνητο επιχείρημα.
Όσο η ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών είναι κυβερνητική υπόθεση και όσο εξακολουθεί να υπάρχει υπουργείο μεταφορών επιφορτισμένο με αυτή την ευθύνη, τόσο για τη μετωπική σύγκρουση σε διπλή σιδηροδρομική γραμμή θα ευθύνεται πολιτικά η κυβέρνηση και προσωπικά τα αρμόδια για την ασφάλεια των μεταφορών κυβερνητικά στελέχη.
Και όσο υπεύθυνη για το δυστύχημα είναι η κυβέρνηση, είτε γιατί δεν μερίμνησε, είτε γιατί αδιαφόρησε, είτε γιατί δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε για οποιονδήποτε λόγο να εξασφαλίσει τη λειτουργία των κατάλληλων ασφαλιστικών δικλείδων που λειτουργούσαν μέχρι το 2019, όπως η τηλεδιοίκηση και η φωτοσήμανση, τόσο οι αντιδράσεις για το δυστύχημα θα είναι καθαρά πολιτικές και θα έχουν σαφή αντικυβερνητικό χαρακτήρα.
Και είναι πολιτικό χρέος και θεσμική ευθύνη της αντιπολίτευσης σε μια σύγχρονη Δημοκρατία να ενσωματώνει και να πολιτικοποιεί τα κοινωνικά αιτήματα. Ιδίως μάλιστα όταν αυτά είναι ισχυρά πλειοψηφικά. Και στο ενδεχόμενο που η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, όπως δυο χρόνια μετά το δυστύχημα αποδεικνύεται ότι συμβαίνει, ευθύνη της αντιπολίτευσης είναι να ζητεί την παραίτησή της.
Δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε αντιθεσμικό και τίποτε παράνομο ή αθέμιτο στην πολιτικοποίηση πλειοψηφικών κοινωνικών αιτημάτων από την αντιπολίτευση.
Οι αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις σαν κι αυτή της 28ης Φεβρουαρίου με παλλαϊκό αίτημα να αποδοθεί δικαιοσύνη όχι μόνο δεν απειλούν τη Δημοκρατία, αλλά αντίθετα την ενισχύουν.
Η πραγματική απειλή για τη Δημοκρατία έρχεται από τους επίορκους πολιτικούς οι οποίοι αποδεικνύονται ανίκανοι ή ανήμποροι ή και απρόθυμοι να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον.
Κι ακόμη χειρότερα, η πραγματική απειλή έρχεται από εκείνες τις κυβερνήσεις που, παραβιάζοντας τον όρκο τους, προκαλούν μεγάλες συμφορές. Και οι οποίες στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας τη δύναμη και την εξουσία που τους έδωσε ο λαός για να κυβερνούν, προσπαθούν να παραπλανήσουν και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια για να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους.
Δικαίως, λοιπόν, η κυβέρνηση φοβάται την 28η Φεβρουαρίου.
Γιατί σε αυτήν θα καταγραφεί η μεγαλύτερη αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε ποτέ μετά τη μεταπολίτευση στη χώρα μας.
Με μόνο αίτημα την κάθαρση. Την αποκάλυψη δηλαδή της αλήθειας και την τιμωρία των ενόχων για τα Τέμπη.
Αιτήματα στα οποία, εδώ και δυο χρόνια η κυβέρνηση της Ν.Δ. ούτε θέλησε, ούτε και μπόρεσε να ανταποκριθεί.
Αντίθετα, έκανε τα πάντα για να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, να παραχαράξει την αλήθεια και να εμποδίσει την κάθαρση. Η οποία θα επέλθει μέσω της τιμωρίας των ενόχων για ένα δυστύχημα που μπορούσε να έχει αποφευχθεί.
* Γιάννης Μυλόπουλος, Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής Παράταξης «ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»