Τη μνήμη και το όνομα της 19χρονης φοιτήτριας Μάρθης Ψαροπούλου, θύμα της τραγωδίας των Τεμπών και κόρη της Μαρίας Καρυστιανού, τίμησε το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας, ονοματίζοντας επίσημα αίθουσα και υποτροφία του Ιδρύματος σε ειδική εκδήλωση.
Το όνομα της Μάρθης δόθηκε
σε αίθουσα της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών, ενώ καθιερώθηκε και απονομή
υποτροφίας στη μνήμη της από το Τμήμα Αγωγής & Φροντίδας στην Πρώιμη
Παιδική Ηλικία. Η πρώτη υποτροφία απονεμήθηκε στον φοιτητή Στέφανο Αλεξιάδη ο
οποίος ανέφερε πως το ταξίδι της Μάρθης και το όνομα της σηματοδότησε τη δική
του αρχή.
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε
μουσικά από φοιτητές με τραγούδια που γράφτηκαν για τα θύματα των Τεμπών αλλά
και τον τραγουδιστή Λουδοβίκο των Ανωγείων.
Όπως ανέφερε το voria.gr, το
κλίμα ήταν ιδιαίτερα συγκινησιακά φορτισμένο ανάμεσα στους παρευρισκόμενους που
γέμισαν ασφυκτικά το αμφιθέατρο Μέγας Αλέξανδρος για να τιμήσουν τη
συμφοιτήτρια τους, να της υποσχεθούν ότι δεν θα την ξεχάσουν ποτέ και να
ζητήσουν για μια ακόμη φορά να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι
όσο ψηλά και αν βρίσκονται.
Ο πατέρας της Αντώνης
Ψαρόπουλος ανέβηκε στο βήμα για να μιλήσει για την κούκλα του, όπως την
χαρακτήρισε, όμως λύγισε από την συγκίνηση.
Με λυγμούς αναφέρθηκε στην
κόρη του λέγοντας πως θα περίμενε σε αυτό το αμφιθέατρο να ζήσει ωραίες στιγμές
για την αποφοίτησή της ωστόσο κάτι τέτοιο όπως είπε δεν θα συμβεί ποτέ, όπως
δεν θα δει ποτέ ξανά το χαμόγελο της και δεν θα ζήσει ξανά όμορφες στιγμές μαζί
της.
Είμαι μισός άνθρωπος, είπε
χαρακτηριστικά από εκείνη τη μοιραία νύχτα, και υποσχέθηκε πως ο ίδιος και η
οικογένεια δεν θα ησυχάσουν μέχρι να δικαιωθεί η μνήμη της Μάρθης, και μέχρι να
αποδοθεί δικαιοσύνη.
Η μητέρα της, Μαρία
Καρυστιανού, αγέρωχη υπογράμμισε πως ο κόσμος που βγαίνει στους δρόμους και
ζητά δικαιοσύνη δίνει δύναμη στους ίδιους και σε όλους τους συγγενείς των
θυμάτων για να συνεχίσουν τον αγώνα τους και να σπάσει, όπως είπε αυτό το
σκληρό κέλυφος της ψευδούς κανονικότητας και της ξεπεσμένης αριστείας σε μια
χώρα χωρίς οξυγόνο.
Λύγισε όταν είπε ότι η Μάρθη
δεν θα συνεχίσει ποτέ αυτό που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο.
«Πριν από δύο χρόνια τη
δολοφόνησαν μαζί με άλλους φοιτητές μαζί με άλλους 56 ανθρώπους. Έτσι λοιπόν
δεν τελείωσε ποτέ αυτό που ξεκίνησε εδώ, δεν συνέχισε τίποτα από όσα η ζωή
ευλογεί τη νιότη».
Κλείνοντας και μέσα σε
παρατεταμένο χειροκρότημα ανέφερε: «Ευχαριστώ την κόρη μου που υπήρξε, υπάρχει
και με καθοδηγεί, ευχαριστούμε που στέκεστε δίπλα μας φως στο σκοτάδι τους»,
είπε και ολόκληρο το αμφιθέατρο σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να τη χειροκροτεί.
Με τρεμάμενη φωνή και δάκρυα
στα μάτια η παιδική της φίλη και συμφοιτήτρια της Γιολάντα Τριανταφύλλου μίλησε
για τα χρόνια που πέρασαν μαζί με την Μάρθη από τα μαθητικά τους χρόνια στα
ίδια θρανία, για το γεγονός ότι είχαν γενέθλια με μια ημέρα διάφορα, για τις
πολλές στιγμές που πέρασαν μαζί, για όσα μοιράστηκαν και για τα όνειρα που
έκαναν.
«Θα σε θυμάμαι πολλά
περισσότερα χρόνια από όσα σε γνώρισα,» είπε μέσα σε λυγμούς.