Σε μια άνευ προηγουμένου προειδοποίηση που συντάραξε τους διπλωματικούς κύκλους, ο Γερμανός επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Κάρστεν Μπρόιερ, δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να προετοιμαστεί για πιθανή ρωσική επίθεση εντός των επόμενων τεσσάρων ετών. Η συγκεκριμένη προειδοποίηση έγινε στο περιθώριο του Διαλόγου Shangri-la, μιας σημαντικής διάσκεψης άμυνας στη Σιγκαπούρη.
Ο Στρατηγός Μπρόιερ, με 40 χρόνια στρατιωτικής υπηρεσίας, τόνισε ότι η τρέχουσα απειλή από τη Ρωσία είναι η σοβαρότερη που έχει αντιμετωπίσει ποτέ στην καριέρα του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλέστηκε ο Γερμανός Στρατηγός, η Ρωσία παράγει περίπου 1.500 κύρια άρματα μάχης ετησίως, ενώ το 2024 παρήγαγε τέσσερα εκατομμύρια πυρομαχικά πυροβολικού διαμετρήματος 152mm. Το ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι σημαντικό μέρος αυτού του εξοπλισμού δεν προορίζεται για τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά αποθηκεύεται για μελλοντική χρήση.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η περιοχή του λεγόμενου “Χάσματος Σουβάλκι”, ένας στρατηγικός διάδρομος που συνορεύει με τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, σύμφωνα με τον ίδιο. Ο Στρατηγός Μπρόιερ επισήμανε ότι αυτή η περιοχή αποτελεί ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία για πιθανή ρωσική επίθεση.
Ο Μπρόιερ περιέγραψε πώς οι βαλτικές χώρες βιώνουν την απειλή: βρίσκονται τόσο κοντά στον “κίνδυνο” που μπορούν να “νιώσουν τη θερμότητα, να δουν τις φλόγες και να μυρίσουν τον καπνό”, ενώ χώρες όπως η Γερμανία βλέπουν απλώς “λίγο καπνό στον ορίζοντα”.
Η Ρωσία, σύμφωνα με τον στρατηγό, αντιλαμβάνεται τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μέρος μιας ευρύτερης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ.
Παρά τις πρόσφατες διαφωνίες με την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, ο Στρατηγός Μπρόιερ υποστήριξε ότι η συνοχή του ΝΑΤΟ παραμένει ισχυρή. Επεσήμανε την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουεδίας στη συμμαχία ως απόδειξη της ενότητας απέναντι στη ρωσική απειλή.
Η στάση της Γερμανίας απέναντι στη Ρωσία έχει αλλάξει δραματικά, με ακόμη και το Πράσινο Κόμμα να υποστηρίζει πλέον την άρση των περιορισμών στις αμυντικές δαπάνες. Ωστόσο, παραμένουν ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας να ανταγωνιστεί τη ρωσική παραγωγή οπλικών συστημάτων.
Επιπλέον προκλήσεις δημιουργεί η μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη, καθώς οι ΗΠΑ επικεντρώνονται περισσότερο στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού. Αυτό θέτει επιπρόσθετες απαιτήσεις στις ευρωπαϊκές χώρες για την ενίσχυση των αμυντικών τους δυνατοτήτων.