Τι μας πονάει τελικά περισσότερο;
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι:
Μας πονάει περισσότερο να ακούσουμε μια διαφορετική άποψη
για τη θρησκεία ή να δούμε να γκρεμίζεται ο κοινωνικός μας ιστός;
Μιλάς για αδικία, για παρανομία, για εγκατάλειψη
ανθρώπων, και δεν αντιδρά σχεδόν κανείς.
Μιλάς για τη διαπλοκή, για την αυθαιρεσία των αρχών, για
την υποβάθμιση της ζωής στην περιφέρεια, και οι περισσότεροι σηκώνουν αδιάφορα
τους ώμους.
Αλλά, αν τολμήσεις να θίξεις την παραμικρή πτυχή του
θρησκευτικού τους αισθήματος έστω και μέσα σε ένα απολύτως νομικό ή κοινωνικό
πλαίσιο ξαφνικά θυμούνται ότι υπάρχει κοινωνία, πολιτισμός και παράδοση.
Είναι άραγε πίστη αυτό; Ή είναι μια βολική συνήθεια που
μας προστατεύει από την ευθύνη να δούμε την πραγματικότητα κατάματα;
Γιατί πιο εύκολα θα υπερασπιστούν κάποιοι την ένταση του
μεγαφώνου στην αγρυπνία, παρά τον ηλικιωμένο που ξυπνά τρομαγμένος στις 2 τα
ξημερώματα.
Πιο εύκολα θα δικαιολογήσουν την κατάχρηση δημόσιου
εξοπλισμού για «ευλογία», παρά θα ρωτήσουν γιατί λείπουν γιατροί από το Κέντρο
Υγείας.
Η κοινωνική συνοχή δεν χτίζεται με εξατμίσεις λιβανιού
και μεγαφωνικές «παρακλητικές».
Χτίζεται με σεβασμό, δικαιοσύνη και συλλογική ευθύνη.
Η πίστη είναι προσωπική.
Η κοινωνία όμως είναι υπόθεση όλων.
Και όταν η πίστη γίνεται ασπίδα απέναντι στον έλεγχο, ή
άλλοθι για την αδιαφορία, τότε δεν είναι πίστη πια είναι εργαλείο.
Κι ίσως τελικά αυτό να μας φοβίζει περισσότερο: να
κοιτάξουμε κατάματα την ευθύνη μας και να παραδεχτούμε ότι σε τόσα άλλα θέματα
έχουμε μάθει να σωπαίνουμε.
🔴Η
πίστη είναι δικαίωμα.
Αλλά δεν είναι ασυλία. Και σίγουρα δεν είναι υπεράνω του
νόμου, ούτε υπεράνω της κοινωνικής συνοχής.
Αν πονάμε μόνο όταν μας “πειράξουν” τα θρησκευτικά μας
σύμβολα, αλλά μένουμε απαθείς μπροστά σε όλα τ’ άλλα, τότε το πρόβλημα δεν
είναι η πίστη.
Το πρόβλημα είναι τι ακριβώς έχουμε μάθει να θεωρούμε
“ιερό”.