Στα μικρά χωριά, οι μικροεπαγγελματίες δεν είναι απλώς επαγγελματίες. Είναι οι άνθρωποι που κρατούν τον τόπο ζωντανό. Ανοίγουν το μαγαζί τους ακόμα κι όταν ξέρουν ότι δεν θα βγάλουν μεροκάματο, γιατί αλλιώς το χωριό μένει χωρίς νερό, καφέ και βασικά αγαθά.
Κι όμως, το κράτος τους φορολογεί σαν να έχουν τζίρους
πόλης: 9% έως 44%, χωρίς αφορολόγητο, με τεκμαρτή φορολόγηση ακόμα κι όταν δεν
υπάρχει κέρδος. Το ίδιο βάρος που σηκώνει ένα κατάστημα στην Ομόνοια. Ισότητα;
Όχι. Περιφρόνηση.
Και δεν είναι μόνο το κράτος. Είναι και οι εταιρείες που
πουλάνε «αθλητική εικόνα», ζητώντας από τον καφετζή του χωριού τα ίδια που
ζητούν από τον επιχειρηματία της πρωτεύουσας. Παράλογο; Αυτό είναι απλώς η
καθημερινότητα.
Η λύση; Μόνο ένα πράγμα: ειδικό φορολογικό και εμπορικό
καθεστώς για την επαρχία, που να αναγνωρίζει τις δυσκολίες της. Αλλιώς, θα
κλείσουμε τα χωριά μας μόνοι μας.
Όταν πέσει η τελευταία πόρτα μικρομάγαζου, δεν θα μιλάμε
για «ευημερία»∙ θα μετράμε ερείπια. Και οι «ναι σε όλα» βουλευτές; Συνεχίζουν
τις φωτογραφίες, τα δελτία τύπου και το καφεδάκι στην πόλη.
✔️
Η λύση υπάρχει, αλλά δεν έχει κορδέλες:
◾️
Μηδενικός ή χαμηλός φόρος για μικρούς τζίρους σε χωριά έως 500 κατοίκους
◾️
Κατάργηση τέλους επιτηδεύματος για το τελευταίο μαγαζί
◾️
Επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών για να μην κλείνουν στα κρυφά
◾️
Χαμηλότερος ΦΠΑ στα βασικά είδη
◾️
Επιστροφή μέρους λογαριασμών ρεύματος, νερού, τηλεφώνου με πλαφόν
◾️
Μπόνους όταν το κατάστημα είναι μοναδικό στην κοινότητα
Μικρό κόστος για το κράτος, τεράστιο όφελος για τη ζωή.
Η Ισπανία και η Ιταλία ήδη το κάνουν με “μικροζώνες”
μειωμένης φορολογίας.
Εμείς; Εμείς κάνουμε «αναπτυξιακά συνέδρια»… και φεύγουμε
για καφέ στην πόλη.