Θα μιλήσω και θα γράψω απλά όπως το σκέφτομαι…
Είναι το δεύτερο - τρίτο ουσιαστικά καλοκαίρι,
μετά την καταστροφική, σε όλα τα επίπεδα, περίοδο
της πανδημίας που είχε πλήξει σε υπερθετικό βαθμό
τον Παραδοσιακό Χορό, τους συλλόγους
και όλες τις εκφάνσεις του.
Κι όμως.., σε πείσμα πολλών, αναγεννήθηκε σαν το
φοίνικα,
μέσα από τις στάχτες του και γιγαντώθηκε και άνθησε
και απλώθηκε παντού…
και αυτό που συμβαίνει είναι ανεπανάληπτο, μέχρι το
επόμενο…
Πανηγύρια παντού, ανταμώματα, συναντήσεις,
φεστιβάλ, εκδρομές, εκδηλώσεις…
Μόνο στις Σέρρες έχουν γίνει πάνω από 30 έως τώρα
και συνεχίζουμε…
Τεράστια συμμετοχή, "τρέχουμε" από το ένα στο
άλλο,
ξημερώματα με κλαρίνα, βιολιά, ζουρνάδες και νταούλια,
γκάιντες, τρομπέτες, λαούτα, λύρες…
Και οι νέοι, αχ αυτοί οι νέοι, παντού,
να συρρέουν αυθόρμητα, με ανάμενα πρόσωπα
και λαμπερά χαμόγελα, να ιδροκοπούν στον κύκλο,
να τραγουδούν αγκαλιασμένοι
και να χτυπούν τα πόδια τους κάτω γερά,
ένα είδος της δικής τους αντίστασης…
Και εμείς ασχολούμαστε με το «αμούστακο»,
και το δικό του «αντρικό ζεϊμπέκικο…»
Και του κάνουμε τη χάρη και αναπαράγουμε «τη διαφήμισή»
του
στα προσωπικά μας προφίλ και έχει 500.000 προβολές…
Ανακαλύψαμε τον μεγάλο εχθρό, της παράδοσης
και της κοινωνίας!!!
Προσωπικά, αν θυμάμαι καλά, είδα το video πριν από τρεις
εβδομάδες περίπου…
Καμία αίσθηση, στα σκουπίδια, στον κάδο, απομόνωση…
Έχουμε να ασχοληθούμε θεσμικά,
επιστημονικά και συνδικαλιστικά με πολύ σοβαρότερα θέματα
στο χώρο μας, στο Χορό και στη Ζωή μας…
Αντί να θιγόμαστε λοιπόν ας δούμε και κρίνουμε πρώτα
τις δικές μας συναναστροφές, συμπεριφορές και επιλογές
και στα αρνητικά πρότυπα ας γίνουμε τα Πρότυπα...