Του μελτεμιού
Έχει μελτέμια ο Αύγουστος !
Γιαυτό ξέμπλεκα πάντα τα καστανά μαλλιά του,
από το δροσερό μελτέμι κι ένα ψαθί
καπέλο με κορδόνι.
Ο Ηρόδοτος τα πρωτομνημονεύει τα μελτέμια ,
οι ετήσιοι, λέει , άνεμοι ,
και χαίρεσαι που ζείς σε τούτον τον ευλογημένο
τόπο , που τον δροσίζουν απανέκαθεν,
της Ιστορίας και του Αιγαίου
τα μελτέμια,
ηροδοτικώς !
Κι όταν φυσούν τα μελτέμια,
οι αθερίνες,
τι νόστιμο ψαράκι, τι φίνος μεζές της ρακής,
τα κοπάδια της αθερίνας,
μη αντέχοντας την ταλαιπωρία στο κύμα,
γιαλώνουν,
κι αναζητούν απάνεμους κόλπους,
καταφύγιο βρίσκουν
σε κολπίσκους θαλασσινούς και σε όρμους,
σε αγκαλιές θαλασσινές,
αγκαλιές που κοιτάζουν την όστρια,
αγκάλες δροσερές
που δεν τις βρίσκουν του μελτεμιού οι πνοές,
κι εκεί , πανήγυρις Αυγουστιάτικη
στήνεται , ο χορός της αθερίνας,
χιλιάδες ασημένια ψαράκια,
δεκάδες χιλιάδες
ασημίζοντα
στις θωπεύουσες ακτίνες ενός λαμπρού
ήλιου, άρχοντα και φαέθοντα,
κι ήταν οι μέρες τούτες,
που ερχόταν στον καφενέ του κυρ Παναγιώτη
του Ντελή , του μπάρμπα μου,
και μ’ αναζητούσε,
πάμε , πρότεινε, πάμε να ρίξουμε
τ’ αθερινόδικτο ,
κρατά καλά το μελτέμι σήμερα ,
πάμε , στην ομπρός θάλασσα, την Σκανταλιώτικη,
εκεί ‘ ναι , τα λημέρια της,
όρμοι κι αγκάλες,
τούτη η θάλασσα , μιά απέραντη αγκάλη ,
μ’ ερωτικά καλέσματα
μας σαγηνεύει ,
άλλον για ταξίδια στην απλοχωρία των ωκεανών,
όπως ο γέρο Όμηρος, των Ελλήνων
ο γενάρχης,
μας τα τραγούδησε στην Οδύσσεια,
άλλον πάλιν για ψαρέματα με τις ψαροπούλες
και με τα ψαροκάικα ,
άλλον στ’ αρμίδι για ψάρεμα απ’ το βραχάκι,
ή στην ακρογιαλιά, παρά θίν’ αλός,
κι άλλον κολυμβητή , στης αμμούδας
τα διάφανα νερά ,
θέλει περπάτημα γιαλό - γιαλό , ωσάν τον
γιαλόδρομο, της αθερίνας
το ψάρεμα,
θέλει ψάξιμο κατά μήκος της θάλασσας,
σε βραχώδης ακροθαλασσιές,
για να συναπαντήσεις την σύναξη,
της αθερίνας τα στίφη
σε καταφυγή ,
στες κρυφές αγκάλες τις θαλασσινές,
κι ύστερα ,
ταχύτητα και μαεστρία ,
μην τις τρομάξεις,
αμέριμνες καθώς έχουν πιαστεί στον χορό,
στου όρμου την γαλήνη,
ενώ στ’ ανοιχτά
το μελτέμι ανακατεύει τον καιρό
κι αφρίζει το πέλαγος,
και δροσίζει ο Αύγουστος που μελώνει
τα σύκα , αμή και το μοσχάτο Αλεξανδρείας
και το Λημνιό,
μαγιώ και βουτάς , στην δροσιά των θαλασσινών
περιπτύξεων ,
προσεκτικά και γρήγορα τις κυκλώνεις με το αθερινόδικτο,
την είσοδο φράζοντας
της θαλασσινής αγκάλης για να μην έχουν
διαφυγής έξοδο,
κι ύστερα,
με ρέγουλα τις κυκλώνεις σιγά - σιγά,
κι αποσύρεις το δίχτυ στ’ ακρογιάλι,
και να γιομίζει , γέμισε ασήμια το καλάθι , σπαρταριστό
το ψαράκι,
αθερίνα ολόφρεσκη,
της βραδινής παρέας κάτω απ’ την
αρχαία συκαμνιά
η νοστιμιά,
μην βιάζεσαι , μου έλεγε, όταν είχαμε ξεψαρώσει
την αθερίνα,
ενώ, εσύ με το καλάμι
θα βγάζεις αχινιούς , αυγωμένοι,
μαθές, είναι,
μιά αχινιοσαλάτα να ετοιμάσουμε,
εγώ βουτώ απ’ έξω , εκεί στα βαθύτερα ,
φούσκες να βγάλω,
να γίνει επισημότερος ο μεζές της παρέας,
μεζές στο χρώμα του κρόκου, του βερίκοκου,
οι φούσκες, στα δυό τρία μέτρα βάθος,
κράτιστος αφροδισιακός μεζές,
και βαθύτερα,
Αύγουστος και μελτέμι,
μελτέμι να δροσινέψει ο τόπος,
του θυμαριού η ευωδιά
να ωραίσει το νησί,
Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γής,
ψάλλει το δοξαστικόν,
στ’ αλήθεια,
της Κυρά Παναγιάς η προσδοκία, πεποικιλμένη
τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής
Παρθένε μνήμη Σου,
στο αρχαίο ξωκκλήσι , στην Παναγιά της Τρύγης,
στην Παναγιά με τα πάλλευκα,
που από τον ιδ’ αιώνα μνημονεύεται λειτουργόν,
της Σιμωνόπετρας μετόχι,
στην Τρύγη η ολονυκτία,
μα πρότερα ,
του Σωτήρος στες έξι , η εν τω Όρει
η πανήγυρις,
Θαβώρ και Ερμών εν τω ονόματί Σου
αγαλλιάσσονται,
στον Αλεξόπυργο πανηγυριστές,
στο Παντοκρατορινό μετόχι,
κι εμείς,
γιαλαντζί τινές ψαράδες, της παρέας
τον μεζέ γνοιαζόμαστε,
του αθερινόδικτου,
τον βραδινό ψαρομεζέ, πεταλίδες, φούσκες, αχινιοί,
λημνιά η ρακή ,
πρόσκληση Αυγουστιάτικη,
κι ο Ηρόδοτος προσκεκλημένος,
των ετησίων ανέμων
εν Ιστορίαις ο μνημονεύων,
κοπιάστε, στην παρέα,
στην υγειά σας,
γειά μας ,
με το καλό λαμπρός ένας Αύγουστος ,
ένας άρχοντας αδιαφορών για την περιβάλλουσα
ημάς αθλιότητα,
στις θαλασσινές αγκάλες, στου μελτεμιού τις δροσιές
μας προσκαλεί,
με το καλό , αδέρφια,
Ρήγας ο Αύγουστος ,
Μοναρχών !
Αγάλλεσθε !