Όταν η Δικαιοσύνη παρακαλάει τον κληρικό να “δικάσει” τον εαυτό του…
Ζούμε την εποχή που η Πολιτεία, όχι κάποιος “άδικος κριτής”, αλλά το ίδιο το Κράτος, ζητά από καταδικασμένο Μητροπολίτη να… κόψει ο ίδιος τη μισθοδοσία του.
Να υπογράψει δηλαδή ότι δεν δικαιούται τον μισθό του, επειδή έτσι λέει ο νόμος.
Κι εκείνος; Σιωπή. Αναμονή. Και πάλι σιωπή.
“Δώσ’ μου, πάτερ, απόφαση για τον εαυτό σου…”
Και ο ποιμήν… περιμένει, λες και έχει λησμονήσει ότι «οὐ δύναταί τις δυσὶ κυρίοις δουλεύειν».
Κι έπειτα το Υπουργείο επανέρχεται:
“Τουλάχιστον κόψε τη μισθοδοσία… χωρίς να πεις ότι η θέση είναι κενή.”
Να μένει δηλαδή η καρέκλα, κι ας έφυγε η αξιοπρέπεια.
Γιατί βλέπεις, δεν είναι η διακοπή του μισθού που πληγώνει.
Είναι το ερώτημα που μένει στον αέρα:
– Αν δεν είσαι άξιος να πληρώνεσαι, είσαι άξιος να ποιμαίνεις;
Ποιμαντορία χωρίς ευθύνη;
Κανονισμοί χωρίς συνέπειες;
Πνευματική εξουσία χωρίς λογοδοσία;
Και τότε θυμάσαι τον λόγο:
«Οἱ ποιμένες ἐβδελύχθησαν τὸ κρίμα, καὶ τὸν νόμον Κυρίου οὐκ ἔγνωσαν.»
(Ιερεμίας)
Γιατί όταν η Δικαιοσύνη ικετεύει τον κληρικό να εφαρμόσει τον νόμο που τον αφορά, δεν έχουμε κράτος δικαίου.
Έχουμε καρικατούρα ευσέβειας και σκιά ποιμαντορίας.
Στον τόπο που κάποτε “ο νόμος ίσχυε για όλους”, τώρα μοιάζει να ‘χουμε φτάσει στο “ὃ βούλεται ἱερεύς”.
Κάποτε οι ποιμένες έδιναν το παράδειγμα.
Τώρα δοκιμάζεται η μνήμη του ποιμνίου.
Και η ανοχή του.
Γιατί εκεί που ο νόμος δυσκολεύεται,
η συνείδηση του λαού πρέπει να μιλήσει.
Πηγή: orthodoxia.info