Ορέστης Μεταξάς
«Το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Δηλαδή η επιστροφή σε ένα πνεύμα αυτοθυσίας, δηλαδή σε ένα πνεύμα, σε μία κουλτούρα που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα αυτά, τα οποία απολαμβάνει».
Ο Νίκος Δένδιας με τις δηλώσεις
του αυτές συμμετέχει – έστω και ηπιότερα – στο κύμα των αντίστοιχων δηλώσεων
που συνεχώς γίνονται – κυρίως από Γερμανούς, Γάλλους και Πολωνούς – πολιτικούς
και στρατιωτικούς παράγοντες. Συμμετέχει στο κλίμα πολεμικής λαγνείας.
Ξαφνικά εδώ και λίγους μήνες η
Ευρώπη ανακάλυψε ότι κινδυνεύει. Έτσι στα ξεκούδουνα, έτσι στα ξεκάρφωτα. Χωρίς
κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο όλοι αυτοί οι τύποι – των
υπουργείων άμυνας και του στρατού – άρχισαν να μας βομβαρδίζουν για την
επικείμενη απειλή στην Ευρώπη και να το επεκτείνουν έως έναν άμεσα επικείμενο
πόλεμο.
Χωρίς να αναφέρουν – για το
ποιος ακριβώς είναι ο εχθρός και από που ακριβώς αυτό προκύπτει – άρχισαν ένα
κρεσέντο δηλώσεων κατατρομοκράτησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Προκειμένου –
προφανώς – αυτές να αποδεχτούν τις τεράστιες αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες
των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυξήσεις που αποφασίστηκαν μετά από απαίτηση
του Τραμπ και των ΗΠΑ.
Ο εχθρός και η απειλή σταδιακά
περιγράφηκε και εν τέλει προσδιορίστηκε και είναι η Ρωσία. Η Ρωσία που με την
εισβολή της στην Ουκρανία έδωσε την αφορμή για να αντιμετωπίζεται σα να είναι
έτοιμη να εισβάλει και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο μπαμπούλας λοιπόν βρέθηκε
και με αφορμή αυτόν τον μπαμπούλα δημιουργούν ένα κλίμα έντασης και επικείμενου
πολέμου. Και βέβαια ένα κλίμα αναγκαίων υπερεξοπλισμών.
Μυστηριώδη drones πετούν από
εδώ και από εκεί, παραβιάζουν τα σύνορα παρακωλύουν τις αεροπορικές πτήσεις και
απειλούν την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Άσχετα αν στην πορεία κάποια από αυτά τα
γεγονότα αποδεικνύονται προβοκάτσιες και σκηνοθετημένα.
Οι ευρωπαϊκές οικονομίες –
ειδικά η γερμανική – αντιμετωπίζουν υπαρξιακά προβλήματα. Το οικονομικό κέντρο
του κόσμου – εδώ και τρείς δεκαετίες – μετατοπίζεται σταθερά προς την Ασία και
κυρίως προς την Κίνα. Προφανώς τα
κυρίαρχα βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης θεωρούν ότι η στροφή στην πολεμική
βιομηχανία είναι μια κάποια λύσις. Και προσπαθούν – άγαρμπα και ψυχολογικά
βίαια – να την επιβάλουν στους λαούς της Ευρώπης. Με την προπαγάνδα του πολέμου
και την τρομοκράτηση των πληθυσμών. Όχι κοινωνικές δαπάνες, όχι δαπάνες υπέρ
των ασθενέστερων τάξεων αλλά πολεμικές δαπάνες…
Ο κύριος Δένδιας «λαγός» αυτής
της σκηνοθετημένης κατάστασης μιλάει για ένα «πνεύμα αυτοθυσίας… για μια
κουλτούρα που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του ότι μπορεί να
χρειάζεται να θυσιαστεί…». Αφήστε κύριε Δένδια αυτό το παραμύθι των θυσιών. Μην
συμμετέχετε σε αυτή την τεχνητή δημιουργία εμπόλεμων καταστάσεων. Η ελληνική
κοινωνία είναι εθισμένη στην ύπαρξη των Τούρκων. Δεν χρειάζεται να προστεθεί
άλλος ένας εχθρός οι Ρώσοι. Κι αν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές βιομηχανίες
θέλουν να πουλήσουν τα όπλα τους ο κύριος Δένδιας τί θέλει να πουλήσει;
Πατριωτισμό και εθνική υπερηφάνεια; Για να γίνει πρόεδρος στη ΝΔ; Την ίδια
στιγμή που τα γραφεία του στρατού στην Αθήνα – με την συνδρομή του κυρίου
Δένδια – έχουν γεμίσει με στρατευμένους – που υπηρετούν τη στρατιωτική τους
θητεία πέριξ του Πενταγώνου – και δεν θέλουν καν να πλησιάσουν στα σύνορα.
Σήμερα – ίσως όσο ποτέ τα
τελευταία χρόνια – πρέπει να υπάρξει ένα αντιπολεμικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη
απέναντι στους πολεμοκάπηλους που σκηνοθετούν την πολεμική ατμόσφαιρα και τον
τρόμο. Μια φιλειρηνική απάντηση απέναντι σε αυτή την επαίσχυντη πρόκληση.
Ίσως ποτέ – από τον δεύτερο
παγκόσμιο πόλεμο και μετά – δεν είναι τόσο επίκαιρη η φράση που αποδίδεται στον
Άγγλο συγγραφέα Samuel Johnson: «Patriotism is the last refuge of a scoundrel –
ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων».