Υπάρχουν πολιτικά κόμματα που παλεύουν έστω και ατελώς να διαφυλάξουν θεσμούς, κανόνες, διαδικασίες.
Και υπάρχει η Νέα Δημοκρατία,
που δείχνει εδώ και χρόνια να λειτουργεί μέσα σε ένα δικό της, παράλληλο
σύμπαν.
Ένα σύμπαν όπου η παρανομία δεν
αποτελεί παρέκκλιση, αλλά μέρος της κομματικής καθημερινότητας.
Δεν μιλάμε για μεμονωμένα
γεγονότα, ούτε για πρωτοβουλίες κάποιων «υπερδραστήριων» στελεχών.
Μιλάμε για μια βαθιά
εγκατεστημένη κουλτούρα μηχανισμού, όπου:
• το «μαγείρεμα» γίνεται δεξιότητα,
• οι παρακάμψεις διαδικασιών θεωρούνται
ευφυΐα,
• και η κομματική ισχύς χτίζεται πάνω στην
παρατυπία.
Τα πρόσφατα περιστατικά με τις
χιλιάδες «μαϊμού» εγγραφές στις οργανώσεις της Ν.Δ. δεν έπεσαν από τον ουρανό.
Είναι το φυσικό αποτέλεσμα ενός
κόμματος που έχει μάθει να ζει, να λειτουργεί και να αναπαράγεται μέσα από
αδιαφάνεια, παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και μικρο-παρανομίες που έγιναν πια
μεγάλες.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν
είναι η πράξη·
είναι η αποδοχή της.
Στελέχη της Ν.Δ. δεν
εκπλήσσονται.
Δεν σοκάρονται.
Δεν διαμαρτύρονται.
Γιατί;
Διότι έχουν εθιστεί.
Η παρανομία έχει γίνει ρουτίνα,
η παρατυπία κανονικός τρόπος λειτουργίας και η ατιμωρησία σχεδόν θεσμός.
Ο μηχανισμός γνωρίζει πότε να
χακάρει, πότε να “διορθώνει”, πότε να σιωπά και πότε να εξαφανίζει όσους
δημιουργούν θόρυβο.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η
αλαζονεία γεννά αυθαιρεσία.
Και η αυθαιρεσία μετατρέπεται
σε δομική σήψη που διαβρώνει κάθε επίπεδο: από τις ΔΕΕΠ και τις ΔΗΜΤΟ μέχρι τα
κεντρικά γραφεία του κόμματος.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι
πια ποιος έκανε τι.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι
ότι στη Νέα Δημοκρατία
η νομιμότητα έχει γίνει
εξαίρεση
και η παρανομία τρόπος
λειτουργίας.
Κι όταν ένα κυβερνών κόμμα
συνηθίζει στην παρανομία,
η δημοκρατία συνηθίζει στην
παρακμή.