Περισσότεροι από 60.000 πιγκουίνοι σε περιοχές στα ανοικτά των ακτών της Νότιας Αφρικής πέθαναν από την πείνα ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης των σαρδελών, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη.
Περισσότερο από το 95% των
αφρικανικών πιγκουίνων σε δύο από τα σημαντικότερα σημεία αναπαραγωγής, στο
νησί Dassen και στο νησί Robben, πέθαναν μεταξύ 2004 και 2012. Οι περισσότεροι
πιγκουίνοι αναπαραγωγής πιθανότατα πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια της
περιόδου της πτώσης των φτερών, σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία ανέφερε ότι η
κλιματική κρίση και η υπεραλίευση ήταν οι αιτίες της μείωσης του πληθυσμού
τους.
Οι απώλειες που κατέγραψαν οι
ερευνητές σε αυτά τα σημεία δεν ήταν μεμονωμένες, σύμφωνα με το άρθρο που
δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ostrich: Journal of African Ornithology. «Αυτές οι
μειώσεις αντικατοπτρίζονται και αλλού», δήλωσε στον Guardian ο Δρ Richard
Sherley, από το Κέντρο Οικολογίας και Διατήρησης του Πανεπιστημίου του Exeter.
Το είδος του αφρικανικού
πιγκουίνου έχει υποστεί μείωση του πληθυσμού του κατά σχεδόν 80% σε 30 χρόνια,
σημειώνει το δημοσίευμα.
Αφρική: Οι πιγκουίνοι, οι
σαρδέλες και ο κίνδυνος εξαφάνισης
Οι πιγκουίνοι της Αφρικής
ρίχνουν και αντικαθιστούν τα φθαρμένα φτερά τους κάθε χρόνο για να
προστατεύσουν τη μόνωση και την αδιαβροχοποίησή τους. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια
της περιόδου της πτώσης των φτερών, η οποία διαρκεί περίπου 21 ημέρες, πρέπει
να παραμείνουν στην ξηρά. Για να επιβιώσουν αυτή την περίοδο νηστείας, πρέπει
να παχύνουν εκ των προτέρων. «Αν είναι πολύ δύσκολο να βρουν τροφή πριν από την
περίοδο της πτώσης των φτερών ή αμέσως μετά, δεν θα έχουν επαρκή αποθέματα για
να επιβιώσουν από τη νηστεία», πρόσθεσε ο Sherley. «Δεν βρίσκουμε μεγάλες
συσσωρεύσεις πτωμάτων – η αίσθησή μας είναι ότι πιθανώς πεθαίνουν στη θάλασσα»,
είπε.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι, με
εξαίρεση τρία έτη από το 2004, η βιομάζα του είδους σαρδέλας Sardinops sagax
είχε μειωθεί στο 25% σε σχέση με τα μέγιστα επίπεδα στα ανοικτά των ακτών της
δυτικής Νότιας Αφρικής. Τα ψάρια αυτά αποτελούν βασική τροφή για τους
αφρικανικούς πιγκουίνους.
Οι αλλαγές στη θερμοκρασία και την
ποσότητα αλατιού στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Αφρικής έχουν δυσκολέψει την
αναπαραγωγή των ψαριών. Ωστόσο, και τα επίπεδα αλιείας παραμένουν υψηλά στην
περιοχή.
Το 2024, οι αφρικανικοί
πιγκουίνοι ταξινομήθηκαν ως είδος σε κρίσιμο κίνδυνο εξαφάνισης, με λιγότερα
από 10.000 ζευγάρια αναπαραγωγής να έχουν απομείνει.
Πιγκουίνοι: Ζητούμενο για την
επιβίωσή τους μια πιο βιώσιμη διαχείριση της αλιείας
Μια πιο βιώσιμη διαχείριση της
αλιείας θα μπορούσε να βελτιώσει τις πιθανότητες επιβίωσης των πιγκουίνων,
υπογραμμίζει ο Guardian. Οι περιβαλλοντολόγοι αναλαμβάνουν δράση στο έδαφος,
κατασκευάζοντας τεχνητές φωλιές για να προστατεύσουν τα νεογνά, διαχειριζόμενοι
τα αρπακτικά ζώα και εκτρέφοντας με το χέρι ενήλικα και νεογνά που χρειάζονται
διάσωση. Η εμπορική αλιεία με τον περικυκλωμό ενός κοπαδιού ψαριών με ένα
μεγάλο δίχτυ και στη συνέχεια την παγίδευσή τους με το κλείσιμο του πυθμένα,
έχει απαγορευτεί γύρω από τα έξι μεγαλύτερα σημεία αναπαραγωγής πιγκουίνων στη
Νότια Αφρική.
Ελπίζεται ότι αυτό θα «αυξήσει
την πρόσβαση των πιγκουίνων σε θηράματα σε κρίσιμα στάδια του κύκλου ζωής
τους», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης, Δρ Azwianewi Makhado, από το
Υπουργείο Δασών, Αλιείας και Περιβάλλοντος της Νότιας Αφρικής.
Η Lorien Pichegru, καθηγήτρια
θαλάσσιας βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Nelson Mandela της Νότιας Αφρικής, η οποία
δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα είναι «εξαιρετικά
ανησυχητικά» και υπογράμμισε την κακοδιαχείριση των πληθυσμών μικρών ψαριών στη
Νότια Αφρική που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. «Τα αποτελέσματα της μελέτης
βασίζονται μόνο στην επιβίωση των πιγκουίνων μέχρι το 2011, αλλά η κατάσταση
δεν έχει βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου», είπε.
Η Pichegru τόνισε ότι η
αντιμετώπιση των εξαιρετικά χαμηλών επιπέδων των αποθεμάτων μικρών ψαριών
απαιτεί επείγουσα δράση, «όχι μόνο για τους αφρικανικούς πιγκουίνους, αλλά και
για άλλα ενδημικά είδη που εξαρτώνται από αυτά τα αποθέματα».