Γιάννης Παρασκευόπουλος
Πέρα από την αυτονόητη καταδίκη της σφαγής στην εβραϊκή εκδήλωση στο Σύδνεϋ, είναι σημαντικό να έχουμε και μια ευρύτερη εικόνα. Ανάλογες σφαγές έχουν, δυστυχώς, ξανασυμβεί. Ενδεικτικά:
Φεβρουάριος 1994, Χεβρώνα, Δυτική Όχθη: νεκροί 29 Παλαιστίνιοι Μουσουλμάνοι σε ώρα προσευχής, από ακροδεξιό Ισραηλινό έποικο.
Μάρτιος 2019, Νέα Ζηλανδία: νεκροί 51 Μουσουλμάνοι πρόσφυγες σε ώρα προσευχής, από Αυστραλό ακροδεξιό.
Πάσχα 2019, Σρι Λάνκα: νεκροί 290 Χριστιανοί από τον ISIS, σε εκκλησίες και ξενοδοχεία.
Ιούνιος 2025, Δαμασκός: νεκροί 30 Χριστιανοί σε ελληνορθόδοξη εκκλησία, από εξτρεμιστική σουνιτική οργάνωση.
Συνδετικός κρίκος είναι η λογική της μαζικής δολοφονίας «άλλων» την ώρα που προσεύχονται, ή που γιορτάζουν με αφορμή μια θρησκευτική τους γιορτή. Η ίδια δολοφονική λογική μπορεί πάντως να στοχεύσει και συγκεντρώσεις χωρίς θρησκευτική διάσταση:
Ιούλιος 2011, Νορβηγία: 77 νεκροί, κυρίως σε κατασκήνωση εφήβων και νέων του Εργατικού Κόμματος, από Νορβηγό νεοναζί και αντιϊσλαμιστή.
Νοέμβριος 2015, Παρίσι, 90 νεκροί σε συναυλία στο Μπατακλάν, στο πλαίσιο ευρύτερης επίθεσης του ISIS.
Ποιοι επιδιώκουν ένα Πόλεμο Πολιτισμών;
Τέτοιες μαζικές επιθέσεις δεν επιδιώκουν μόνο να σκοτώσουν, από τυφλό μίσος. Είναι και τεχνικές εξουσίας: συνειδητά υπολογισμένες να προκαλέσουν αντίποινα, να εμπνεύσουν μιμητές, να χαράξουν μόνιμες διαχωριστικές γραμμές και να εξαλείψουν τους «ενδιάμεσους χώρους» που θα μπορούσαν να χτίσουν ή να διατηρήσουν γέφυρες. Η εμβέλεια που επιδιώκουν δεν είναι τοπική ή εθνική, αλλά παγκόσμια.
Στη Δυτική σκέψη, όλα αυτά έχουν ήδη περιγραφεί ως «Πόλεμος Πολιτισμών». Αν μπούμε κι εμείς στη λογική αυτή και ψάχνουμε τρόπο να κερδίσουμε ένα Πόλεμο Πολιτισμών, τότε οι δράστες των επιθέσεων έχουν ήδη πετύχει το μεγαλύτερο μέρος των στόχων τους.
Πραγματικός λοιπόν πρωταγωνιστής στο Σύδνεϋ ήταν ο άνθρωπος που ανέτρεψε την «αφήγηση» των δραστών: ο Αχμέντ Αλ Αχμέντ, ο Αυστραλός Μουσουλμάνος πρόσφυγας από τη Συρία που έσωσε ζωές αλλόθρησκων, διακινδυνεύοντας τη δική του.
Δεν είναι μοναδική περίπτωση: και το 2015 στο Παρίσι άλλος Μουσουλμάνος, από το Μαρόκο, είχε σώσει τους πελάτες εβραϊκού παντοπωλείου αμέσως μετά την επίθεση στο περιοδικό Charlie Hebdo.
Για την ώρα, πάντως, είναι αρκετοί και στη χώρα μας όσοι πιστεύουν σε σύγκρουση Δυτικού και Ισλαμικού κόσμου, όπου βλέπουν και το Ισραήλ σαν σύμμαχο. Το ίδιο το Ισραήλ καλλιεργεί συνειδητά τέτοιες αντιλήψεις, μέσω συμμαχιών με τη διεθνή ισλαμοφοβική ακροδεξιά.
Έτσι, για μια σφαγή Αυστραλών Εβραίων χιλιάδες μίλια από το Ισραήλ, βλέπουμε (και από «μετριοπαθείς») αντιδράσεις Stand with Israel, αντί για Stand with the Jews ή Stand against Antisemitism: κάποιοι αδυνατούν να δουν το τίμημα για την Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς πάνω στην (υποθετική) γραμμή «σύγκρουσης των δύο κόσμων», αδυνατούν να δουν ότι η Ισραηλινή κατοχή είναι εξίσου ασφυκτική και για τους Χριστιανούς των Παλαιστινιακών Εδαφών, την ώρα που στην Παλαιστινιακή κοινωνία Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αγωνίζονται μαζί.
Ουσιαστική λοιπόν καταδίκη τέτοιων επιθέσεων και σφαγών δεν είναι μόνο να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι, αλλά και να ηττηθούν πολιτικά οι επιδιώξεις τους για Πόλεμο Πολιτισμών. Αν κάτι επείγει σήμερα, είναι Διάλογος Πολιτισμών και θρησκευτικών παραδόσεων, και γέφυρες συνύπαρξης με Ειρήνη και Δικαιοσύνη.
Ο Νετανιάχου και οι φίλοι του, ισχυρίζονται ότι για την επίθεση ευθύνεται η… αναγνώριση της Παλαιστίνης από την κυβέρνηση της Αυστραλίας. Όμως, το Διεθνές Δίκαιο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι αδιαίρετα και οικουμενικά. Ακριβώς γι’ αυτό, ισχύει το αντίστροφο από την ισραηλινή αφήγηση: η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη είναι σήμερα η ολοκλήρωση ΚΑΙ της καταδίκης του αντισημιτισμού.
*Γιάννης Παρασκευόπουλος, Νομικός, στέλεχος του Πράσινου χώρου