Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος
📍Η εικόνα στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν αποκαλυπτική:
ο μάρτυρας Χρήστος Μαγειριάς δεν εμφανίστηκε για να φωτίσει σκοτεινά σημεία, αλλά για να επιβεβαιώσει ότι το σύστημα λεηλασίας που στήθηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν μηχανισμός.
📍Ο άνθρωπος που καταγράφεται να κινεί μια Ferrari, η οποία όπως δήλωσε— «του χαρίστηκε από τη μητέρα του», έσπευσε να προσθέσει και την πληροφορία πως έχει κερδίσει οκτώ φορές σε παιχνίδια τύχης. Μια ακίνητη περιουσία που μεταβιβάστηκε, λογαριασμοί που «δεσμεύτηκαν από λάθος» και χρήματα που «έπεσαν από τον ουρανό».
Το σκηνικό, δυστυχώς, δεν είναι γραφικό.
Είναι αποκαλυπτικό για την ποιότητα του κράτους που οικοδομήθηκε.
🟦Η κυβέρνηση δεν «αιφνιδιάστηκε». Το σύστημα ήταν εν ενεργεία.
📍Η δήλωση του μάρτυρα ότι όλα όσα συνέβησαν ήταν παρεξήγηση και βιαστικό πόρισμα ,προσθέτει ύβρη στη νοημοσύνη του πολίτη. Όταν δεσμεύονται λογαριασμοί από την Αρχή για το ξέπλυμα, δεν μιλάμε για «υπόνοιες τύχης». Μιλάμε για ίχνη, για ασυνέχεια πόρων, για χρήματα που δεν τεκμηριώνονται.
Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του σκανδάλου:
Δεν φαίνεται, δεν ομολογείται, αλλά επαληθεύεται.
📍Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ΔΕΚΟ, δεν είναι φορέας φιλοξενίας ημετέρων. Είναι το εργαλείο επιβίωσης των ανθρώπων που παράγουν στην ύπαιθρο αυτών που η κυβέρνηση τους έριξε στο «περιμένετε» ενώ την ίδια ώρα το σύστημα άνοιγε λογαριασμούς, έσπρωχνε ενισχύσεις και μοίραζε δεξαμενές χρημάτων σε δίκτυα ημετέρων.
🟦Το πραγματικό ερώτημα δεν αφορά τον Μαγειριά. Αφορά το δίκτυο πίσω του.
Ποιος υπέγραφε;
Ποιοι έλεγχαν;
Ποιοι υπηρεσιακοί χάρασσαν την υπογραφή;
Ποιοι πολιτικοί μετέτρεψαν τις ενισχύσεις της Ε.Ε. σε ιδιωτικό τραπεζικό προϊόν;
📍Και πώς γίνεται σε αυτή τη χώρα:
Ο κτηνοτρόφος που έχασε 300 ζώα από την ευλογιά,να περιμένει 14 μήνες για αποζημίωση,ενώ τα παρασιτικά δίκτυα έπαιρναν χιλιάδες ευρώ «προκαταβολικά» και αφορολόγητα;
📍Αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος.
Το κράτος λεηλατήθηκε. Και δεν έγινε τυχαία.
📍Επί Μητσοτάκη χτίστηκε ένα μοντέλο:
το κράτος ως κομματική ιδιοκτησία,
ο δημόσιος πόρος ως λάφυρο,
οι θεσμοί ως εργαλείο εξυπηρέτησης μικρών ομάδων.
Η εξεταστική δεν αποκάλυψε «περίεργες συμπτώσεις».
Αποκάλυψε απόλυτη κανονικότητα.
📍Και αυτό είναι σοβαρότερο από κάθε Ferrari, κάθε «δώρο της μητέρας» και κάθε «τζόκερ από παρέα φίλων».
Διότι πίσω από την αυτοπροβολή της τύχης υπήρχε ένα σύστημα:
με πρόσβαση, με διαύλους, με κάλυψη.
📍Το πραγματικό θύμα δεν είναι η εικόνα της χώρας.
Είναι οι αγρότες που πληρώνουν εισφορές, περιμένουν ενισχύσεις, ρισκάρουν, δανείζονται, χρεώνονται και ακούνε σήμερα ότι το σύστημα «ξεστραβώθηκε για λάθος άνθρωπο».
Όχι.
Δεν είναι λάθος.
📍Είναι το αποτύπωμα μιας κυβέρνησης που λειτουργούσε όχι ως κράτος, αλλά ως συνεταιρισμένη ομάδα διαχείρισης δημόσιου χρήματος ,μέχρι την τελευταία σταγόνα.