Ο υ χ ί των διοικούντων, ο υ χ ί των εξουσιών...
μ α των μαθητών μου και των συν-ανθρώπων
η α ν α γ ν ώ ρ ι
σ η είναι που ριγεί την ψυχή μου....
Πολιτιστικός Φυσιολατρικός Σύλλογος Νέου Πετριτσίου...
Παναγιώτης Σαββίδης, πρόεδρος του Συλλόγου, δραστικός,
δουλευτής του Πολιτισμού, άλλοτε με τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, άλλοτε ως
πολίτης αυτού του τόπου. Πλάι του το
Διοικητικό Συμβούλιο... Η απόφαση να με τιμήσουν, αληθινά
συγκινητική, κυρίως αισθαντική, με νιώσμα.
Παναγιώτη μου, σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλους εσώψυχα...
Μίλησε για την αφεντιά μου η Άννα-Μελίνα Πίου, μαθήτριά
μου για τρία χρόνια στο Λύκειο, δυνατό στέλεχος της θεατρικής μας ομάδας,
σήμερα πλέον εξαιρετική δασκάλα στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού της.
Ε, ναι, δάγκωνα γερά τα χείλη μου, δεν κινούσα τα βλέφαρά
μου, μη και αφεθώ σε δάκρυα για όσα άκουγα...
Ξέρετε, η σχέση μου με τους μαθητές μου είναι τόσο
έντονη, τόσο τρανή, που σαν μιλούμε, εγώ γι'αυτούς κι εκείνοι για μένα, της
δίνουμε της υπερβολής να καταλάβει...
Όπως και να'χει την ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς...
Μίλησε, επίσης, η Διονυσία Ζήκα, φιλόλογος και ποιήτρια,
φίλη μου πρωτίστως, εμφανώς συγκινημένη. Βεβαίως, είναι και αντιδήμαρχος
Παιδείας και Πολιτισμού, μα εγώ αγαπώ τους "Κυματόφλοισβους" -
ποιητική της Συλλογή υψηλής γραφής... Την ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ de profundis...
Πάμπολλες οι αγκαλιές, κόσμος αγαπησιάρης, γονείς που με
λάτρεψαν, κολλώντας το "μικρόβιο" από τα παιδιά τους. Σε τούτο το
χωριό, στους κατοίκους του, οφείλω πολλά, καθώς έβαλαν πλάτη να γενεί θεσμός το
Λυκειακό Θέατρο, με βοήθεια παντός είδους - χειρωνακτικές δουλειές, δανεισμός
οικογενειακών κειμηλίων για τα σκηνικά μας, αθρόα προσέλευση στις παραστάσεις
μας όλες, που παρότι ήταν απανωτές (7-9 και 9-11 το βράδυ) ήμασταν κάθε φορά
sold out, που λέγει και η νεολαία...
Ωστόσο, η τιμή ετούτη ανήκει και στους μαθητές μου, γιατί
μαζί τους έγινα δάσκαλος - "είμαστε στο εμείς", που'λεγε και ο
παππούς μας ο Μακρυγιάννης. Κι αν κινήσω από τα 1983-84, την πρώτη σχολική
χρονιά μου στην Εκπαίδευση, θα ειπώ εν αρχή, πως τα παιδιά της Ξυλαγανής μου
έμαθαν να βηματίζω στις τάξεις της Παιδείας, μ' εκείνους ξεκίνησα το ταξίδι που
κράτησε τριάκοντα και έξι χρόνους συναπτούς... Κι ύστερα, τα πιτσιρίκια μου στο
Γυμνάσιο της Καλλίστης, κατοπινά στον Ίασμο, όπου και έκλεισε ο κύκλος της
Ροδόπης, όχι όμως και η εκατέρωθεν αγάπη... Στα Λιμενάρια της Θάσου ο επόμενος
σταθμός, για έτη τρία, ένα νησί ολάκερο δικό ΜΟΥ... Στην Ξάνθη μετά, στο 1ο
Λύκειο της λατρεμένης πόλης, καινούρια παιδιά, καινούρια αγάπη. Προτελευταίος
σταθμός, τα Άβδηρα της καρδιάς μου, δέκα χρόνοι που στοίχειωσαν τη ζωή μου - η
νέα μου πατρίδα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πολιτισμική έκρηξη με τους
μαθητές μου, ευνόησε γι' αυτήν η Ιστορία του τόπου, ο μέγας Πρωταγόρας, ο
οικουμενικός Δημόκριτος και ο Λεύκιππος και φιλόσοφοι άλλοι που γέννησαν τα
αρχαία Άβδηρα....
Ό μ ω ς, μολονότι το απευχόμουν, γύρισα ξανά στο χωριό
της καταγωγής μου, πορεύτηκα εδώ δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια, πάντα βάλσαμο οι
μαθητές μου, πάντα συνδημιουργοί στο όνειρο που σχεδιάσαμε...
Στην εκδήλωση λοιπόν τη σημερινή συνάντησα φίλους
πολλούς, ήρθαν και τα έξι ανίψια από τη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες, εκλεκτοί φίλοι από τη Βυρώνεια, ξαδέρφια μου
από το Σιδηρόκαστρο, μαθητές μου βεβαίως βεβαίως...
Με κολακεύει ιδιαιτέρως, η φράση " Oh Captain! My
Captain!", που αναγράφεται στην πλακέτα που μου χάρισαν, από την ταινία
"Ο κύκλος των χαμένων ποιητών", που αναφέρεται στον δάσκαλο Κήτιγκ,
ρηξικέλευθο και αντικομφορμιστή παιδαγωγό. Μακάρι να του έμοιαζα....
Θα το ειπώ για πολλοστή φορά πως και δέκα ζωές αν είχα,
δάσκαλος θα γινόμουν και τις δέκα...
Μοίρασα τη ζωή μου ανάμεσα στους μαθητές μου και τα
ανίψια μου, τις ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΤΟΥ
ΒΙΟΥ ΜΟΥ, άμετρη η αγάπη και από τους μεν και από τους δε...
Για τούτο και είμαι ένας ευτυχισμένος δάσκαλος και ένας
ευτυχισμένος θείος...
(Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω στην παρούσα ανάρτηση είναι
από τέσσερα Λύκεια και ένα Γυμνάσιο, ενώ οι φωτογραφίες από τα υπόλοιπα σχολεία
δεν είναι σε ηλεκτρονική μορφή, πράγμα που θα γίνει σύντομα)
