Την δημιουργία νέου κόμματος ανακοίνωσε και επισήμως νωρίτερα η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό Kontra.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων και Συγγενών Τέμπη 2023
δεν διευκρίνισε αν η ίδια θα ηγηθεί του κόμματος, αναφέροντας πως τον
επικεφαλής θα τον επιλέξει ο λαός. Σημείωσε πως «ο στόχος είναι ανιδιοτελής και
οι άνθρωποι που τον έχουν αγκαλιάσει, θα αναδείξουν και τον ηγέτη του. Ο άνθρωπος
που θα ηγηθεί, θα πρέπει να μην έχει βαρίδια, να έχει τόλμη, αποφασιστικότητα,
θάρρος, αγάπη για την αλήθεια και γνώση για τις ανάγκες της κοινωνίας».
Η κυρία Καρυστιανού δεν έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες
αναφορικά με το όνομα ή το ιδεολογικό πρόσημο του νέου σχηματισμού, θέτοντας ως
βασική προτεραιότητα την «κάθαρση της χώρας».
Στη συνέντευξη γίνεται σαφής αναφορά και σε συγκεκριμένα
πολιτικά πρόσωπα. Για τον Αλέξη Τσίπρα, η Μαρία Καρυστιανού είναι ιδιαίτερα
επικριτική, θεωρώντας ότι ως πρώην πρωθυπουργός ενσαρκώνει το «παλιό πολιτικό
σύστημα».
Τον κατηγορεί ότι, παρά την αρχική υπόσχεση αλλαγής και
κάθαρσης, υπέγραψε μνημόνιο που δέσμευσε τη χώρα για δεκαετίες, απογοητεύοντας
βαθιά την κοινωνία και ενισχύοντας τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στην
πολιτική.
Αντίθετα, για τον Νικόλαο Φαραντούρη εκφράζει θετική
στάση, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του ως ευρωβουλευτή και καθηγητή στο ζήτημα
του άρθρου 86 και στη συνεργασία τους. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρεται έμμεσα
στο δημόσιο διάλογο ως πολιτικό πρόσωπο που συχνά συνδέεται με σενάρια
συνεργασιών, τα οποία όμως η Καριστιανού απορρίπτει κατηγορηματικά, επιμένοντας
στην πλήρη αυτονομία και ανιδιοτέλεια του εγχειρήματός της.
Επανέλαβε πως δεν θα συνεργαστεί με πρόσωπα από το
υπάρχον πολιτικό σύστημα, ενώ επεσήμανε πως «το κόμμα δεν θα έχει χορηγούς».
Έθεσε δε ως στόχο την πρωτιά στις εκλογές.
Απαντώντας στην κριτική που δέχτηκε από την πλειοψηφία
των μελών του ΔΣ του Συλλόγου αναφορικά με την δημιουργία κόμματος υποστήριξε
πως πολλοί είναι οι συγγενείς που την στηρίζουν στο εγχείρημα.
Ακολουθούν τα βασικά σημεία:
Η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού ξεκινά με έναν έντονα
συμβολικό και αισιόδοξο τόνο για το 2026, το οποίο η ίδια χαρακτηρίζει κομβική
χρονιά τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Εκφράζει την ευχή η νέα χρονιά να αποτελέσει χρονιά
πραγματοποίησης στόχων και οραμάτων, αλλά κυρίως να σηματοδοτήσει την πορεία
προς μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και δίκαιη χώρα, με αξιοκρατία και ευτυχία για
όλους. Κεντρικός άξονας της τοποθέτησής της είναι η ανάγκη για κοινωνική ένωση
και κάθαρση, ως απάντηση στη διαφθορά, τη φτωχοποίηση και την απαξίωση που
βιώνει η ελληνική κοινωνία.
Η κ. Καρυστιανού εκτιμά ότι το 2025 υπήρξε χρονιά
αποκαλύψεων, αλλά και απαρχή επούλωσης βαθύτερων κοινωνικών τραυμάτων, όπως η
χρόνια διχόνοια. Τονίζει ότι η κοινωνία ενώθηκε μέσα από ένα κοινό, βασανιστικό
πρόβλημα και ότι αυτή η ένωση γέννησε ένα αυθόρμητο κοινωνικό κίνημα με
ανιδιοτελή στόχο την κάθαρση της χώρας.
Το κίνημα αυτό μπορεί να αποκτήσει πολιτική μορφή και να εξελιχθεί
σε κόμμα, επιβεβαιώνοντας ότι η προσπάθεια οργανώνεται γοργά και ότι υπάρχει
έντονη κινητοποίηση πολιτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, κυρίως σε εθελοντική
βάση.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων
που συμμετέχουν ή θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα. Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι
προτεραιότητα έχουν η γνώση, η επαγγελματική εμπειρία, η ακεραιότητα χαρακτήρα,
η καθαρότητα από πολιτικά «βαρίδια» και ο εθελοντισμός.
Απορρίπτει τη συνεργασία με πρόσωπα του υπάρχοντος
πολιτικού συστήματος, ενώ διευκρινίζει ότι δεν είναι ξεκάθαρο αν η ίδια θα
ηγηθεί πολιτικά, καθώς –όπως λέει– ο ηγέτης πρέπει να αναδειχθεί από την ίδια
την κοινωνία.
Σε ό,τι αφορά το ιδεολογικό πρόσημο του εγχειρήματος, η
κ. Καρυστιανού απορρίπτει τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς αριστεράς–δεξιάς.
Θεωρεί ότι, στη σημερινή συγκυρία, το πρωταρχικό ζήτημα είναι η ανεξάρτητη
δικαιοσύνη, η λογοδοσία και η τιμωρία όσων ευθύνονται για τη διαφθορά.
Χωρίς αυτά, κανένας τομέας –οικονομία, παιδεία, κοινωνική
πολιτική– δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Η «ιδεολογία» που περιγράφει
βασίζεται στην αγάπη για τη χώρα, την κοινωνική συνοχή, την προστασία των
ευπαθών ομάδων, την ισονομία και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
Απαντώντας στην κριτική ότι δεν διαθέτει πολιτική
εμπειρία, υπογραμμίζει ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα και
ότι η πολιτική δεν είναι υπόθεση ενός προσώπου. Το εγχείρημα στηρίζεται σε
ομάδες ειδικών που επεξεργάζονται ρεαλιστικές και υλοποιήσιμες προτάσεις για
όλους τους βασικούς πυλώνες του κράτους. Κατά την άποψή της, το ουσιαστικό
προσόν ενός ηγέτη δεν είναι η κομματική διαδρομή, αλλά η ειλικρίνεια, το
θάρρος, η αποφασιστικότητα και η βαθιά γνώση των αναγκών της κοινωνίας.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο αγροτικό ζήτημα και στη
στήριξή της προς τους αγρότες, τους οποίους θεωρεί κομβικούς για τον πρωτογενή
τομέα και την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί
πολιτικής υποκίνησης των κινητοποιήσεων, επισημαίνοντας ότι αντίστοιχες
κατηγορίες έχουν δεχθεί και οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών.
Καταγγέλλει μια γενικευμένη αποδόμηση δημόσιων τομέων με
στόχο την ιδιωτικοποίηση και θέτει το ερώτημα αν η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως
χώρα πολιτών ή ως επιχείρηση.
Στο σκέλος που αφορά την τραγωδία των Τεμπών, η κ.
Καρυστιανού μιλά με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Καταγγέλλει συγκάλυψη,
έλλειψη ουσιαστικής έρευνας και κοροϊδία στο ζήτημα των εκταφών, οι οποίες
–όπως λέει– θα μπορούσαν να δώσουν κρίσιμες απαντήσεις. Εκφράζει πλήρη έλλειψη
εμπιστοσύνης στους κρατικούς μηχανισμούς και στους διορισμένους
πραγματογνώμονες, ενώ κάνει λόγο για παρεμβάσεις, απειλές και προσπάθειες
φίμωσης τόσο σε βάρος της ίδιας όσο και του συλλόγου συγγενών.
Παρά τις εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ συγγενών, δηλώνει
ότι σέβεται απόλυτα κάθε άποψη και ξεκαθαρίζει ότι μιλά μόνο για τον δικό της
αγώνα: τη δικαίωση της κόρης της. Θεωρεί ότι η διεκδίκηση ανεξάρτητης
δικαιοσύνης αποτελεί το τελευταίο και αναγκαίο στάδιο αυτού του αγώνα, όχι μόνο
για την ίδια, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας.
Κλείνοντας, μιλά συγκλονιστικά για το πένθος της, την
απώλεια της κόρης της και τον τρόπο που μετέτρεψε τον πόνο σε δύναμη. Δηλώνει
ότι δεν φοβάται πλέον τίποτα, καθώς το μεγαλύτερο φόβο τον έζησε τη νύχτα της
τραγωδίας. Ο αγώνας της, όπως τονίζει, θα συνεχιστεί μέχρι τέλους – όχι για εξουσία
ή προσωπικό όφελος, αλλά για δικαιοσύνη, μνήμη και κάθαρση.