Ευγενία Λουπάκη
Τόση καλοσύνη γύρω μου κι εντός
από του παντός τη μεγαλοσύνη
Τόση καλοσύνη είχα να συναντήσω από την Μακρόνησο, τόση καλοσύνη είχα να δω από το happy day. Τόση καλοσύνη δεν πίστευα ότι υπάρχει στον έλληνα, τόση καλοσύνη που να μη ζηλεύει την κατσίκα του γείτονα.
Να μη ζηλεύει γιατί αν η κατσίκα έχει γίνει κοπάδι και το
κοπάδι έχει γίνει εργοστάσιο τυροκομικών που κάνει μάλιστα εξαγωγές, τότε η
κατσίκα αυτή κάνει τη χώρα μας περήφανη. Τόση καλοσύνη αξίζει μόνο μια κατσίκα
που κάνει τη χώρα μας περήφανη. Δεν την ζηλεύουμε πια την κατσίκα που κάνει τη
χώρα μας περήφανη.
Την θαυμάζουμε την έχουμε ως πρότυπο και δεν θέλουμε με
τίποτα να ψοφήσει. Και το γείτονα που ξεκίνησε με μία κατσίκα, εκείνη την
κατσίκα που ζήλευαμε κάποτε και θέλαμε να ψοφήσει τον βλέπουμε τώρα σαν
παράδειγμα, τον βλέπουμε τώρα με μεγάλη καλοσύνη.
Και ας άφησε την κατσίκα του και το κοπάδι του ολόκληρο,
να μασουλίσει τον κάμπο δυο και τρεις φορές, ώστε να μην ξαναφυτρώσει τίποτα,
δεν πειράζει εμείς έχουμε καλοσύνη κι αυτή την κατσίκα κι αυτό το κοπάδι θα τα
προστατέψουμε. Γιατί κάνουν τη χώρα μας περήφανη στο εξωτερικό.
Τόση καλοσύνη για να αφήσω κατά μέρος τις μεταφορές και
τις παραβολές, τόση καλοσύνη που δείχνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης και διάφοροι
έγκυροι και έγκριτοι παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας
όπως ο Κωσταντίνος Φρουζής αυτός ο αξέχαστος, ναι ναι ο Φρουζής της Novartis,
αυτός ο Φρουζής που και σε αυτόν φερθήκαμε με τόση καλοσύνη που καμιά ευρωπαϊκή
χώρα δεν θα φανταζόταν.
Τόση καλοσύνη που αυτός ο Φρουζής σήμερα είναι «τσέος» σε
άλλη μεγάλη εταιρία και ούτε γάτα ούτε ζημιά, γιατί οι καλοί νικάνε στο τέλος
κι επιβραβεύονται.
Τόση καλοσύνη για τον ιδιοκτήτη της Βιολάντα, αυτόν τον
αυτοδημιούργητο άνθρωπο που ξεκίνησε από το φούρνο του πεθερού του φτιάχνοντας
τυρόπιτες και έφτιαξε μια αυτοκρατορία μπισκότων μέσα σε 20 χρόνια, μέσα σε
μόλις 20 χρόνια, κι εσύ μαλάκα που δουλεύεις 50 χρόνια δεν κατάφερες ούτε ένα
καινούργιο αυτοκίνητο να πάρεις.
Καταπληκτικά μπισκότα, που τα παίρνει μαζί του στα
ταξίδια του ο μπούλης του Σκάι και σταματάει ξαφνικά σ’ ένα γκρεμό στη Νέα
Ζηλανδία για να φάει ένα μπισκότο και το μπισκότο είναι Βιολάντα κυρίες και
κύριοι.
Μπισκότο με πίτουρο, με πίτουρο με σοκολάτα, με πίτουρο
και πορτοκάλι, ό,τι καλύτερο για χέσιμο, ό,τι καλύτερο για σας τους
δυσκοίλιους, μπισκότα υγιεινά χωρίς αλεύρι από κατσαρίδες χωρίς χυμό από
σκουλήκια όπως κάνουν οι άλλες εταιρείες, ελληνικές κι αυτές βέβαια, ονόματα δε
λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε, αλλά ο αυτοδημιούργητος αρνήθηκε να τα βάλει στα
μπισκοτα του.
Τόση καλοσύνη για τον άνθρωπο που αρνήθηκε να σας ταΐσει
αλεύρι από κατσαρίδες και χυμό από σκουλήκια, τόση καλοσύνη για τον άνθρωπο που
φρόντισε το περιβάλλον και έφτιαξε λέει το πρώτο εργοστάσιο χωρίς καμινάδα.
Ξαναλέω το πρώτο εργοστάσιο χωρίς καμινάδα.
Αν είχε καταφέρει να φτιάξει και το πρώτο εργοστάσιο
χωρίς προπάνιο δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα. Δεν θα χρειαζότανε καν να
δείξουμε τόση καλοσύνη μπροστά στην τραγωδία του. Αν είχε καταφέρει να μην
έχουν τρύπες οι σωλήνες του προπανίου και να μη στάζουν θάνατο μέσα στο χώμα,
δεν θα χρειαζόταν τώρα να δείξει τόση καλοσύνη ο κύριος Φρουζής και να μας λέει
να στηρίξουμε την Βιολάντα και τα μπισκότα της και τον ιδιοκτήτη της και την οικογένειά
του που περνάει Γολγοθά.
Έτσι ακριβώς τόση καλοσύνη έχει μέσα του και ο κύριος
Φρουζής, που κατάλαβε τι ακριβώς περνάει η οικογένεια του ιδιοκτήτη της
Βιολάντα. Περνάει πραγματικό Γολγοθά… διότι η μοίρα όπως λέει το «Νew money»,
σ’ ένα κρεσέντο δημιουργικού γλειψίματος, δεν του έδειξε καλοσύνη και του
επιφύλαξε «το πιο σκληρό της πρόσωπο»…
Δεν θα ξεπέσω στο λαϊκισμό να αναρωτηθώ τι Γολγοθά
περνάνε οι οικογένειες των πέντε γυναικών που κάηκαν, απανθρακώθηκαν,
εξατμίστηκαν, διαλύθηκαν, από την έκρηξη στο εργοστάσιο του «αυτοδημιούργητου».
Εξάλλου η επιχείρηση είναι συντετριμμένη και θα τους σταθεί. Έχει λεφτά
μπόλικα, έχει ακόμα περισσότερη καλοσύνη και θα φροντίσει τα παιδάκια που
έμειναν πίσω.
Θα δείξω καλοσύνη ακόμα και για τον κύριο Άδωνη
Γεωργιάδη, που πετάχτηκε σαν την πορδή να δηλώσει ότι το εργοστάσιο ήταν
ασφαλές και είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι, πριν καν γίνει η πρώτη επιτόπια
έρευνα.
Πού να το φανταστεί ο άνθρωπος; Πού να φανταστεί ότι για
να γλιτώσει πέντε ψωροδεκάρες μπροστά στα κέρδη του, ο αυτοδημιούργητος
προτίμησε να μην έχει συστήματα ανίχνευσης των αερίων, προτίμησε να μη συντηρεί
τους σωλήνες και τα καζάνια του, προτίμησε να δολοφονήσει πέντε μανάδες, πέντε
κόρες, πέντε γυναίκες.
Που τις είχε να δουλεύουνε νύχτα. Όχι αυτός, για να
είμαστε δίκαιοι, η γαμωκοινωνία μέσα στην οποία ζούμε που αναθέτει σε κυρίες
και κυρίους που δεν ξέρουν καν τι εστί μεροκάματο, να νομοθετούν και να
καθορίζουν τη ζωή και το θάνατο ανθρώπων που ζουν από το μεροκάματο.
Κυρίες και κυρίους με απέραντα αποθέματα καλοσύνης για
τους ομοίους τους, για αυτούς που ποτέ δεν έκαναν ένα μεροκάματο, για αυτούς
που από το γυμνάσιο πήγαν κατευθείαν σε ξένα πανεπιστήμια και αμέσως ήρθαν εδω
και ανέλαβαν θέσεις στις εταιρείες του μπαμπά και μετά στην μεγάλη εταιρεία, που
λέγεται κυβέρνηση των φίλων του μπαμπά.
Και αποφάσισαν ότι μπορούμε να δουλεύουμε 13 ώρες την
ημέρα και αποφάσισαν ότι δεν χρειάζονται συλλογικές συμβάσεις και αποφάσισαν
ότι δεν χρειάζεται η επιθεώρηση εργασίας να είναι τόσο δυνατή και επεμβατική,
όσο ήταν με το Νάσο Ηλιόπουλο επικεφαλής και την κατάργησαν και την
αντικατέστησαν με ένα ομοίωμα επιθεώρησης.
Η γαμωκοινωνία μας που θεωρεί ευκαιρία το νυχτοκάματο για
τις γυναίκες. Γιατί σου λέει, άμα δουλεύει νύχτα η γυναίκα θα μπορεί μέσα στη
μέρα να μαγειρέψει, να πλύνει, να σφουγγαρίσει, να φροντίσει τα παιδιά, ίσως να
μπορέσει να κοιμηθεί και κάνα δίωρο. Η γαμωκοινωνία μας που θα δικαιολογήσει τα
πάντα για να καλύψει το τεράστιο έλλειμμα ανθρωπιάς που έχει.
Καμία καλοσύνη για τις γυναίκες, καμία. Ισότητα δεν
θέλατε; Αυτό ακούω από παντού, τώρα που έγραψα ότι δεν θα πρεπε να δουλεύουν οι
γυναίκες τη νύχτα.
Και με καλοσύνη ψάχνω τους άντρες των γυναικών αυτών, των
θυμάτων αυτών της περήφανης εργατιάς, πού είναι; Μόνο ένας εμφανίστηκε που
δήλωσε ότι η γυναίκα του ήταν «αξιόλογη σύζυγος και μάνα»…
Τόση καλοσύνη και να μην περισσεύει λίγη για τη γυναίκα
που δούλεψε στη Γερμανία και γυρνάει στον τόπο της να δουλέψει άλλα δύο χρόνια
για να βγει στην ρημάδα την σύνταξη και πάει να δουλέψει νύχτα και γίνεται κομμάτια.
Τόση καλοσύνη και να μην περισσεύει για τη μανούλα των
δύο παιδιών που προτιμάει το ξενύχτι και την ταλαιπωρία για να τα βλέπει και να
τα φροντίζει, που προτιμάει το διπλό μεροκάματο- ένα στο σπίτι με τα παιδιά κι
ένα στο εργοστάσιο.
Τόση καλοσύνη μόνο για τον «αυτοδημιούργητο». Που αφέθηκε
ελεύθερος σε χρόνο μηδέν κι ας λέει το πόρισμα της Πυροσβεστικής για πολύμηνη
διαρροή προπανίου, δηλαδή για εγκληματική αμέλεια τουλάχιστον…
Τόση καλοσύνη που μούρχεται ν’ ανέβω και να φωνάξω στο
πιο ψηλότερο βουνό
«Μωρή Φύση, μόνη σου είσαι, μόνη μου είμαι κι εγώ
Πάρε ένα μπισκότο!»