Φωτεινή Λαμπρίδη
Το γραφείο των ψυχολόγων, ψυχιάτρων και ψυχοθεραπευτών, είναι -ή τουλάχιστον οφείλει να είναι- ένας χώρος μεγάλης ασφάλειας.
Όσες και όσοι έχουν περάσει από την ψυχοθεραπευτική
διαδικασία, γνωρίζουν πως για να φτάσει κανείς να μοιράζεται τα μύχια του
ψυχισμού του, για να οδηγηθεί στην παραδοχή των τραυμάτων του, για να αφεθεί να
λυγίσει και να βρει το κουράγιο να διανύσει έναν επώδυνο δρόμο προκειμένου να
αρχίσει να αναγνωρίζει και να επουλώνει πληγές, χρειάζεται χρόνος, αντοχή και
κυρίως -επαναλλαμβάνω- εμπιστοσύνη και ασφάλεια.
Κανένας και καμία μας δεν θα μπορούσε να αφεθεί στην
πολυθρόνα ή το ντιβάνι αν ξέραμε ότι το αρχείο με τις συνομιλίες των συνεδριών
μας θα ανέβαινε στο διαδίκτυο και θα χρησιμοποιούνταν σε δικογραφία.
Αν είναι μία φορά έγκλημα η διαρροή τέτοιων αρχείων,
είναι δέκα φορές έγκλημα αν αφορά η διαρροή αυτή συνεδρίες παιδιών τα οποία
έχουν καταγγείλει γονέα για σεξουαλική κακοποίηση.
Το σκάνδαλο που ανέδειξε το The Manifold και οι
συνάδελφοι ΜαρινίκηΑλεβιζοπούλου και Αυγουστίνος Ζενάκος, δεν έχει προηγούμενο.
Εβδομήντα χιλιάδες αρχεία με άκρως ευαίσθητα προσωπικά
δεδομένα παιδιών και ενηλίκων διέρρευσε στρατιωτικός και μέλος του λόμπι των
«ενεργών μπαμπάδων». Το υλικό περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα όσα εκμυστηρεύονται
παιδιά που έχουν καταγγείλει τους πατεράδες τους για σεξουαλική κακοποίηση,
αλλά και ιστορικά από συνεδρίες παιδιών και ενηλίκων, ακόμα και ηχογραφήσεις
συνεδριών.
Πού βρήκαν τα αρχεία; Το υλικό κατέσχεσε η αστυνομία από
την ψυχολόγο της ΕΛ.ΑΣ. μετά από καταγγελία που έγινε καθώς το λόμπι της
«υποχρεωτικής συνεπιμέλειας» την στοχοποίησε όπως είχε στοχοποιήσει κι άλλη
ψυχολόγο πρωτύτερα κατηγορώντας την για ψευδείς γνωματεύσεις.
Ένα κύκλωμα στο οποίο συμμετέχουν και ένστολοι, θέτει σε
κίνδυνο κυρίως μικρά παιδιά, τα οποία έγιναν πεδίο βολής με τον νόμο Τσιάρα
περί υποχρεωτικής συνεπιμέλειας. Αλλά το σοβαρότερο εδώ είναι ότι το κράτος
είτε αδυνατεί είτε – ακόμα χειρότερα – αρνείται να προστατεύσει.
Σε ποιο κράτος δικαίου είναι επιτρεπτή κατάσχεση αρχείων
ψυχιάτρων και ψυχολόγων; Ποιος θα πάει, ή ακόμα χειρότερα ποιος θα ενθαρρύνει
το παιδί του να μιλήσει για την κακοποίηση του σε ειδικό, αν γνωρίζει τι το
περιμένει σε αυτή τη χώρα στην οποία η έννοια «προστασία» έχει καταντήσει
ανέκδοτο; Ποιος-α θα ενθαρρύνει το παιδί να μιλήσει για την κακοποίηση του όταν
βλέπει τις διαστάσεις που έχει πάρει η διείσδυση του λόμπι στο αστυνομικό και
δικαστικό σώμα; Όταν βλέπει πως ο ένστολος που έκανε τη διαρροή παραμένει
ασύλληπτος;
Όταν το tvxs προειδοποιούσε μέσα από σειρά ρεπορτάζ, για
τα δεινά που θα έφερνε σε κακοποιημένα παιδιά και μητέρες ο νόμος Τσιάρα για
την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, καμία και κανένας από τους δημοσιογράφους οι
οποίοι συνομιλούσαμε με ειδικούς και θύματα, δεν είχε φανταστεί πως με τη
συνενοχή της πολιτείας, θα καταργούσαν εκτός από την ασφάλεια του σπιτιού, κι
εκείνη της ψυχοθεραπευτικής σχέσης.
Κι όπως γράφει πολύ σωστά η φίλη μου η Ειρήνη, «αν δεν
πάρει θέση κάθε θεραπευτής και θεραπεύτρια, κάθε ψυχίατρος, κάθε σύλλογος και
σωματείο του κλάδου, τότε καμία μας ποτέ δεν θα νιώσει ξανά ασφαλής στην
πολυθρόνα του γραφείου τους. Γιατί η ελληνική αστυνομία, το ελληνικό κράτος και
το παρακράτος του θα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, να στοιχειοθετήσει καταγγελίες
στη βάση των συνεδριών μας και να μοιράσει ωσάν προκήρυξη τα όσα συζητήσαμε με
την ψυχολόγο μας. Για σκεφτείτε το».