Κώστας Πανταζόπουλος
Υπάρχουν περιπτώσεις στην πολιτική, που δεν χρειάζονται μακροσκελείς αναλύσεις. Αρκεί απλά να αναφερθούν οι συμπτώσεις, που όσο πιο «περίεργες» είναι, τόσο πιο ξεκάθαρα συμπεράσματα βγάζουν. Και η περίπτωση του Μανώλη Χριστοδουλάκη φαίνεται να είναι μία από αυτές…
Πριν από λίγες ημέρες, ο Άδωνις Γεωργιάδης βγήκε δημόσια (στο Action24) και υπερασπίστηκε τον Γιάννη Παναγόπουλο, καλώντας μάλιστα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να κάνουν το ίδιο, δηλαδή να δείξουν -όπως είπε- «γενναιότητα» και να του παράσχουν πολιτική κάλυψη, παρά τις ερευνητικές αποκαλύψεις. «Λένε μεταξύ τους ο ένας τον άλλον “σύντροφο’’ και δεν ντρέπονται» ανέφερε χαρακτηριστικά. Και παρακάτω… «Δείξε, ρε, μια γενναιότητα. Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ 50 χρόνια είναι. Τι να πω ρε παιδί μου…»
Το τι αποδεικνύεται από τη συγκεκριμένη θέση του Αντιπροέδρου της ΝΔ (για το πώς αντιλαμβάνεται τις έννοιες «διαφάνεια» και «δικαιοσύνη» και πόσο κάτω τις τοποθετεί σε σχέση με την «πολιτική εξουσία» και την «κάλυψη των ημετέρων») είναι ένα τεράστιο θέμα προς συζήτηση αλλά όχι του παρόντος κειμένου.
Το θέμα που -κατά την άποψή μου- αξίζει κυρίως να σχολιαστεί σήμερα είναι το ποιος έσπευσε να υιοθετήσει τη γραμμή Άδωνι από το ΠΑΣΟΚ! Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Μανώλη Χριστοδουλάκη! Ναι, αυτός ο πάλαι ποτέ φέρελπις πολιτικός, που άλλοτε στρέφεται προς τον Χάρη Δούκα (όταν οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν πρώτο) και άλλοτε προς την ηγεσία (όποτε κρίνει ότι τον συμφέρει) ή την κομματική ενότητα ή… όπως το λέει κάθε φορά, τέλος πάντων. Να, για παράδειγμα, τώρα που ήθελε να στηρίξει τον Παναγόπουλο, επικαλέστηκε τον «σεβασμό» στην ιστορία του κόμματος και τους κοινούς τους αγώνες. Συγκεκριμένα, μιλώντας στην ΕΡΤ, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση Παναγόπουλου, ανέφερε… «θέλω να κάνω σαφές (…) σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον, εγώ και σέβομαι και τιμώ όλους τους ανθρώπους μας, που υπό τη σημαία της ΠΑΣΚΕ δίνουν τη μάχη των ιδεών του πολιτικού μας χώρου, τη μάχη μέσα στους εργασιακούς χώρους, σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες (…) και εγώ τους ανθρώπους αυτούς τους τιμώ».
Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Υιοθετώντας 100% τη «σάπια» -όπως την αποκαλούν πολλοί- λογική Άδωνι, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης βγήκε και περίπου είπε στους ψηφοφόρους του κόμματος ότι… δεν με νοιάζει τι θα αποδείξει η δικαιοσύνη, δεν με νοιάζει η αλήθεια. Εγώ τον δικό μου θα τον στηρίξω, όχι αναγκαστικά γιατί πιστεύω ότι είναι αθώος αλλά γιατί απλά είναι δικός μου.
Και αυτό ακριβώς έκανε. Βγήκε και τον στήριξε δημόσια! Διότι, ασφαλώς, μόνο ως ξεκάθαρη στήριξη μπορεί να ερμηνευθεί αυτή η υπενθύμιση της κομματικής συγγένειας και η επίκληση των κοινών αγώνων τους, τη στιγμή που το κόμμα επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις, έως ότου ολοκληρωθεί η έρευνα του σκανδάλου. Μια συντροφική στήριξη, που λειτουργεί ως κομματική ασπίδα προστασίας. Τόσο απλό και ξεκάθαρο είναι. Τόσο, που μπορεί να το αντιληφθεί ακόμη και ο ίδιος. Και προσέξτε τις λέξεις που επέλεξε… «σέβομαι και τιμώ όλους τους ανθρώπους μας». Ο Άδωνις θα πρέπει να ανατρίχιασε από χαρά, που βρήκε έναν τόσο φανατικό ομοϊδεάτη του στο ΠΑΣΟΚ, που έχει τα ίδια ακριβώς μυαλά με τα δικά του!
Ωστόσο, ο κ. Χριστοδουλάκης δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ασφαλώς και η υπόθεση Παναγόπουλου θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη (αυτό είναι αυτονόητο), όμως η πολιτική στάση των στελεχών κρίνεται τώρα. Και όπως είπαμε στην αρχή του κειμένου, υπάρχουν περιπτώσεις στην πολιτική, που η εικόνα είναι τόσο καθαρή, που τα σχόλια περιττεύουν. Όπως υπάρχουν και στιγμές, που δεν χωρούν ουδέτερες ζώνες. Είτε υπηρετείς την πολιτική γραμμή της παράταξης (ειδικά σε θέματα διαφθοράς) είτε συνειδητά χαράσσεις τη δική σου γραμμή, που καμιά φορά τυγχάνει να συμπίπτει και με αυτή του Άδωνι!