Η Κ α ι σ α ρ ι α ν ή, η κόκκινη απ' το αίμα...
τα διακόσια κορμιά, ιερές κ ά ρ ε ς της Ιστορίας...
κι ο Μάης ο λουλουδάρης, με μαύρο ντύμα...
"Ετούτ' η μάντρ' αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.
Σ' αφτήν απάνου
βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο",
άδει ο Κώστας Βάρναλης στο ποίημά του "Πρωτομαγιά
του 1944", που αφιερώνει στους διακόσιους γενναίους κομμουνιστές -
εκτελεσθέντες από τους Γερμανούς Ναζί...
Μα εκείνο που σε κάνει να ριγάς από συγκίνηση, να νιώθεις
το μεγαλείο της θυσίας τους, είναι το δίστιχο
" Δεν
ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μόν' ήρθανε
μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι ".
Βάδισαν περήφανοι προς τον θάνατο, με σημαία τους την
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ενάντια σε έναν "οχτρό ελληνομάχο", ένα τέρας που
παρόμοιο δεν εφάνη στην παγκόσμια Ιστορία. Κι αφήσαν πίσω τους "σημειώματα",
άλλοι στις Μάνες και τις Αδερφές τους, άλλοι στις Συντρόφους και τις
Αγαπημένες, κάποιοι στα παιδιά τους... Κι ήσαν τα λόγια τους φλόγες ελπίδας,
πως απ' τα κόκαλά τους
" θα
ξεπηδήσει ο καθαρμός κ' η λεφτεριά του ανθρώπου ".
Τραγουδώντας βάδιζαν προς την εκτέλεση, τις ώρες που οι
προδότες, οι δωσίλογοι και οι μαυραγορίτες της χώρας αντάμωναν κρυφά και φανερά
με τον καταχτητή - πουτάνες ξεπουλημένες για μια θέση στην πέτρινη καρδιά των
Γερμανών... Κι οι απόγονοι εκείνων των αργυρώνητων υπανθρώπων είναι σήμερα
βουλευτές και υπουργοί της πατρίδας, τέκνα "λαμπρά" της Νέας
Δημοκρατίας και των ακροδεξιών κομμάτων της Βουλής...
Δ ε ν
απόθαναν τα ανθρωποειδή που κατέδιδαν πατριώτες στους Ναζί, ζουν ανάμεσά
μας, είναι τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων - των διψώντων για αίμα αδερφικό.
Κι αν τους δινόταν η ευκαιρία, θα έχτιζαν ξανά "Σκοπευτήρια" και θα
εκτελούσαν ΟΛΟΥΣ όσοι αντιτίθενται στις φασίζουσες και φασιστικές απόψεις τους.
Πρόσφατο παράδειγμα, ο ελεεινός, ανίερος, βίαιος, ποταπός, βδέλυγμα πραγματικό,
ο υπουργός της Υγείας, που μήτε το όνομά του δεν θέλω να λέγω. Ένα δίποδο, που'χει κτηνώδη αισθήματα, που αρπάζει ως
λειτουργός της Δικαιοσύνης έναν γιατρό και τον στέλνει με χειροπέδες στο
κρατητήριο, γιατί "δεν συνεμορφώθη με τας υποδείξεις"...
Διακόσια γενναία παλικάρια...
" Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί.
Γυμνοί, κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες -
η Ελλάδα τις έραψε
με ουρανό και άσπρο κάμποτο.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα.
Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους τον ανατέλλοντα πυρφόρον.
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν' ανοίγουν στο μέλλον.
Εμείς
μερτικό δε ζητήσαμε. Τίποτα. Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας ",
είναι το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου "Σκοπευτήριο
Καισαριανής", αφιερωμένο στους 200 αγωνιστές που οι Ναζί σκότωσαν την 1η
του Μάη, στα 1944.
Είναι και η Ιστορία κολπαδόρα, βγάνει απ' το μανίκι της
άσσους κρυμμένους, για να δικαιώσει τους ενάρετους και να στιγματίσει τους
κακούς, να χαρίσει στους λαούς ντοκουμέντα αναμφισβήτητα, όπως καληώρα οι
φωτογραφίες που βρέθηκαν ογδοήκοντα και δύο χρόνους μετά από την εκτέλεση των
Κομμουνιστών στην Καισαριανή... Και τις φανερώνει σε στιγμές που ξαναχτυπά ο
φασισμός και θεριεύει το εγγόνι του Αδόλφου Χίτλερ, που έκλεψε και μαγάρισε το
όνομα του αρχαίου Αδώνιδος...
Μαζέψτε τους, ρ ε
...
Ο ένας συλλαμβάνει γιατρό, ο άλλος απειλεί δημοσιογράφο,
ο πρώτος ονειρεύεται Στρατόπεδα Συγκέντρωσης για να κλείσει μέσα Κομμουνιστές
και Δημοκράτες, ο άλλος οραματίζεται μια κοινωνία μονοφωνικής ενημέρωσης τύπου
ΥΕΝΕΔ, κάποιοι υπουργοί τους κάνουν
εκστρατεία αποκατάστασης των γαλάζιων παιδιών, έχουν και ειδικούς της
Συγκαλύψεως, αετονύχηδες οπεκεπέδες, διπλωματούχους προσφυγοφάγους - κυβέρνηση
που'χει ξεπεράσει σε ραδιουργίες και εγκλήματα ακόμη και την ΚΑΜΟΡΑ...
"Συμμορίτισσα" αποκαλούσαν οι ντόπιοι
ακροδεξιοί κι η αστυνομία τη γιαγιά μου την αντάρτισσα, που επαναπατρίστηκε από
την Πολωνία, όπου ήταν πολιτική προσφύγισσα
και λούζονται τώρα την αληθινή συμμορία, που λυμαίνεται το λαό και την
πατρίδα....
Διακόσιοι νέοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, που αφήσαν πίσω τις φαμίλιες και
τους φίλους τους, εκτελέστηκαν από τους τυράννους, με τη συνεπικουρία
"Ελλήνων" συνεργατών, θρήνησε ο ΛΑΟΣ και οι ποιητές τους πρώτους,
ντράπηκε η Ντροπή για τους δεύτερους...
Τα ιερόσυλα γαυγίσματα της ακροδεξιάς για τις
ιστορικές φωτογραφίες, οι υποκριτικές
κορώνες της κυβέρνησης, δεν αγγίζουν ΔΙΟΛΟΥ την ΑΛΗΘΕΙΑ, ήδη πεντακάθαρη από
τον πλέον αψευδή μάρτυρα που είναι ο φωτογραφικός φακός...
Κοντεύει Άνοιξη...
Θα κοπιάσει ξανά ο Μάης ο ανθοφόρος, θα γιομίσει η Φύση
χρώματα κι αρώματα, θα παίζουν και πάλι τα παιδιά στην Καισαριανή και θα
περνούν αμέριμνοι περατάρηδες στους πλαϊνούς δρόμους...
Αν λοιπόν, κατά το μεσονύχτι της Πρωτομαγιάς, ιδεί κανείς
ίσκιους να περιφέρονται ολοτρόγυρα, μη θαρρεί πως είναι φαντάσματα, είναι οι
ψυχές εκείνων που πάλεψαν για ελευθερία, που μας κληροδότησαν αξίες ελευθερίας,
που κίνησαν για ταξίδι μακρινό υπέρ ελευθερίας...