ΑΡΘΡΟ του Χρήστου Πλακιά
Μια ξαφνική και ραγδαία επιδημία φαίνεται να έχει χτυπήσει το πολιτικό και αυτοδιοικητικό προσωπικό των Σερρών τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Οι επιστήμονες –ή μάλλον οι απλοί παρατηρητές της ανθρώπινης υποκρισίας– την ονομάζουν «Ακυλίαση». Τα συμπτώματα είναι έντονα: ξαφνικές εκρήξεις τοπικιστικής περηφάνιας, δακρύβρεχτες αναρτήσεις στα social media και ένας άκρατος ενθουσιασμός για τον νεαρό Ακύλα Μυτιληναίο (Akylas), το παιδί που μόλις κέρδισε το εισιτήριο για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision της Βιέννης με το τραγούδι «Ferto».
Από τη Δήμαρχο Σερρών (σ.σ. τι τον έχουμε τον επικοινωνιολόγο και τον πληρώνει από την τσέπα της) μέχρι και πλήθος άλλων τοπικών παραγόντων, όλοι σπεύδουν να διεκδικήσουν ένα μικρό μερίδιο από τη λάμψη του 27χρονου καλλιτέχνη.
Φωτογραφίζονται νοερά δίπλα του, μιλούν για το «δικό μας παιδί», για το «ταλέντο που γεννήθηκε στον τόπο μας». Το θέαμα θα ήταν απλώς γραφικό, αν δεν ήταν βαθύτατα εξοργιστικό.
Γιατί το θέμα είναι σοβαρότερο από μια μουσική νίκη.
Πού ήταν, αλήθεια, όλοι αυτοί οι επίσημοι θεσμικοί παράγοντες όταν ο νεαρός Ακύλας βίωνε το σκληρό, επαρχιώτικο bullying στα σχολικά του χρόνια στις Σέρρες; Πού ήταν η «αγκαλιά» της τοπικής κοινωνίας όταν ένα παιδί δεχόταν χλευασμό για τα κιλά του και την έκφρασή του, αναγκάζοντάς το ουσιαστικά να πάρει των οματιών του μόλις τελείωσε το σχολείο;
Η αλήθεια, όπως καταγράφεται και στο βιογραφικό του που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: HuffPost), είναι πικρή.
Ο Akylas δεν είναι προϊόν της στήριξης των Σερρών. Είναι επιζών της.
Είναι το παιδί που έφυγε για να βρει τον εαυτό του, που σπούδασε μαγειρική στη Θεσσαλονίκη, που τραγούδησε στον πεζόδρομο της Ερμού στην Αθήνα για να ακουστεί, που δούλεψε σε κρουαζιερόπλοια. Είναι ο καλλιτέχνης που ακόμα και στη συμπρωτεύουσα, στην Αγίας Σοφίας, δέχθηκε άγρια, ομοφοβική επίθεση με φτυσιές και βία, απλώς επειδή υπήρχε.
Κι ενώ οι επίσημοι φορείς φορούν τώρα το καλό τους χαμόγελο για τις κάμερες, η πραγματικότητα της κοινωνίας που εκπροσωπούν βράζει ακόμα στα ίδια συντηρητικά καζάνια. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα σχόλια κάτω από τις ίδιες τις θριαμβευτικές αναρτήσεις των τοπικών αρχόντων.
Εκεί, δίπλα στα «μπράβο» της Δημάρχου, ένας δημότης γράφει χωρίς περιστροφές:
«Συγκίνηση και περηφάνια? Όπα. Κάπου το χάσαμε… Πιο πολύ θα έλεγα τα ίδια για τους ακανέδες και τη μπουγάτσα παρά για αυτό το θέατρο που εγώ νιώθω. Αυτό είναι πολιτισμός και αυτό που θέλουμε να περάσει στα παιδιά μας; … Αν ζούσαν οι γονείς μου ακόμα θα έκλειναν την τηλεόραση όπως έκαναν τη δεκαετία του ’70… Κάτι παραπάνω ξέρανε. Κι έτσι μας διδάξανε και μας μεγάλωσαν. Με ηθικές αξίες.»
Αυτή είναι η αλήθεια που ο Ακύλας άφησε πίσω του. Μια κοινωνία που συχνά νιώθει μεγαλύτερη συγγένεια με τους ακανέδες παρά με τα «διαφορετικά» παιδιά της. Μια κοινωνία που αναπολεί τις «ηθικές αξίες» του ’70 και του «Αγκίστρι», θεωρώντας τη Eurovision «σάπια» και την καλλιτεχνική έκφραση του Ακύλα «θέατρο».
Η επιτυχία του Ακύλα, λοιπόν, δεν ανήκει στις Σέρρες των επισήμων. Δεν ανήκει στους αιρετούς που μειδιούσαν ειρωνικά για τον «αμφιλεγόμενο θεσμό» της Eurovision μέχρι που είδαν ότι φέρνει ψήφους και likes. Ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο, που μετέτρεψε το τραύμα του bullying και της απόρριψης σε τέχνη. Ανήκει στους λίγους φίλους που του στάθηκαν στα δύσκολα και στην οικογένειά του που, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, τον αγάπησε όπως είναι.
Οι υπόλοιποι, ας κρατήσουν τους ακανέδες.
Η «Ακυλίαση» θα περάσει μόλις σβήσουν τα φώτα της Βιέννης, αλλά η υποκρισία θα παραμείνει το μόνιμο κουσούρι της επαρχίας που διώχνει τα παιδιά της και τα θυμάται μόνο όταν γίνουν διάσημα.
πηγή: https://www.anexartitos.gr/akyliasi-i-ypokritiki-epidimia-perifanias-pou-chtypise-tis-serres