Κώστας Πανταζόπουλος
Η στελέχωση της Επιτροπής Συμπαράταξης και Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ αποτελεί, από τη φύση της, μια άσκηση ισορροπίας. Αναζητάς πρόσωπα με κοινωνικό αποτύπωμα, «συμβατά» με τις αξίες σου, με συνέπεια στον λόγο τους, ικανούς να προσθέσουν ακροατήρια και όχι απλώς βιογραφικά. Δεν είναι εύκολο εγχείρημα και συνήθως προκύπτουν αστοχίες. Μια τέτοια αστοχία του ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι είναι και η περίπτωση του Γιώργου Σακελλίων, σύμφωνα με τα όσα γράφονται και ακούγονται τελευταία. Για την ακρίβεια, σύμφωνα με τα όσα γράφει και λέει ο ίδιος, εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Εκτός γραμμής και «δεξιόστροφα»
Ο Γιώργος Σακελλίων (Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς επί
Σημίτη) είναι γιατρός που -όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα
του Πανεπιστημίου Πατρών, από όπου αποφοίτησε-… «λόγω της οικονομικής κρίσης,
αισθάνθηκε την ανάγκη να μεταναστεύσει το 2014 στο Ηνωμένο Βασίλειο». Ωστόσο,
διατήρησε σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, μέχρι που σήμερα καταγράφεται ως οπαδός και
ένθερμος υποστηρικτής της Άννας Διαμαντοπούλου.
Γιατί, λοιπόν, προκαλεί αντιδράσεις το όνομά του; Γιατί
είναι μεταξύ εκείνων, που με τη δράση τους στα socialmedia έχουν προκαλέσει την
πράσινη αγανάκτηση πολύ περισσότερο από όσο αντέχει ο μέσος ψηφοφόρος του
ΠΑΣΟΚ.
Για παράδειγμα, ο Γιώργος Σακελλίων είναι υπέρ της
πανεπιστημιακής αστυνομίας, κάτι που φρόντισε να κάνει γνωστό με σειρά
αναρτήσεών του, προκειμένου να κάνει γνωστή τη θέση του, που είναι ότι… «Η
πάταξη της ανομίας και των φαινομένων βίας στα πανεπιστήμια είναι ένα υπαρκτό
ζητούμενο για την Ελλάδα και ορθά η κυβέρνηση το επαναφέρει. Άλλωστε, η
υπόσχεση για την εφαρμογή του νόμου και της τάξης ήταν ένα από τα σημαντικά
“όπλα” της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά, στην επιτυχή διεκδίκηση της
αποδοχής του κεντρώου χώρου προεκλογικά». (Να θυμίσουμε, βέβαια, ότι το ΠΑΣΟΚ
είχε ως επίσημη θέση ότι «το μέτρο της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας είναι λανθασμένο
και δημιουργεί ένα εκρηκτικό τοπίο στα ΑΕΙ»).
Είναι, επίσης, ο άνθρωπος που προέτρεψε πέρυσι την άνοιξη
το ΠΑΣΟΚ να βγει από τη συζήτηση γύρω από τα Τέμπη, ενώ έχει πάρει θέση και
κατά της μονιμότητας στο δημόσιο, όταν η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι ότι αποτελεί
«στυλοβάτη της Δημοκρατίας».
Fan του Κυριάκου
Όμως, περισσότερο από όλα αυτά, εκείνο που κυρίως έχει
ενοχλήσει τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ (που, στο άκουσμα του ονόματός του, αντέδρασε)
είναι η εξαιρετική συμπάθεια που τρέφει -και τη δείχνει δημόσια- για τον
Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της ΝΔ, με σειρά θετικών σχολίων ανάμεσα
στις γραμμές των μακροσκελών αναρτήσεών του.
Για παράδειγμα, μια κλασική -αντιπολιτευτική- του
ανάρτηση, ξεκινά κάπως έτσι… «Υπάρχουν πολλοί που ψήφισαν Μητσοτάκη και ΝΔ το
2019 και το 2023 (…) απλά για να αποκατασταθεί μια στοιχειώδης κανονικότητα στη
χώρα. Μια αίσθηση στοιχειώδους εφαρμογής του νόμου και της τάξης. Και βασικής
τήρησης στοιχειωδών κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς».
Μια άλλη του ανάρτηση -το ίδιο… «αντιπολιτευτική»- ξεκινά
με τρόπο που δείχνει να ζητά κοινωνική συναίνεση στην κυβερνητική πρόταση, επί
της ουσίας! «Η απολύτως θετική πρόταση του πρωθυπουργού για συνταγματική
πρόβλεψη και κατοχύρωση της αξιολόγησης στο δημόσιο είναι ένα στοίχημα στο
οποίο θα μπορούσαν να “ποντάρουν” όλες οι προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές
δυνάμεις του τόπου». (Να σημειωθεί, απλώς, ότι ο λόγος της διαφωνίας του, που
ακολουθεί στην ανάρτησή του, έχει να κάνει με το ότι όλα αυτά ο Μητσοτάκης θα
έπρεπε να τα έχει κάνει νωρίτερα).
Φουλ υπέρ της συγκυβέρνησης
Όσον αφορά την επίσημη πολιτική του τοποθέτηση, είπαμε
ήδη ότι ο Γιώργος Σακελλίων είναι υποστηρικτής της Άννας Διαμαντοπούλου. Είναι
επίσης και ένθερμος υποστηρικτής της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, καθώς με
ξεκάθαρο τρόπο υποστήριξε την ένταξη των Χρυσοχοΐδη, Φλωρίδη και Μενδώνη στην
κυβέρνηση Μητσοτάκη, γράφοντας τότε χαρακτηριστικά…
«Όποιος ισχυρίζεται πως η επιλογή τους να στελεχώσουν την
κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αποτέλεσμα απλά και μόνο μιας
συναλλαγής, δεν προσβάλλει μόνο τους ίδιους αλλά προσβάλλει κυρίως και τον
Κώστα Σημίτη, που τους είχε επιλέξει ως συνεργάτες του».
Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, θα έλεγε κανείς ότι η
περίπτωση Σακελλίων είναι από εκείνες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν μια
διεύρυνση κρίνεται από το πόσους τελικά θα χωρέσει ή από το αν αυτοί, που θα
μπουν, θα ενώσουν ή θα θολώσουν. Για παράδειγμα, πώς θα πείσει η ηγεσία του
Κόμματος (τους όποιους αμφισβητίες) ότι δεν τίθεται θέμα μετεκλογικής
συνεργασίας με τη ΝΔ, όταν από τη μια αρνείται το αίτημα Δούκα για συνεδριακή
δέσμευση και από την άλλη αποφασίζει τώρα να αξιοποιήσει έναν ένθερμο
υποστηρικτή της συγκυβέρνησης; Αν δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, πρόκειται για
επικοινωνιακό λάθος και αυτό το αποδεικνύει η φασαρία που έχει ήδη ξεσηκωθεί.
Από την άλλη πλευρά, αν δούμε τα πράγματα με τα δικά του
μάτια, ο κ. Σακελλίων -παρακολουθώντας τις αντιδράσεις που προκαλεί η περίπτωσή
του- μάλλον αυτές τις μέρες θα βιώνει και θα συνειδητοποιεί το πολιτικό αξίωμα
που λέει ότι «το να κρατάς ανοιχτές και τις δύο πόρτες δεν είναι πάντα
πλεονέκτημα». Κάποιες φορές ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι δεν έχεις αποφασίσει σε
ποια θέλεις πραγματικά να μπεις.