Μας είπαν ότι με τον Νόμο Καλλικράτη θα δημιουργηθούν «ισχυροί δήμοι».
Μας είπαν ότι με τον Νόμο Κλεισθένη θα ενισχυθεί η δημοκρατία.
Τι δημιουργήθηκε τελικά;
Υπερσυγκέντρωση εξουσίας.
Αποδυνάμωση κοινοτήτων.
Διοικητική απόσταση από τον πολίτη.
Μηχανισμοί που λειτουργούν από πάνω προς τα κάτω.
Σε μεγάλους και γεωγραφικά εκτεταμένους δήμους όπως ο
Δήμος Βισαλτίας, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο.
Γιατί κάθε χωριό έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες.
Δικό του δίκτυο ύδρευσης.
Δικές του ανάγκες άρδευσης.
Δικές του υποδομές.
Δικές του κοινωνικές ισορροπίες.
Δεν διοικούνται όλα από ένα γραφείο στο κέντρο.
Τα χωριά μετατράπηκαν σε παρατηρητές.
Οι πρόεδροι κοινοτήτων σε διακοσμητικούς παράγοντες.
Το δημοτικό συμβούλιο συχνά λειτουργεί χωρίς πραγματική
κοινωνική συμμετοχή.
Η Αυτοδιοίκηση όμως δεν είναι εταιρεία.
Δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου.
Δεν είναι κλειστό διοικητικό σύστημα.
Είναι δημοκρατικός θεσμός εγγύτητας.
Όταν δεν υπάρχει ζωντανή μετάδοση συνεδριάσεων.
Όταν η ενημέρωση είναι αποσπασματική.
Όταν οι αποφάσεις δεν συζητούνται ανοιχτά.
Τότε δεν έχουμε «ισχυρό δήμο».
Έχουμε συγκεντρωτική διοίκηση με δημοκρατικό έλλειμμα.
Το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό.
Είναι θεσμικό.
Το μοντέλο των υπερ-δημάρχων απέτυχε γιατί δεν
προσαρμόστηκε στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα.
Η Ελλάδα δεν είναι απρόσωπη μητρόπολη.
Είναι κοινότητες, χωριά, τοπικές κοινωνίες με ταυτότητα.
Αν συνεχίσουμε έτσι, η Αυτοδιοίκηση δεν θα
αυτοδιοικείται.
Θα αυτοακυρώνεται.
Χρειάζεται επανεκκίνηση.
Χρειάζεται πραγματική αποκέντρωση.
Χρειάζεται υποχρεωτική διαφάνεια και λογοδοσία.
Διαφορετικά, η απαξίωση των θεσμών θα γίνει μη
αναστρέψιμη.
Και τότε δεν θα φταίνε οι πολίτες που απομακρύνονται.
Θα φταίει το σύστημα που τους απομάκρυνε.
Η παρούσα τοποθέτηση αφορά αποκλειστικά θεσμική και
πολιτική αξιολόγηση του μοντέλου διοίκησης και δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένων
προσώπων.
PaschalisBekiaroudis