️Η αύξηση 18% των δημοτικών τελών στον Δήμο Σιντικής ήρθε σχεδόν αθόρυβα. Χωρίς ουσιαστική συζήτηση στην κοινωνία, χωρίς να προηγηθεί πραγματική ενημέρωση, χωρίς να εξηγηθεί πειστικά γιατί αυτή η αύξηση ήταν δήθεν αναπόφευκτη. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Η απόφαση αυτή λαμβάνεται σε μια περίοδο που τα περισσότερα νοικοκυριά δυσκολεύονται σοβαρά να τα βγάλουν πέρα. Οι λογαριασμοί τρέχουν, τα εισοδήματα δεν αυξάνονται, η καθημερινότητα έχει γίνει μια μόνιμη άσκηση επιβίωσης.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η δημοτική αρχή επέλεξε να επιβαρύνει κι άλλο τους πολίτες, σαν να μην έχει καμία επαφή με το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω της.
Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, ο αντιδήμαρχος Οικονομικών παρουσίασε τους λόγους που σύμφωνα με τη διοίκηση οδήγησαν στην αύξηση. Μίλησε για το τέλος ταφής απορριμμάτων, για αυξημένο ενεργειακό κόστος, για καύσιμα, για ΦΟΔΣΑ, για τον εργολάβο της αποκομιδής και, τέλος, για το δημογραφικό πρόβλημα και τις διακοπές ρεύματος. Όλα ειπώθηκαν με τεχνικούς όρους, με μια λογική του «δεν γίνεται αλλιώς».
Μόνο που… γίνεται αλλιώς. Και κυρίως, η αλήθεια είναι πιο σύνθετη από αυτή που παρουσιάστηκε.
Ας ξεκινήσουμε από το βασικό επιχείρημα: "Το τέλος ταφής απορριμμάτων". Αυτό που δεν ειπώθηκε καθαρά ή ειπώθηκε αποσπασματικά, είναι ότι το τέλος ταφής δεν αποτελεί πλέον καθαρή επιβάρυνση για τους δήμους.
Με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, το τέλος ταφής έχει γίνει ρητά ανταποδοτικό. Το 85% των χρημάτων επιστρέφει απευθείας στους δήμους για έργα ανακύκλωσης και υποδομές, ενώ το υπόλοιπο 15% αξιοποιείται επίσης υπέρ της τοπικής αυτοδιοίκησης μέσω περιβαλλοντικών έργων αποκατάστασης.
🔸Με απλά λόγια: Το τέλος ταφής επιστρέφεται στο 100% στους ΟΤΑ. Μάλιστα, μέσα στο 2026 προβλέπεται επιστροφή και για ποσά που αφορούν το πρώτο εξάμηνο του 2025. Άρα μιλάμε για έναν πόρο που επιστρέφει, όχι για ένα χαμένο κόστος.
(Διαβάστε : https://shorturl.at/sBswV)
Γιατί λοιπόν παρουσιάστηκε σαν μόνιμη και βαριά επιβάρυνση; Γιατί δεν ειπώθηκε όλη η αλήθεια; Οι πολίτες πράγματι δεν είναι ειδικοί στα οικονομικά της αυτοδιοίκησης και ακριβώς γι’ αυτό έχουν ανάγκη από πλήρη και ειλικρινή ενημέρωση, όχι από μισές αλήθειες.
Πάμε στο ενεργειακό κόστος. Για ποια ακριβώς αύξηση μιλάμε; 🔸Υπήρξε το 2025 κάποια ξαφνική και ακραία άνοδος της κιλοβατώρας που να δικαιολογεί μια οριζόντια αύξηση 18% στα δημοτικά τέλη; Και αν υπήρξε, ποιος δεν την πλήρωσε ήδη; Οι πολίτες δεν πληρώνουν ρεύμα; Δεν πληρώνουν καύσιμα; Δεν βιώνουν καθημερινά την ακρίβεια; Ο δήμος έχει το «εργαλείο» των τελών για να μετακυλά το κόστος. Οι πολίτες τι εργαλείο έχουν για να αυξήσουν το εισόδημά τους;
Το ίδιο ισχύει και για τον εργολάβο της αποκομιδής. Η μικρή έκπτωση στον διαγωνισμό δεν είναι ευθύνη των δημοτών. Είναι αποτέλεσμα όρων, επιλογών και συνθηκών της αγοράς. Δεν μπορεί κάθε διοικητική ή διαγωνιστική αστοχία να μετατρέπεται αυτόματα σε λογαριασμό προς την κοινωνία.
🔸Και μετά έρχεται το πιο αντιφατικό επιχείρημα απ’ όλα: το δημογραφικό. Από τη μία πλευρά ακούμε για ανάπτυξη, για έργα, για μελέτες για «αλλαγή σελίδας». Από την άλλη, χρησιμοποιείται ως δικαιολογία η ερημοποίηση, οι διακοπές ρεύματος, τα κλειστά σπίτια.
Τελικά τι ισχύει; Αναπτύσσεται ο τόπος ή αδειάζει; Και αν πράγματι υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα, πώς ακριβώς το αντιμετωπίζουμε αυξάνοντας τα τέλη σε όσους έχουν απομείνει;
Αυτό δεν είναι λύση. Είναι επιτάχυνση του προβλήματος.
Και εδώ μπαίνει το θέμα της καθημερινότητας. Για δύο χρόνια ακούμε συνθήματα και ωραία λόγια. Στην πράξη όμως, οι εικόνες στα χωριά είναι άλλες: ακούρευτα χόρτα, καθαρισμοί χωρίς πρόγραμμα, υπηρεσίες που λειτουργούν αποσπασματικά, χωρίς σταθερό σχεδιασμό. Όλα αυτά κοστίζουν. Και αυτό το κόστος δεν δημιουργήθηκε από τους πολίτες. Δημιουργήθηκε από τις επιλογές διοίκησης. Τώρα όμως, η ζημιά μετακυλάτε στους ίδιους ανθρώπους.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αύξηση των τελών «ντύθηκε» επικοινωνιακά με εξαγγελίες, όπως αυτή για το κολυμβητήριο στο Χαρωπό. Ένα θέμα που δεν ήταν καν στην ημερήσια διάταξη, χωρίς διαβούλευση, χωρίς αποφάσεις τοπικών συμβουλίων. Ένα πυροτέχνημα για να αλλάξει η συζήτηση, να φύγει η προσοχή από το 18% και να πάει αλλού.
Και πράγματι, το πέτυχαν. Χειροκροτήματα, ενθουσιασμός, ετοιμότητα για μαγιό και σκουφάκια κολύμβηησης. Την ίδια ώρα όμως, οι λογαριασμοί των συνδημοτών αυτόματα αυξήθηκαν κατά 18%.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι επικίνδυνο. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά. Δημιουργείται μια κοινωνία κουρασμένη, μπερδεμένη, που δεν έχει πλήρη εικόνα, που καλείται απλώς να πληρώνει. Μια κοινωνία που αντί να συμμετέχει, να συζητά, να διεκδικεί, αποθαρρύνεται. Μια κοινωνία με πλήρη άγνοια για τις διαδικασίες που έχουν αντίκτυπο στην καθημερινότητά τους. Και όλα αυτά με την συνειδητή προτροπή της δημοτικής αρχής. Εκεί οδηγούν την κοινωνία. Εκεί που τους βολεύει. Στην πλήρη άγνοια. Στο χειροκρότημα άνευ λόγου. Στην μη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της.
Κλείνοντας θα πρέπει να πούμε ότι τα πραγματικά δεδομένα είναι ξεκάθαρα:
🔸το τέλος ταφής δεν δικαιολογεί την αύξηση,
🔸 το ενεργειακό κόστος δεν δικαιολογεί την αύξηση,
🔸 ο ΦΟΔΣΑ ήταν προβλέψιμος, άρα δεν δικαιολογεί την αύξηση
🔸ο εργολάβος δεν είναι ευθύνη των πολιτών, άρα δεν δικαιολογεί την αύξηση,
🔸το δημογραφικό δεν λύνεται με περισσότερα βάρη.
Καμία σοβαρή εναλλακτική δεν παρουσιάστηκε. Καμία ουσιαστική προσπάθεια περιορισμού σπατάλης. Καμία προτεραιότητα στις ανάγκες. Μόνο η εύκολη λύση.
🔸 Η αλήθεια, όσο κι αν ενοχλεί, είναι απλή: Η αύξηση των δημοτικών τελών δεν έγινε επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Έγινε επειδή επιλέχθηκε ο πιο εύκολος δρόμος. Και αυτό, σήμερα, δεν είναι τεχνικό ζήτημα.
Είναι πολιτική ευθύνη.
Γιατί όταν δεν πληρώνουν τα λάθη τους αυτοί που αποφασίζουν, τα πληρώνει πάντα ο κόσμος.