Οι νέοι απέχουν. Τα κόμματα θεωρούνται παρωχημένα. «Όλοι ίδιοι είναι». Πάνω σε αυτές τις διαπιστώσεις πατούν οι απολιτικοί, αυτοσχέδιοι σωτήρες —συνήθως με ακροδεξιές κλίσεις— για να προσφέρουν εύκολες απαντήσεις.
Όμως, η πολιτική συνείδηση και η ταύτιση με μια παράταξη
δεν είναι απλώς δικαίωμα· είναι υποχρέωση. Στην Αρχαία Αθήνα, ο «ιδιώτης» δεν
ήταν τιμητικός τίτλος· ήταν η ρίζα της λέξης idiot. Εκείνος που κοιτούσε μόνο
την πάρτη του, στερούσε από την κοινότητα τη λογική του.
Λύνεται, όμως, το πρόβλημα εκτοξεύοντας τέτοια
επιχειρήματα στη δημόσια σφαίρα; Θα τρέξουν οι νέοι να πολιτικοποιηθούν επειδή
τους κουνάμε το δάχτυλο; Προφανώς όχι. Ο διδακτικός και επιτιμητικός τόνος δεν
βοήθησε ποτέ κανέναν να αγαπήσει μια διαδικασία που φαντάζει βαρετή. Μια
διαδικασία που δεν είναι ελκυστική, δεν έχει πάθος, δεν είναι —με την ευρεία
έννοια— «ερωτική».
Δείτε τα γήπεδα: ο κόσμος παθιάζεται για γεγονότα που δεν
επηρεάζουν άμεσα τη ζωή του, κι όμως ταυτίζεται. Γιατί; Γιατί οι αθλητές
εκπέμπουν κάτι πέρα από την επαγγελματική τους υποχρέωση. Αντίθετα, οι
πολιτικοί φαντάζουν σαν πανομοιότυπες μηχανές που αντιμετωπίζουν την πολιτική
ως βιοπορισμό. Έτσι απαξιώνονται.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν οφείλουμε τίποτα στα
κόμματα, αλλά οφείλουμε τα πάντα στις παρατάξεις. Η απόσταση που χωρίζει την
προοδευτική από τη συντηρητική αντίληψη για το μέλλον του πλανήτη είναι χαοτική
—όσο η Γη από το Φεγγάρι. Δεν χρειάζεται να «πιστέψεις» σε έναν σωτήρα·
χρειάζεται να πιστέψεις στην κοινότητα. Είναι η υποχρέωσή μας ο ένας απέναντι
στον άλλο.
Ασχολούμαι τελευταία με τη διαχείριση της πολυκατοικίας
μου, της μητέρας μου και του οικισμού στο εξοχικό (κλασικά προβλήματα αστών).
Εκεί συνειδητοποίησα ότι ο όρος «νεολαίος» είναι σχετικός: στα 45 μου, είμαι ο
μικρότερος στη συνέλευση. Οι παλιοί θεωρούν ότι η ώρα τους πέρασε, οι νέοι
είναι συνήθως ενοικιαστές και δεν εμφανίζονται ποτέ. Μετά από 15 χρόνια
αποστασιοποίησης, τα προβλήματα γιγαντώνονται και απαιτούν λύσεις. Αρκούν όσοι
απέμειναν; Όχι. Οι ανούσιες συγκρούσεις διώχνουν τους πολλούς, και όσο
λιγοστεύουμε, τόσο θεριεύει η μικροεξουσία και η διαφθορά.
Η ενασχόληση με την πολιτική και η διαχείριση της
πολυκατοικίας έχουν την ίδια αξία. Αλλάζει μόνο η κλίμακα. Μπορείς να
υποκρίνεσαι ότι το πρόβλημα δεν σε αφορά, αλλά αυτό θα παραμένει εκεί, μέχρι να
γίνει ανίατο. Είναι λογικό να σιχτιρίζεις όταν νιώθεις «ενοικιαστής» σε μια
χώρα «ιδιοκτητών», αλλά αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη σου για ποιότητα ζωής.
Τα κόμματα έρχονται και παρέρχονται, οι παρατάξεις όμως
είναι διαχρονικές. Οι εκλογές μοιάζουν με το συνοικιακό μανάβικο: μπορεί εσύ να
ψάχνεις για μάνγκοMiyazaki, αλλά αν ο μανάβης έχει μόνο μήλα και μπανάνες,
έχεις δύο επιλογές. Ή θα μείνεις νηστικός, ή θα διαλέξεις το φρούτο που σου
ταιριάζει περισσότερο, παλεύοντας ταυτόχρονα να φέρει κάποτε ο μανάβης και τα
πολύτιμα Miyazaki.
ΥΓ: Προσοχή στα σάπια…