.jpg)
Τ έ χ ν η και π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α,
μια αέναη αλληλουχία...
(ή αλλέως, "Ο πουπουλένιος" του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών)
Να σου δώσω μια ξανάστροφη, αρσούζα ζωή, μήπως και έρθεις στα σύγκαλά σου!!! Από ανατροπή σε ανατροπή μας σέρνεις, άλλα τη μια, άλλα την άλλη, συννεφιά το πρωινό, ήλιο τ' απομεσήμερο, πιο επιπόλαιο ον δεν ματαείδα... Και τι εμπιστοσύνη, μαρή, να σου έχει ο κακομοίρης ο άνθρωπος τέτοια που είσαι; Αναποδογυρίστρα από τα γεννοφάσκια σου, πεντάγνωμη, τι λέγω, χιλιόγνωμη...
Κι άμα κατοικείς στην Ελλάδα, εφτά φορές χειρότερη...
Στην Πλατεία Ελευθερίας η συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών, με μουσικές που σκορπούν συγκίνηση, χιλιάδες ο κόσμος, οι πιότεροι νέοι, σαν τα παιδιά που χάθηκαν στο τρένο...
Η πορεία μεγαλειώδης, στις Σέρρες βρισκόμαστε, την πατρίδα της Συγκάλυψης...
Καλέ, τι να λέω τώρα για τη ζωή; Ανατρεπτική γαρ...
Από την πολιτική διαμαρτυρία του μεσημεριού, στο Θέατρο του βραδιού...
Είχε κλείσει ο Αλέξανδρός μας τα εισιτήρια ένα μήνα πριν, καλή παράσταση, θείε μου, πρέπει οπωσδήποτε να την δούμε...
Χαλάει χατίρι ο θείος σε τέτοια ανίψια; Ο υ δ α μ ώ ς...
Έξω παγωνιά, μέσα φούρνος, σας το'πα, μουρλή η ζωή και παραδέρνει αναμεσό σε αντιθέσεις...
"Sold out" το λένε τώρα, "Χριστέ μου αξυπόλυτε, ίντα σου'καμα και πορπατείς στ' αγκάθια", λένε και οι Κρητικοί. Κι ας την πήγαμε τη γλώσσα μας ως την Βακτριανή, που λέγει κι ο Καβάφης... Γιομάτη ως τα μπούνια, συμπληρώνω κι εγώ για την πληρότητα του θεάτρου...
Μήπως ν' αλλάξω γνώμη για τους φίλους της Τέχνης εν Ελλάδι; Τι γένηκε, μπρε πατριώτες, και συρρέετε μαζικά στα θέατρα; Να χαρώ ή θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα προσγειωθώ ανωμάλως σε μιαν άλλη πραγματικότητα;
"Πουπουλένιος" του Μάρτιν Μακ Ντόνα.
Σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη.
Σκηνικά Μαρίας Φιλίππου.
Πρωταγωνιστές, ένα κουαρτέτο εξαιρετικών ηθοποιών:
Δημήτρης Πιατάς, ως αστυνόμος Τουπόλσκι
Νίκος Πουρσανίδης, ως συγγραφέας Κατούριαν
Αργύρης Αγγέλου, ως Μίκαλο με νοητική υστέρηση
Γεράσιμος Σκαφίδας, ως αστυνομικός Άριελ
Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια χώρα με ολοκληρωτικό καθεστώς και αφορά τον συγγραφέα Κατούριαν, ο οποίος συλλαμβάνεται και ανακρίνεται από τα όργανα της "τάξης". Οι φρικιαστικές παιδικές ιστορίες του μοιάζουν με πραγματικές δολοφονίες παιδιών, εμπλέκοντας τον ίδιο και τον μικρότερο αδερφό του Μίκαλο, που πάσχει από νοητική υστέρηση. Είναι μια υπόθεση βίας, παιδικών τραυμάτων, κακοποίησης αγοριών και κοριτσιών, αστυνομικής αυθαιρεσίας.
Σκοτεινή μαύρη κωμωδία, με έντονα ψυχογραφικά στοιχεία και σκευή θρίλερ, κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την Τέχνη, με εικόνες βίας και με μια χαρακτηριστική πλοκή, που σε καθηλώνει... Οι ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών ανεπανάληπτες. Ο Πουρσανίδης στο ρόλο του συγγραφέα ήταν εξαιρετικός - λόγος, κίνηση, αισθαντικότητα, ο Πιατάς ένα ιερόν τέρας, Αγγέλου και Σκαφίδας δικαίωσαν την επιλογή του σκηνοθέτη. Το κοινό άφωνο στην παρακολούθηση, θορυβώδες στο πέσιμο της αυλαίας και τα χειροκροτήματα...
Η αίσθηση της συνέχειας, της διαδοχής δηλαδή των τρανών της Υποκριτικής, εμφανέστατη. Την επισφράγισε με μια χειρονομία ο Δημήτρης Πιατάς, όταν στην υπόκλιση έδειξε με περηφάνεια τον Νίκο Πουρσανίδη, πρωταγωνιστή της παράστασης...
Διακριτά τα επίκαιρα στοιχεία και κυρίως η κακοποίηση παιδιών - θέμα μείζον και συχνό στις μέρες μας. Πλούσιο σε ψυχογραφία κείμενο, ξετυλίγει την οδοιπορία του ανθρώπου από την πρώιμη ηλικία και τα τραύματά της, ως την ενήλικη ζωή... Παρόντες νοερά και οι γονείς, σε πρώτο πλάνο οι κακοποιητές...
Οι ενοχές που καταδυναστεύουν τους ήρωες του έργου εκφράζονται με τον πιο ιδανικό τρόπο από τους τέσσερις ηθοποιούς, σημάδι πως δούλεψαν κάλλιστα το κείμενο και βέβαια πως είχαν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ σκηνοθέτη..
Το σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου παρακμιακό, όπως το δικτατορικό καθεστώς που εξυφαίνεται στο βιβλίο και παρουσιάζεται ενδελεχώς στην παράσταση...
Την έξοδό μας από το θέατρο συνόδεψαν οι προβληματισμοί... όπως σε κάθε στοχαστικό καλλιτέχνημα ...
Αχ, βρε ζωή, καλούλα είσαι μερικές φορές και φιλότεχνη λιγοστές...