Η εικόνα που εκτυλίχθηκε στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου Σερρών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και με κεντρική ομιλήτρια τη βουλευτή Σερρών Φωτεινή Αραμπατζή, δεν μπορεί να περάσει ως μια απλή επετειακή εκδήλωση.
📍Διότι όταν μια τέτοια
εκδήλωση πραγματοποιείται μέσα σε δημόσια υγειονομική δομή, εν ώρα εργασίας, με
εργαζομένους του νοσοκομείου να αποτελούν το βασικό ακροατήριο, τότε η εικόνα
που δημιουργείται δεν θυμίζει κοινωνική δράση. Θυμίζει κάτι πολύ πιο γνώριμο
στην ελληνική πολιτική κουλτούρα: κομματική κινητοποίηση σε «ασφαλές»
περιβάλλον.
🟥Και εδώ αρχίζει το ζήτημα
της ευθύνης.
📍Ο διοικητής ενός δημόσιου
νοσοκομείου δεν είναι κομματικός οργανωτής ούτε διαχειριστής πολιτικών
ακροατηρίων. Η αποστολή του είναι να προστατεύει την ουδετερότητα μιας δημόσιας
δομής υγείας που λειτουργεί χάρη στους φόρους των πολιτών. Όταν όμως το
αμφιθέατρο μετατρέπεται σε χώρο πολιτικής παρουσίας, τότε η διοίκηση παύει να
λειτουργεί ως θεσμικός εγγυητής και εμφανίζεται περισσότερο ως διευκολυντής
κομματικών αναγκών.
🟥Και βεβαίως, η πολιτική
ευθύνη βαραίνει κυρίως την ίδια τη βουλευτή.
📍Διότι η Φωτεινή Αραμπατζή
γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει ένας δημόσιος χώρος και τι σημαίνει ένα
ακροατήριο που δεν συγκροτείται αυθόρμητα αλλά βρίσκεται ήδη εκεί, μέσα στον
χώρο εργασίας του. Η επιλογή να πραγματοποιηθεί μια τέτοια παρουσία μέσα σε
νοσοκομείο δημιουργεί την αίσθηση μιας παλιάς, δοκιμασμένης πολιτικής
πρακτικής: της λογικής της σταυροθηρίας μέσα από δημόσιους θεσμούς.
📍Κομματική προβολή σε χώρο
υγείας.
Πολιτική παρουσία σε ακροατήριο που δεν επέλεξε να είναι
εκεί.
Και ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με προεκλογική
πρόβα παρά με ουσιαστική κοινωνική δράση.
📍Οι πληροφορίες μάλιστα που
κυκλοφορούν στους διαδρόμους του νοσοκομείου προσθέτουν ακόμη μεγαλύτερο
προβληματισμό. Σύμφωνα με αυτές, στενός συνεργάτης του διοικητή φέρεται να
κατέγραφε παρουσίες και απουσίες εργαζομένων κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Αν
κάτι τέτοιο ισχύει, τότε η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική: από μια απλή
πολιτική εκδήλωση περνάμε σε μια κατάσταση που παραπέμπει σε έμμεση υποχρέωση
παρουσίας.
🟥Και αυτό είναι ίσως το πιο
ανησυχητικό στοιχείο.
📍Γιατί η δημόσια υγεία δεν
είναι χώρος κομματικής προπαγάνδας.
Και ένα νοσοκομείο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτικό
ακροατήριο με καταγεγραμμένες παρουσίες.
📍Ιδίως όταν το ίδιο το
νοσοκομείο συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα: ελλείψεις ιατρικού
προσωπικού, πιεσμένες κλινικές και ανάγκες που παραμένουν ανοιχτές εδώ και
χρόνια.
📍Μέσα σε αυτή την
πραγματικότητα, η εικόνα μιας κομματικής εκδήλωσης σε δημόσια υγειονομική δομή
δεν αποτελεί απλώς πολιτικό λάθος. Αποτελεί ένδειξη μιας βαθιά ριζωμένης
αντίληψης για την πολιτική: ότι οι θεσμοί υπάρχουν για να υπηρετούν την
κοινωνία μόνο όταν δεν εμποδίζουν την κομματική προβολή.
📍Και αυτό είναι ίσως το πιο απογοητευτικό
συμπέρασμα.
🖌️Γράφει
ο Παρατηρητικός