Ι
σ τ ο ρ ί α : θυγατέρα της Α λ ή θ ε ι α ς
ή παραδουλεύτρα της Ε ξ ο υ σ ί α ς ;
Ι σ τ
ο ρ ί α : θυγατέρα της Α λ ή θ ε ι α ς
ή παραδουλεύτρα
της Ε ξ ο υ σ ί α ς ;
Μια
μυσταγωγία στα άδυτά της...
Κωνσταντίνος Διώγος...
Όσο και να τον παινέψεις, δεν τον φωτογραφίζεις, όσο κι
αν σχολιάσεις το βιογραφικό του, δεν αποδίδεις την ουσία της ταυτότητάς του.
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί πάνω και πέρα από τους τίτλους και τα πτυχία του, το αξίωμα του
διδάκτορα και το Πανεπιστήμιο, στέκεται ως υπεραξία η προσφορά του στους
φυλακισμένους της Νιγρίτας, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Εκεί, μέσα από το
πρόγραμμα της Δημιουργικής Γραφής, μαζί με την επιστημονική ομάδα του,
συνοδοιπορεί με τους έγκλειστους και πετυχαίνει το μέγιστο: να εμπνεύσει τους
ανθρώπους αυτούς (νέοι οι πιότεροι), ώστε να δημιουργήσουν έναν κόσμο
υπέρβασης, εκείνον της Τέχνης...
Μέσα από τούτη τη μήτρα γεννήθηκαν Ποιητές πίσω απ' τα κάγκελα...
Πρόσωπα "γδαρμένα" από τη μοναξιά, που η
κοινωνία η άμωμος τα απέρριψε, αγνοώντας πως ΑΠΑΝΤΕΣ είμαστε παραβατικοί εν
δυνάμει ή και φονιάδες εν δυνάμει...
Όμορφα το τονίζει αυτό ο αλησμόνητος Κωστής Παπαγιώργης...
Τούτα τα πρόσωπα λοιπόν αδράχνουν το μολύβι που τους
δίνει ο δόκτωρ Διώγος, γι' αυτούς ο Δάσκαλός τους, και γράφουν, γράφουν,
γράφουν... Ξεριζώνουν απ' τα σπλάχνα τους τον πόνο, τη μεταμέλεια, την
απαξίωση, την περιθωριοποίηση και τα μεταλλάσσουν σε Ποίηση... Μη σπεύσετε με
ευκολία να μιλήσετε για κανόνες της Λογοτεχνίας, για τύπους και φιλολογικές
τεχνικές, γιατί θα χάσετε την Ο Υ Σ Ι Α... δηλονότι την Ψ Υ Χ Η της Ποίησης....
Ο Κωνσταντίνος Διώγος, συνακόλουθα, πρέπει να νιώθει
περήφανος, χίλιες φορές περισσότερο, για το ΧΑΜΟΓΕΛΟ που εισπράττει από τους μαθητές του αυτούς και
που
μοιάζει να του
λέγει ο καθανείς τους:
-
Σ' ευχαριστώ, Δάσκαλε, για την ευκαιρία που
μου έδωσες να πιάσω μολύβι και χαρτί και να
κάνω τον
"πόνο μου άρπα"...
Παράσημο πιο σημαντικό θαρρώ πως δεν υπάρχει...
Τι επιπόλαιο πλάσμα είναι αυτός ο Μάρτης!!!!!!!!!!
Το πρωί σού παγώνει την ανάσα, το μεσημέρι σε κάνει να
βγάζεις την πέπελη, το απόγευμα "ζακέτα να πάρεις" που λέει και το
λαϊκόν άσμα, το βράδυ ψάχνεις σκουφί και γάντια...
Κι αν επισκεφτείς το Σιδηρόκαστρο, που'χει τους αγέρηδες
συντροφιά, ε, τότε δικαιώνεις τις κακές γλώσσες που του'δωκαν το προσωνύμι
"Αερόκαστρο"...
Εδώ λοιπόν, στο φιλόξενο καφέ "Αγορά", τρεις
δραστικοί φορείς, η εφημερίδα "Ψίθυροι Σιντικής", τα
Sintikinews.blogspot.com και ο Πολυχώρος "Αύρα" στη Βυρώνεια,
διοργάνωσαν μια θαυμάσια βραδιά, με καλεσμένο τον δόκτορα Κωνσταντίνο Διώγο,
που μας έκανε μια διάλεξη υψηλής αισθητικής και ποιότητας, με θέμα "Το
δημοκρατικό όραμα των Ελλήνων στα χρόνια της Επανάστασης του 1821. Αδαμάντιος
Κοραής και Αναστάσιος Πολυζωίδης".
Μάλλον θα αλλάξω τον χαρακτηρισμό "διάλεξη", θα
αυθαιρετήσω όπως το συνηθίζω. Θα ειπώ πως ήταν ένα μονόωρο σεμινάριο, που το
κοινό θα'θελε να'ναι πολύωρο.
Επιστημονική αριστεία, συνδυασμένη με ρητορική δεινότητα,
με μια κινησιολογία που καταδείκνυε το μέγεθος της αλήθειας του, της πίστης που
πηγάζει από βαθιά γνώση και της καθάριας θέσης του για τα ιστορικά γεγονότα και
πρόσωπα.
"Μέλιτι κεχρισμένος" ο λόγος του,
πειστικότατος, με πάθος, με παραπομπές σε πηγές αναμφισβήτητες, πάντα σεμνός
και πάντα με την άποψη πως η γνώμη του είναι μία από τις πολλές!!!!!!!!!!!!!!!
Και τι δεν μάθαμε χτες βράδυ!!!!
Για τα τζάκια των αγωνιστών, για τις αντιθέσεις μεταξύ
τους, για την βασιλεία και την δημοκρατία, για την αέναη πάλη του συντηρητικού
με το νεωτερικό, για τους Κολοκοτρωναίους, τον Μαυροκορδάτο, τον Κωλέτη, για
τον Καποδίστρια και τις δύο του όψεις, για τον Κοραή και τον Πολυζωίδη και την
σκιά που έριξαν πάνω τους οι "υπερασπιστές του ορθού", οι μη ορθοί...
Η συζήτηση που ακολούθησε έριξε φως σε κάποια ερωτήματα.
Κάπως έτσι θα έπρεπε να γιορτάζεται η επέτειος της 25ης
Μαρτίου και όχι με πομπώδεις "επικήδειους" και εθνικιστικές υστερίες.
Η Ιστορία δεν είναι χωράφι κανενός, ακόμη κι αν αυτός ο "κανένας"
είναι τούτη η άθλια πολιτεία...
Όταν ο ιστορικός δεν μονοπωλεί την αλήθεια, αλλά
προσπαθεί να την ανιχνεύσει, όταν χρησιμοποιεί πηγές αξιόπιστες και δεν φέρεται
και άγεται κατά την φορά των ανέμων, όταν δεν είναι εμπαθής, αλλά αληθινά
δημοκρατικός, ε, τότε φτάνει στο μέγιστο δυνατό της αντικειμενικότητας, η οποία
έτσι κι αλλιώς δεν επιτυγχάνεται εις το εντελές...
Ο Κωνσταντίνος Διώγος έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, το
διαπιστώσαμε όσοι ήμασταν παρόντες στην παρουσίαση του βιβλίου του, από τα
λόγια σπουδαίων ακαδημαϊκών και δασκάλων του, που εγκωμίασαν και την
επιστημονική του κατάρτιση και το ήθος του. Και ακόμη, στην παρουσίαση της
Ποιητικής Συλλογής των έγκλειστων της Νιγρίτας, με τίτλο "Σχώρα με, ρε
μάνα"...
Το κοινό στο καφέ έφυγε απολύτως ικανοποιημένο, πράγμα
που φάνηκε και από την προσήλωσή του κατά τη διάρκεια της διάλεξης και φυσικά
από το πηγαίο χειροκρότημα και τα σχόλια στα πηγαδάκια...
Κωνσταντίνε, σ' ευχαριστούμε από καρδιάς για όσα ΘΑΥΜΑΣΤΑ
μας δίδαξες μέσα σε μία ώρα και για όσα περιμένουμε να μας διδάξεις στο μέλλον.
Ευχαριστούμε επίσης τους διοργανωτές, που έχουν
προϊστορία σε ανάλογες δράσεις...