Ορέστης Μεταξάς
Πάνω από δέκα μέρες πολέμου κι αυτές οι διανυθείσες μέρες έδειξαν το πώς ακριβώς κινούνται οι δύο πλευρές. Η πλευρά των ΗΠΑ – Ισραήλ και η πλευρά του Ιράν.
Το Ιράν κινείται αναμενόμενα. Έχει την δική του λογική.
Εξέλεξε νέο πρόεδρο – τον γιό του ΑγιοτολάχΧαμενεΐ – και μοιάζει να παραμένει
στα ίδια. Αν και πολλές φορές- στην ιστορία – οι ανατροπές έρχονται από εκεί
που δεν το περιμένεις. Εκεί που τα πράγματα μοιάζουν να μην κινούνται και
μοιάζουν να παραμένουν στα ίδια. Είναι ασαφές ακόμα αν και πόσο πληγωμένο θα
βγει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν από αυτόν τον πόλεμο.
Και πόσο αυτός ο πόλεμος θα απελευθερώσει δυνάμεις –
κυρίως των νέων – που είναι ηλικιακά η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.
Πάντως μοιάζει δύσκολο όλα μετά να παραμείνουν όπως ήταν πριν…
Η άλλη πλευρά ο άξονας ΗΠΑ – Ισραήλ έχει έναν πολύ σοβαρό
εταίρο που είναι το Ισραήλ. Ξέρει ακριβώς τι θέλει, ξέρει ακριβώς τι κάνει,
πότε το κάνει, πως το κάνει και υπηρετεί έναν προσχεδιασμένο στόχο. Είναι
ξεκάθαρα ότι υπάρχει ένας σχεδιασμός και μια στόχευση. Κι αυτή η στόχευση είναι
η εξάλειψη της πολεμικής ικανότητας του Ιράν ώστε να πάψει – τουλάχιστον
μεσοπρόθεσμα – να απειλεί το Ισραήλ.
Όλα αυτά γίνονται στα πλαίσια του ξεδοντιάσματος των εν
δυνάμει εχθρών του. Συγχρόνως αυτό είναι και το δράμα της Παλαιστίνης και του
λαού της. Να παραδοθεί απροστάτευτη στα νύχια του Σιωνισμού. Εκτός και αν μετά
τον πόλεμο και στο Ισραήλ κάτι αλλάξει…
Ο άλλος εταίρος του άξονα – οι ΗΠΑ – μοιάζει να κινούνται
ανερμάτιστα, αποσπασματικά περίπου «ότι να ναι». Κι αυτό «το ότι να ναι» έχει
να κάνει ξεκάθαρα με τους ανθρώπους που σχεδιάζουν και υλοποιούν αυτή την
πολιτική.
Προφανώς ο Ντόναλντ Τραμπ έχει συμβούλους και συνεργάτες
αναλυτές, όμως η πολιτική – του «ότι να ναι» – φέρνει τη σφραγίδα του. Και οι
άνθρωποι που επέλεξε να βρίσκονται στο περιβάλλον του ή τους έκανε υπουργούς
στην κυβέρνηση του επίσης φέρνουν την σφραγίδα του. Παρά πολλοί από αυτούς
είναι κάτι σαν καρικατούρες, κάτι σαν ενσάρκωση απόκοσμων τεράτων που πήραν
ανθρώπινη μορφή. Μπροστά τους ο Άδωνης Γεωργιάδης μοιάζει να είναι η επιτομή
της σοβαρότητας και του ορθού λόγου.
Δεν είναι σαφές ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που
επιτέθηκαν οι ΗΠΑ στο Ιράν. Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ μεταβαλλόμενες και
αλληλοαναιρούμενες δεν αποσαφηνίζουν την κατάσταση. Αντίθετα συνεχώς την
περιπλέκουν. Μέχρι ότι το Ιράν ήταν έτοιμο να επιτεθεί στις χώρες της Μέσης
Ανατολής ισχυρίστηκε. Και ευτυχώς εκείνος πρόλαβε. Με τον Τραμπ το παράλογο
γίνεται λογικό και το λογικό παράλογο.
Αυτά που βλέπουμε σήμερα στις ΗΠΑ είναι μια πλήρης εικόνα
της σύγχρονης ακροδεξιάς. Το πως κυβερνά. Αυτή η διακυβέρνηση έχει μια κακή και
μια καλή επίπτωση. Η κακή επίπτωση είναι ότι έχουν εξουσία και υλοποιούν τις
καταστροφικές πολιτικές τους.
Η καλή επίπτωση είναι ότι εκτός από τοξικοί και
επικίνδυνοι είναι συγχρόνως και γελοίοι. Και αυτό γίνεται κατανοητό και έτσι
αποδυναμώνεται και υπονομεύεται η εικόνα τους και η παρουσία τους.
Κάθε σοβαρός άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη σημερινή κατάντια
του κυβερνητικού συστήματος των ΗΠΑ. Και κάθε σοβαρός άνθρωπος αντιλαμβάνεται
τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η διακυβέρνηση της σύγχρονης ακροδεξιάς.
Ο πόλεμος αυτός – ακόμα εξελίσσεται – και δεν ξέρουμε που
ακριβώς θα καταλήξει. Ίσως ούτε ο Τραμπ να ξέρει. Είναι το πιθανότερο. Όμως ο
πόλεμος αυτός μας δίνει ξεκάθαρα το στίγμα της σύγχρονης ακροδεξιάς στην
εξουσία.
Ο Τραμπ ενσαρκώνει τους εφιάλτες μας. Ένας επικίνδυνος δισεκατομμυριούχος
– ανύπαρκτης ηθικής υπόστασης – που τζογάρει πάνω στις ζωές των ανθρώπων και
υλοποιεί τις φαντασιώσεις του. Οι υπόλοιποι ηγέτες τον ακούν και σωπαίνουν.
Μόνον ο Ισπανός πρωθυπουργός ο Πέδρο Σάντσεθ – ένας όχι μεταλλαγμένος
σοσιαλιστής – του τα είπε έξω από τα δόντια. Γιατί κάποιος πρέπει να αντιδράσει
σ’ αυτόν τον παραλογισμό.
Κι ο Πέδρο Σάντσεθ το κάνει. Αν δεν μιλάς και δεν
αντιδράς αυτό σε καταπίνει. Ο Πέδρο Σάντσεθ έχει άποψη, έχει ιδεολογία και με
τις έως τώρα πολιτικές του το έχει αποδείξει. Ο Πέδρο Σάντσεθ δεν είναι
άνοστος, άγευστος χυλός. Είναι σοσιαλιστής και προφανώς έχει και cajones…