Μ ο σ χ ο β ο λ ι ά της Άνοιξης...
των
εδεσμάτων μ υ ρ ο β ο λ ι ά...
του σογιού η μ υ ρ ο υ δ ι ά...
των Ελλήνων Π ά σ χ α....
Μα τέτοιο πείσμα ο Χειμώνας... Τόσο ξεροκέφαλος,
"αγροίκιστος", όπως λέμε οι Πόντιοι... Ο Απρίλης μισοφανέρωτος κι
εκείνος επιμένει ν' αμολάει ψυχρά κύματα, να στεφανώνει το Ρουπέσκο, την πιο
ψηλή κορφή του Μπέλες, με κάτασπρο χιόνι, να γριπώνει τον Ήλιο και να μας
γυρίζει αυτός, ο Ηλιάτορας, την πλάτη... Αγύριστο κεφάλι, σας λέγω,
στρογγυλοκάθισε στων εποχών το θρονί κι ούτε που σκέφτεται να κατέβει στου
Χρόνου του πατέρα του τα υπόγεια, για ν' ανέβει η ερατεινή η Άνοιξη...
Πάσχα των Ελλήνων, πεισματικό κι αυτό, σαν τον Χειμώνα...
Κρύο, ξεκρύο, γιορτάστηκε η Ανάσταση κι ας ξώμεινε πίσω η
(Επ)ανάσταση. Γιόμισε ο ουρανός καπνό και τσίκνα, χάθηκε και το βέλασμα των
αρνιών και των κατσικιών, άλλα από την επιδημία, άλλα για συμπαράσταση στα
σφαγμένα...
Κι είναι, καλέ, το Πάσχα μια αράδα συμβολισμών, πιστεύεις
δεν πιστεύεις στη νεκρανάσταση. Είναι η αναζωογόνηση της φύσης, η σπορά, το
ξύπνημα από τη χειμερία νάρκη, το Σ Μ Ι Ξ Ι Μ Ο των ανθρώπων - συγγενών, φίλων,
ξενιτεμένων, εργαζόμενων, φοιτητών...
Ήρθαν τ' ανίψια στην αγροικία τους, ήρθαν τ' αδέρφια,
μαζώχτηκαν τα ξαδέρφια, έφτασε στους τριάντα ο αριθμός. Κι ορίστηκε φέτος το
γλεντοκόπι στων θείων μας την αυλή, Ηλίας και Κυριακή τα ονόματά τους, νεότεροι
απ' τ' ανίψια οι θείοι...
Κι ας τσιμπούσε το
κρύο, μας ζέσταινε η ΑΓΑΠΗ, έκαμε γέφυρα λαβυρινθική - από το Λονδίνο θες, από τη Σαλονίκη, από τις
Σέρρες, από την Αθήνα...
Μας τρόμαξε βέβαια των Τσαχουράντων ο Αχιλλέας πρωινιάτικα, ποδηλατικό ατύχημα εν Βυρωνεία, η συνέχεια εν νοσοκομείω, τέλος καλό, όλα καλά, αποφύγαμε τα χειρότερα... Ο Αχιλλεύς της Ιλιάδας με τ' άλογό του, ο Αχιλλέας ο δικός μας με το δίκυκλό του...
Το τραπέζι στρώθηκε με χίλια καλά, οικοδεσπότες και μη σε
μια συστοιχία δραστική, χέρια μπόλικα να δουλεύουν, στόματα ανάλογα να
καταβροχθίζουν, η μουσική στο φόρτε της, το είδος της ένα και μοναδικό -
ποντιακή δικτατορία γαρ...
Είναι κι εκείνη η δίαιτα η περιλάλητη, που όλο και την
αρχίζω κι όλο στην αρχή είναι, οι πειρασμοί περίσσιοι, ακόμα και τον Χριστό τον
παρέσυραν, Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου...
Μα κι αυτή η θεία μου η Κυριακή δεν έχει τον θεό της,
κάνει κάτι γλυκά, Κ Ο Λ Α Σ Η, δεν σκέφτεται τον ανιψιό της που έγινε μπάλα που
τσουλάει στην κατηφόρα!!!!
Οι ποντιακοί χοροί είναι αγώνες αντοχής, αν έχεις κότσια,
μπαίνεις στον κύκλο, σε κάθε γύρο χάνεις κι ένα κιλό, το λαχάνιασμα δεδομένο, ο
ιδρώτας ομοίως... Γι' αυτό και είναι χοροί για τους νέους, οι μεγαλύτεροι μπαίνουν από εγωισμό, μην τους ειπούν
κιοτήδες...
Ουδανείς άλλος χορός επιτρέπεται στην οικογένεια των
Τσαχουράντων, πάρεξ τα τικ, τα ομάλ και τα συναφή. Δεν το επιβάλλουν με λόγο,
ρίχνουν απλώς κάποια φονικά βλέμματα σ' όποιον ζητά άλλων φυλών χορούς κι
εκείνος παγώνει σα ν' αντίκρισε την φρικώδη Γοργώ...
Στων Ακριτάντων η συνέχεια...
Καφές και ρεβανί με παγωτό, πολιτική κουβέντα ανάμεσα
στον ΣΥΡΙΖΑ, την ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, το ΜΕΡΑ 25, τον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, παντελής
απουσία της ΝΔ (λέξη απαγορευμένη στο σόι!!!), αλληλοπειράγματα... Κι ύστερα,
αρχίζουν οι ύβρεις, γενεές δεκατέσσερις περνούμε τον Τραμπ και τον Νετανιάχου,
τον Μητσοτάκη και τον Όρμπαν, ύμνους στέλνουμε στην Ισπανία και στον ΥΠΕΡΟΧΟ
πρωθυπουργό της, τον μόνο ευρωπαίο ηγέτη με ήθος και ανάστημα...
Το ρεβανί της Δήμητρας, όπως πάντα αριστούργημα, έχει την
τιμητική του στην αγροικία μας, μπαίνει ειρηνοποιό
ανάμεσα στις αντιλογίες, επικουρικό και το παγωτό, κατεβαίνουν οι τόνοι...
Και σαν έρθει το
βράδυ, ετοιμάζουν στα δωμάτιά τους τα ανίψια τις βαλίτσες, φεύγουν για τις
Σέρρες, θα μείνουν κι εκεί μια νύχτα, την επομένη όλοι στις δουλειές τους...
Το σπίτι άδειασε από φωνές, από κίνηση, από αγάπη, από
αγκαλιές... Μα ο θείος είναι ευτυχής, έρχονται συχνά να τον δουν, πάει εκείνος
στη Σαλονίκη και στην Ουρανούπολη -λατρείες είναι, το φως της ζήσης μου...
Καλή (Επ)ανάσταση !!!!!!!!!!
