Γιάννης Μυλόπουλος
Το έγκλημα του Μακάριου Λαζαρίδη δεν ήταν ότι πιάστηκε χωρίς πραγματικό πτυχίο. Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος, άλλωστε, χωρίς πραγματικές πανεπιστημιακές σπουδές.
Αν ήταν η έλλειψη κανονικού πανεπιστημιακού πτυχίου το
έγκλημα, τότε θα υπήρχαν πολλοί τέτοιοι εγκληματίες σε μια χώρα που είσαι ό,τι
δηλώσεις.
Κι ακόμη περισσότερο σε μια κυβέρνηση που, κατά δήλωση των
στελεχών της και του πρωθυπουργού, είναι κυβέρνηση Αρίστων.
Άσχετο αν σε αυτή την κυβέρνηση των Αρίστων υπάρχουν πολλοί
Μακάριοι, χωρίς πραγματικό πτυχίο. Και άσχετο αν πολλοί από αυτούς πήραν πτυχίο
ως γιοι πρωθυπουργού ή ως γόνοι πολιτικών οικογενειών, από εμβληματικά ιδρύματα
του εξωτερικού στα οποία χορηγός ήταν η δική τους πολιτική οικογένεια.
Κι ακόμη, άσχετο αν πολλοί σημερινοί υπουργοί υπήρξαν
πραγματικοί αιώνιοι φοιτητές, (όχι σαν κι αυτούς τους χιλιάδες που διέγραψε η
κυβέρνηση επειδή ήταν φτωχοί και δεν είχαν λεφτά να σπουδάσουν και να
τελειώσουν στην ώρα τους), με υπερδεκαετή συνδικαλιστική δράση στην ΔΑΠ και
σπουδές στα τραπεζάκια των παρατάξεων, έξω από τις πανεπιστημιακές αίθουσες.
Είδατε, όμως, ποτέ κανέναν από τα στελέχη της κυβέρνησης με
πτυχίο από Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών ή από ιδιωτικό κολέγιο ή από τριτοκλασσάτο
πανεπιστήμιο του εξωτερικού, ή από εμβληματικό πανεπιστήμιο στο οποίο, όμως,
ίδρυσε επώνυμη έδρα ο πατέρας, να το διατυμπανίζει και να καμαρώνει γι’ αυτό;
Ή μήπως είδατε κανέναν πρώην ΔΑΠίτη, αληθινό αιώνιο φοιτητή
που σπούδασε επί δεκαετία και βάλε τον κομματισμό στα έδρανα της γαλάζιας
παράταξης και που σήμερα διοικεί τη χώρα, να υπερηφανεύεται και μάλιστα δημόσια
για τα πανεπιστημιακά κατορθώματά του;
«Όταν τρώνε δεν μιλάνε» είναι η χρυσή συνταγή.
Η αλαζονεία, λοιπόν, είναι το έγκλημα για το οποίο πλήρωσε
ο Μακάριος Λαζαρίδης.
Ο οποίος υπέπεσε και στις τέσσερις φάσεις της
αρχαιοελληνικής εκδοχής για την πρόκληση και την αλαζονεία.
Πρώτα υπέπεσε στην Ύβρη να πει ψέματα και να εξαπατήσει το
δημόσιο.
Είπε ψέματα ότι είχε πανεπιστημιακό πτυχίο και
μεταπτυχιακό, που χρειάζονταν για να καταλάβει θέση επιστημονικού συνεργάτη σε
υπουργείο. Και μάλιστα στο υπουργείο Παιδείας, που κάποια παραπάνω σημασία έχει
για την εκπαιδευτική πολιτική να την εισηγούνται αληθινοί επιστήμονες.
Εδώ η Ύβρις είναι τριπλή.
Πρώτα σε βάρος του δημοσίου, το οποίο εξαπάτησε για να
καταλάβει τη συγκεκριμένη θέση.
Δεύτερον σε βάρος εκείνου του αληθινού επιστήμονα, του
οποίου τη θέση ουσιαστικά έκλεψε, διοριζόμενος χωρίς να το δικαιούται.
Και τρίτον σε βάρος του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος
το οποίο υπηρέτησε ως επιστημονικός συνεργάτης στο υπουργείο Παιδείας, χωρίς να
έχει περάσει ούτε απέξω από πανεπιστήμιο.
Όπως συμβαίνει στην αρχαία τραγωδία, η Ύβρις έφερε την Άτη.
Ο Μακάριος θόλωσε και το μυαλό του τυφλώθηκε. Επί ημέρες
περιφέρονταν στα κανάλια ψευδόμενος άλλοτε για το πτυχίο του, άλλοτε για το
κολέγιο από το οποίο το προμηθεύτηκε και άλλοτε για το αμερικανικό πανεπιστήμιο
που υποτίθεται ότι καθοδηγούσε ακαδημαϊκά το κολέγιο, αλλά τελικά αποδείχθηκε
ότι ιδρύθηκε όταν αυτός ολοκλήρωνε τις υποτιθέμενες σπουδές του.
Η Άτη, όμως, όπως στις αρχαίες τραγωδίες, οδήγησε τον
υβριστή σε ακόμη μεγαλύτερες ύβρεις και προσβολές.
Άρχισε να επιτίθεται εναντίον όσων τον αποκάλυψαν, να τους
υβρίζει και να προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αποκαλώντας, μάλιστα,
τους πολιτικούς του αντιπάλους, τους αριστερούς, συλλήβδην σαν τεμπέληδες. Όταν
πολλούς από αυτούς προς τους οποίους έστρεψε το μένος του, δεν τους φτάνει ούτε
μέχρι το δαχτυλάκι του ποδιού ως προς τη μόρφωση, τις γνώσεις, τα πτυχία και τα
διδακτορικά.
Σε αντίθεση, ο ίδιος παρουσίαζε τον εαυτό του σαν δήθεν
σύμβολο εντιμότητας, παρά την εξαπάτηση στην οποία κατ’ εξακολούθηση
επιδίδονταν. Κι ακόμη, αυτοπροβαλλόταν σαν κολοσσός εργατικότητας, παρά τις
κομματικές θέσεις που πάντα με ρουσφέτι καταλάμβανε, χωρίς δηλαδή ανταγωνισμό
και χωρίς να τις δικαιούται.
Έτσι η Άτη έφερε τη Νέμεση.
Την οργή δηλαδή των Θεών. Ή, αν θέλετε, προκάλεσε το κοινό
περί δικαίου αίσθημα σε όσους τον παρακολουθούσαν στον κατήφορο που οδηγούνταν.
Στο τέλος, όπως πάντα, ήρθε η Τίσις.
Δηλαδή η τιμωρία και η συντριβή του αλαζόνα υβριστή. Αφού η
αδερφή του πρωθυπουργού του ζήτησε από τηλεοράσεως να παραιτηθεί.
Εκεί ο Μακάριος Λαζαρίδης έχασε την τελευταία του ευκαιρία.
Να πέσει ηρωικά, σαν ήρωας αρχαίας τραγωδίας.
Ακόμη και στη συντριβή του υπήρξε μικρός. Στην επιστολή
παραίτησής του δεν υπήρξε ούτε μισή παραδοχή των λαθών του. Δεν ζήτησε ούτε μια
συγγνώμη από όσους εξαπάτησε, ύβρισε ή προκάλεσε. Αλαζόνας μέχρι τελευταίας
στιγμής.
Άλλωστε, το παραδέχθηκε και ρητά. Παραιτείται, έγραψε, όχι
γιατί αναγνωρίζει τα σφάλματά του. Αλλά για να μην εμποδίσει την κυβέρνηση να
συνεχίσει το έργο της.
Παραιτήθηκε, δηλαδή, για συνεχίσει η κυβέρνηση να παράγει
κομματικούς ανθρώπους σαν τον Μακάριο. Οι οποίοι, με τη σειρά τους, θα
διαβεβαιώνουν στις Επιτροπές της Βουλής ότι σωστά παραβιάστηκε το Σύνταγμα για
να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια και να αναγνωριστούν τα κολέγια σαν ανώτατες
σχολές σε μια νύχτα. Χωρίς καμία ακαδημαϊκή αξιολόγηση.
Κι ακόμη, παραιτήθηκε για να συνεχίσει η κυβέρνηση να έχει
κομματικούς ανθρώπους σαν το Μακάριο που θα αμφισβητούν τις ευρωπαϊκές
δικογραφίες, δηλώνοντας ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν σκάνδαλο διαφθοράς.
Μια Ύβρις όχι μόνο του Μακάριου, αλλά της κυβέρνησης αυτή
τη φορά, που δεν θα αργήσει να έχει κι αυτή τη δική της Άτη, τη δική της Νέμεση
και τη δική της Τίση.
Τίποτε δεν ξέφυγε ποτέ από τον αρχαίο νόμο ότι η Ύβρις
πάντοτε τιμωρείται. Όσο αργότερα, τόσο σκληρότερα κτυπούν η Νέμεση και η Τίση.
Μακαρία η οδός. Ή αλλιώς τα καλύτερα έρχονται…
Καθηγητής
Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ – Επικεφαλής παράταξης «ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»