Γιάννης Μυλόπουλος
Το πρώτο μάθημα που πήραμε από τη συζήτηση στη Βουλή για τα σκάνδαλα είναι ότι δεν υπάρχουν σκάνδαλα. Υπάρχει μόνο σκανδαλολογία.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν υπάρχει, σύμφωνα με τον
πρωθυπουργό, γιατί ο Άρειος Πάγος το έβαλε στο αρχείο. Άσχετο αν πρόσφατο
δικαστήριο καταδίκασε τους πωλητές του παράνομου λογισμικού στην ελληνική
κυβέρνηση σε ποινή 126 χρόνων τον καθένα.
Κι ακόμη το σκάνδαλο δεν υπάρχει, σύμφωνα με τον
πρωθυπουργό, ανεξάρτητα από το αν πρόσφατα και μετά την πρωτόδικη καταδίκη των
τεσσάρων που πούλησαν το παράνομο λογισμικό στην κυβέρνηση, η υπόθεση επανήλθε
στη δικαιοσύνη προκειμένου να ελεγχθεί περαιτέρω.
Και βέβαια ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ένας εκ των
καταδικασθέντων παρομοίασε το σκάνδαλο των υποκλοπών με το αμερικανικό σκάνδαλο
Watergate. Που ανάγκασε τον πρόεδρο Νίξον, μετά από χρόνια, να παραιτηθεί από
το αξίωμα.
Τέλος, κατά τον πρωθυπουργό, σκάνδαλο υποκλοπών δεν
υπάρχει, καθώς μετά από αυτό η κυβέρνηση κέρδισε για μια ακόμη φορά τις
εκλογές.
Εδώ έρχεται το δεύτερο μάθημα που πήραμε από τον
πρωθυπουργό στη Βουλή. Πρόκειται για την αντίληψη του κ. Μητσοτάκη ότι οι
εκλογές ισοδυναμούν με… πλυντήριο σκανδάλων. Αφού κέρδισε τις εκλογές
απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και ενοχή για ο,τιδήποτε παράνομο συνέβη πριν τις
εκλογές.
Κι αυτό, ανεξάρτητα αν το ερώτημα στο οποίο απάντησαν οι
εκλογείς το 2023 δεν ήταν αν υπήρξε σκάνδαλο υποκλοπών. Και ανεξάρτητα αν οι
εκλογές έγιναν σε καθεστώς συγκάλυψης και του σκανδάλου των υποκλοπών και του
σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και του εγκλήματος των Τεμπών.
Αλλοίμονο αν κάθε ύποπτος για διαφθορά ξεπλένονταν
κερδίζοντας μια εκλογή. Όλοι οι εγκληματίες θα έτρεχαν να οριστούν υποψήφιοι
στις εκλογές για να ξεπλύνουν τις παράνομες και εγκληματικές πράξεις τους.
Δεν είδαμε, άλλωστε, την ευρωπαία εισαγγελέα να αθωώνει
τα δεκάδες στελέχη της κυβέρνησης της ΝΔ που εμπλέκονται στην υπόθεση της
απάτης σε βάρος των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων το 2021, με το σκεπτικό ότι
επανεκλέχθηκαν βουλευτές το 2023, ούτε με το σκεπτικό ότι κέρδισε το κόμμα τους
στις εκλογές.
Το τρίτο μάθημα που πήραμε από τον πρωθυπουργό στη
συζήτηση για τα σκάνδαλα είναι ότι ούτε σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν υπάρχει. Όπως
κατέθεσε χωρίς στοιχεία ο πρωθυπουργός στη Βουλή, τέτοιες παρανομίες γίνονταν
και στο παρελθόν.
Άσχετα αν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι με τη βούλα της
ευρωπαϊκής εισαγγελίας ένα αποκλειστικά γαλάζιο σκάνδαλο. Αφού για τα χρόνια
της κυβέρνησης Μητσοτάκη υπάρχουν 9 τεκμηριωμένες δικογραφίες της ευρωπαϊκής
εισαγγελίας σε βάρος στελεχών των δικών του κυβερνήσεων, των κυβερνήσεων δηλαδή
μετά το 2019. Ενώ, αντίστοιχα, δεν υπάρχει καμία δίωξη για κανένα κυβερνητικό
στέλεχος πριν αναλάβει πρωθυπουργός ο κ. Μητσοτάκης.
Αλλά, ακόμη και αν ο κ. Μητσοτάκης έφερνε, πράγματι,
στοιχεία στη Βουλή ότι παρόμοιες
παράνομες πράξεις συνέβαιναν και στο παρελθόν. Θα ήταν αυτός ο συμψηφισμός λόγος
για να μην απολογηθεί για ένα σκάνδαλο που τεκμηριωμένα, σύμφωνα με επάλληλες
δικογραφίες, συνέβη επί των δικών του κυβερνήσεων;
Φυσικά και εδώ, ισχύει για τον κ. Μητσοτάκη ότι το
σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεπλύθηκε αφότου κέρδισε τις εκλογές του 2023. Άσχετα αν
τις κέρδισε εξαγοράζοντας τις ψήφους των πολιτών, εξαπατώντας δηλαδή και την
ελληνική και την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη.
Διότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ακόμη και αν δεν είχε
οικονομικό όφελος για τους υπουργούς και τους βουλευτές της ΝΔ, κάτι που ακόμη
μένει να αποδειχθεί, είχε σίγουρα πολιτικό όφελος. Καθώς με έκνομες πράξεις
εξασφάλιζαν την πολιτική υποστήριξη των αγροτών που εξυπηρετούσαν με παράνομα
ρουσφέτια.
Το τελευταίο μάθημα που πήραμε από τον κ. Μητσοτάκη στη
Βουλή είναι ότι κατέχει τα σκήπτρα στην αντιστροφή της αλήθειας.
Άλλοι το λένε πολιτική επικοινωνία. Καθώς πρόκειται για
τη δημιουργία εντυπώσεων.
Κάποιοι άλλοι, όμως, το λένε πολιτική απάτη. Διότι
πρόκειται για διαστρέβλωση της αλήθειας και για συγκάλυψη των αποδεδειγμένων
από τη δικαιοσύνη ευθυνών της δικής του κυβέρνησης σε σειρά σκανδάλων
διαφθοράς.
Πρόκειται για τον ορισμό της φαυλότητας. Διότι φαύλος δεν
είναι εκείνος που αρνείται τις δικές του ευθύνες. Ο κάθε κατηγορούμενος,
άλλωστε, έχει το δικαίωμα από το νόμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Φαύλος είναι εκείνος που απαξιώνει τη δικαιοσύνη,
αρνούμενος τις αποφάσεις της για την ύπαρξη σκανδάλων, τη στιγμή που υπάρχουν
δικογραφίες και αποφάσεις δικαστηρίων που τα τεκμηριώνουν.
Φαύλος, τελικά, είναι εκείνος που υπονομεύει το κράτος
δικαίου, όποτε αυτό δεν τον βολεύει.
Και πολιτικός απατεώνας είναι εκείνος που καταφέρνει με
δικολαβίες, ψέματα και δικαιολογίες από θύτης να το παίξει θύμα. Και από
αμυνόμενος να επιτεθεί στους πολιτικούς του αντιπάλους. Αντιστρέφοντας πλήρως
την αλήθεια.
Όπως συνέβη στη Βουλή, όταν ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση
του οποίου κατηγορείται για συμμετοχή σε σειρά σκανδάλων, σε κάποια από τα
οποία, όπως στο υποκλοπών, εμπλέκεται και ο ίδιος, δεν δίστασε να
χρησιμοποιήσει το πρόσφατο πρόβλημα υγείας του στενού συνεργάτη του στο Μαξίμου
για να επιτεθεί στην αντιπολίτευση. Κατηγορώντας την επειδή, συγκεκριμένη
αντιπολιτευόμενη εφημερίδα στενοχώρησε τον συνεργάτη του, εμπλέκοντάς τον προ
ημερών σε κάποιο σκάνδαλο διαφθοράς, στην Κύπρο αυτή τη φορά.
Την ώρα που η Ελλάδα αποδεδειγμένα βουλιάζει στη
διαφθορά, όπως τεκμηριωμένα διαβεβαιώνει η ανεξάρτητη από την ελληνική κυβέρνηση
ευρωπαϊκή εισαγγελία, ο πρωθυπουργός της χώρας επιτίθεται στην αντιπολίτευση,
κατηγορώντας την για… τοξική σκανδαλολογία.
Εκεί που μας χρωστάγανε, δηλαδή, μας πήραν και το βόδι.
Καθηγητής
Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής παράταξης «ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»