Ορέστης Μεταξάς
Ας είμαστε ρεαλιστές. Η κυβέρνηση στο θέμα των υποκλοπών είχε – γι’αυτήν – δυο κακές επιλογές. Η πρώτη να μην ξανανοίξει – από τον Άρειο Πάγο – η υπόθεση και η δεύτερη επιλογή να ανοίξει.
Στην πρώτη περίπτωση θα γινόταν πολιτικός χαμός και
αναταραχή που θα κρατούσε πόσο; Μια μέρα; Δυο μέρες; Μια εβδομάδα; Στην δεύτερη
περίπτωσή θα άνοιγε ξανά η υπόθεση, θα ερχόταν συνεχώς νέα στοιχεία, θα υπήρχε
μια συνεχής – για την κυβέρνηση – αρνητική δημοσιότητα. Ένα σιγοψήσιμο
διαρκείας. Κάτι σαν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που το ψήσιμο της κυβέρνησης
γίνεται με δόσεις.
Ποιος λογικός άνθρωπος, ποια λογική κυβέρνηση δεν θα
επέλεγε ξανά το κουκούλωμα; Αντί της επικίνδυνης διερεύνησης της υπόθεσης. Αυτό
έκανε και τούτη η κυβέρνηση που μόνο αφελής δεν είναι. Αντίθετα διακρίνεται για
τον κυνισμό και την προσαρμοστικότητα της. Γι’ αυτό επέλεξε για μια ακόμη φορά
το κουκούλωμα. Ή με άλλα λόγια το μπάζωμα. Η υπόθεση των υποκλοπών
ξαναμπαζώθηκε.
Κι ο Άρειος Πάγος; Ποιος Άρειος Πάγος; Τι λες τώρα; Ας
μιλάμε με όρους πραγματικότητας. Δεν υπάρχει Άρειος Πάγος. Υπάρχει μόνο
κυβέρνηση που αποφασίζει. Γι’αυτό ο Μητσοτάκης θέλει να ορίσει και την νέα
ηγεσία της δικαιοσύνης που η θητεία της λήγει στις 30 Ιουνίου. Γιατί θέλει η
ηγεσία της δικαιοσύνης να υπάρχει μόνον ως θέατρο σκιών.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε έκτακτη συνέντευξη τύπου για να
καταγγείλει τις μεθοδεύσεις στον θέμα των υποκλοπών. Ίδρωσε κανενός το αυτί;
Ήδη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ο κύριος Μαρινάκης τον κατηγόρησε ότι δεν σέβεται
τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Αναμενόμενο. Αν ο κύριος Ανδρουλάκης πίστευε ότι
κάτι άλλο θα συμβεί κακώς το πίστευε…
Οι υπόθεση των υποκλοπών όσο πιο πολύ σαπίζει τόσο πιο
πολύ μυρίζει. Ο «έξυπνος» ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστησε – με την ΕΥΠ – ένα
σύστημα υποκλοπών και ανακάτεψε και μια Ισραηλινή εταιρεία. Δηλαδή σα να
προσλάβεις έναν παιδεραστή για να σου κάνει baby-sitting.
Αποτέλεσμα σήμερα δεν ξέρουμε ποιοι εκβιάζουν ποιους,
ποιοι είναι κατάσκοποι και ποιον κατασκοπεύουν. Και όλα αυτά δημιουργούν
απορίες που δεν είναι ακριβώς θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά είναι εύλογες απορίες.
Γιατί άραγε είμαστε τόσα κολλητοί και ταυτιζόμαστε με το Ισραήλ; Για λόγους
εθνικού συμφέροντος. Ή υπάρχει κάτι άλλο από πίσω; Άλλοι λόγοι. Έξω από το
εθνικό συμφέρον. Δεν είναι λογικό να υπάρχει η απορία αυτή μέσα στον κακό χαμό
που γίνεται;
Για τον Άρειο Πάγο βέβαια, όλα αυτά που εμάς μας
ανησυχούν, για αυτούς δεν υπάρχουν. Εμείς τα φανταζόμαστε κι αυτοί τα
αρχειοθετούν. Με παιδικά επιχειρήματα. Παρακολουθούσαν τον Λαζόπουλο και τον
Φουρθιώτη; Άρα δεν μπαίνει θέμα κατασκοπίας. Νομικές ακροβασίες επιπέδου
τσίρκου.
Αυτά είναι τα δεδομένα σήμερα. Κυβέρνηση, υποκλοπές,
Ισραηλινή εταιρεία, Άρειος Πάγος, αρχειοθέτηση. Και χαρούμενοι
παρακολουθούμενοι – κυρίως υπουργοί – που δεν βγάζουν κιχ. Τα γεγονότα μιλούν
από μόνα τους…
Τι παραπάνω να πούμε και τι να συμπληρώσουμε;