Συναισθήματα έντονης συγκίνησης και περηφάνειας γέμισαν την αίθουσα του κινηματογράφου «Κρόνιο» στις Σέρρες.
Πλήθος κόσμου, οικογένειες απογόνων των εκτελεσθέντων Κομμουνιστών την πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, δάκρυσαν, ένοιωσαν δέος, είδαν κατάματα την ιστορία του τόπου μας, την ιστορία του λαού μας. Των Σερραίων κομμουνιστών που ο καθένας από αυτούς άφησε το αποτύπωμά του τους ταξικούς αγώνες της περιοχής του.
Ιδιαίτερη στιγμή, αυτή της απόδοσης τιμών της ΤΟ Σερρών με αναμνηστικές χειροποίητες πλακέτες στις οικογένειες του Βαγενά Αποστόλου, Κυριακούδη Δημήτρη, Ρουσόπουλου Κώστα. Συνεχίζεται η έρευνα για τους Αλμπάνη Γιώργο από τη Ευκαρπία και Συνοδινό Απόστολο από τις Σέρρες, προκειμένου να εμπλουτισθούν τα βιογραφικά τους και να έρθει το ΚΚΕ σε επαφή με συγγενείς τους.
Στην κεντρική ομιλία, ο Σιδηρόπουλος Κώστας, μέλος του Γραφείου Περιοχής της Οργάνωσης Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας, παρέθεσε όλο το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, της Κατοχής, του Μεσοπολέμου.
Αναφέρθηκε στους 2 κόσμους που αποτυπώθηκαν με τον πιο έκδηλο τρόπο και στις φωτογραφίες της εκτέλεσης. Τους δύο κόσμους που βρίσκονταν και τότε και σήμερα, σε ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ τους.
Παραθέτουμε μέρος της ομιλίας:
«…..Προσπαθούν να φέρουν τους 200 στα μέτρα της σημερινής προπαγάνδας του συστήματος, που έχει σαν ακρογωνιαίο λίθο της το ονομαζόμενο εθνικό συμφέρον! Έτσι βαφτίζουν αυτοί το συμφέρον των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζών, των ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων. Με μια λέξη των λίγων του πλούτου, των εκμεταλλευτών του μόχθου του λαού.
……Όμως ο ελληνικός λαός έχει πείρα, έχει δώσει σκληρούς αγώνες. Απαιτείται, ειδικά στις μέρες μας, να μη σιγάσει, αλλά αντίθετα να δυναμώσει η έκφραση εναντίωσης του λαού απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, στην απόλυτη συναίνεση όλων των κομμάτων του συστήματος.
Οι δύο κόσμοι διαγράφονται σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Την ώρα που η μια πατρίδα κερδίζει (βλέπε κερδοφορία των μονοπωλίων), η άλλη πατρίδα πληρώνει (αυξήσεις σε είδη λαϊκής κατανάλωσης, στο κόστος ζωής).
Και σε αυτό το έγκλημα είναι ακέραια η ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και των βουλευτών της, όπως – όμως – και των βουλευτών και κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, από τη στιγμή που όλοι μαζί, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, ΝΙΚΗ κτλ, έχουν συμφωνήσει στις στρατηγικές κατευθύνσεις της πολιτικής που παίρνει από τους πολλούς για να δίνει στους λίγους.
Μαζί με τους αρνητές της ιστορικής αλήθειας, βρίσκονται και όσοι αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τη θυσία των 200 ως κάποιο μουσειακό αντικείμενο, ως κάτι που αξίζει μεν τον σεβασμό μας, αλλά ανήκει σε «άλλες εποχές», όπως λένε!
Προέκταση αυτής της άποψης είναι ότι «σήμερα δεν είναι εποχή για αγώνες και θυσίες», ότι «το σύστημα που έχουμε απέναντί μας είναι αιώνιο και δεν ανατρέπεται», οπότε «το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε έναν πιο δίκαιο, πιο έντιμο διαχειριστή του, μήπως και κάνει κάτι καλύτερο».
Είναι οι ίδιοι που και εδώ στις Σέρρες μπροστά στο καπάκι του βόθρου της σαπίλας του συστήματος, που πετάχτηκε με κρότο, και αποκάλυψε τα σκάνδαλα και την εμπλοκή των γαλάζιων βουλευτών, έλεγαν «έτσι είναι τα πράγματα», «αυτός είναι ρόλος των βουλευτών» και άλλα παρόμοια για να δικαιολογηθούν.
Ας σκεφτούμε όμως: Τι κέρδισε ο λαός των Σερρών, οι εργάτες, οι βιοπαλαιστές αγρότες, οι επαγγελματίες και η νεολαία, απ’ όλους αυτούς τα προηγούμενα χρόνια με την πολιτική που εφαρμόζουν;
Δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για το ότι ο μισθός και η σύνταξη δεν φτάνει για να βγει ο μήνας;
Που η ακρίβεια χτυπάει κόκκινο και οι έμμεσοι άδικοι φόροι παραμένουν στα ύψη, για να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία με πλεονάσματα που πηγαίνουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς, φοροαπαλλαγές ομίλων και επιδοτήσεις των βιομηχάνων της περιοχής – που μετά το παίζουν και δήθεν ευεργέτες (με τα δικά μας τα λεφτά);
Δεν είναι αυτοί που οδηγούν στο ξεκλήρισμα τους αγρότες του νομού που πριν λίγες μέρες τους χτύπησαν ξεδιάντροπα με τα ΜΑΤ;
Δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για τη μείωση του πληθυσμού του νομού και τους εκατοντάδες νέους και νέες που αναζητούν κάπου αλλού μια θέση στον ήλιο;
Είναι αυτοί που για να κρύψουν τη γύμνια τους και τη σαπίλα τους, κατηγορούν τους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες. Λένε ότι σήμερα «δεν γίνονται αγώνες», γιατί θέλουν να κρύψουν την πραγματικότητα.
Αποσιωπούν τις κινητοποιήσεις μέσα στην πανδημία, τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών και να πληρώσουν οι υπαίτιοι. Δεν βλέπουν τους φαντάρους που διαμαρτύρονται για την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, τους εργαζομένους που σταματάνε πλοία και τρένα για να μην κουβαλήσουν πολεμικό φορτίο.
Αποσιωπούν τους αγώνες των αγροτών που τσάκισαν την κυβέρνηση και τα αφηγήματά της και συνεχίζει να τρώει τα μούτρα της μιας και οι αγώνες αυτοί συνεχίζονται, τους νέους Συλλόγους δημιουργούνται και μαζικοποιούνται.
Δεν μπορούν όμως να αποκόψουν το κύμα αντίδρασης και αλλαγής του συσχετισμού στα Σωματεία.
Για αυτό τα βρίσκουν μια χαρά μεταξύ τους. Βέβαια, παρά τα «κομπρεμί», τα κοινά ψηφοδέλτια σε συνδικαλιστικό επίπεδο, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να βγάλουν τους κομμουνιστές έξω από τα προεδρεία σωματείων, δεν τα καταφέρνουν.
Ξεσπάνε διαρκώς αγώνες, ιδρύονται σωματεία, αλλάζουν συσχετισμοί σε πλήθος Εργατικά κέντρα, Ομοσπονδίες.
Αυτός είναι ο δρόμος.
Και σε αυτό το δρόμο, με πολύ περισσότερες δυνάμεις βάζουμε πλώρη για την αλλαγή της κατάσταση και στο εργατικό κίνημα εδώ στις Σέρρες. Για να φύγουν από τη μέση οι διάφοροι εργατοπατέρες που δεν βγάζουν άχνα για τα σοβαρά και οξυμένα προβλήματα στους χώρους δουλειάς, για το μισθό, τις ΣΣΕ, τα εξοντωτικά ωράρια, τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας, τα εργατικά ατυχήματα και τα εργοδοτικά εγκλήματα.
«Κάτι γίνεται», λοιπόν και ας μην φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά.
Άλλωστε, σε πολλές ιστορικές περιόδους μπορεί να περνούσαν μήνες και χρόνια, χωρίς να φαίνεται πως ένας αγώνας έχει αποτέλεσμα. Χωρίς να φαίνεται πώς «κάτι κινείται». Και, όμως, κάθε αγώνας, κάθε συλλαλητήριο και απεργία, έβαζε το δικό της λιθαράκι. Γέμιζε με γνώση, πείρα, ξεκαθάριζε τους φίλους και τους εχθρούς, αποτελούσε παρακαταθήκη για την επόμενη μάχη.
Γι’ αυτό προχωράμε μπροστά, έχοντας καθαρό τον στόχο μας. Σήμερα τραγουδάμε και τιμάμε τους νεκρούς μας. Από αύριο οργανώνουμε πιο αποφασιστικά την πάλη του λαού μας.
Βαδίζοντας στα χνάρια των 200 της Καισαριανής, προχωράμε μπροστά, πιο δυνατά, σταθερά σε κάθε δοκιμασία, και θα τα καταφέρουμε!».
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την προβολή της ταινίας : «Το τελευταίο σημείωμα».