Γιάννης Μυλόπουλος
Ένα από τα πιο αποτελεσματικά επικοινωνιακά βέλη στη φαρέτρα της συντηρητικής παράταξης, που συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της πολιτικής της ηγεμονίας, είναι η μομφή του λαϊκισμού προς κάθε προοδευτική πολιτική.
Κάθε δίκαιη κοινωνικά πολιτική που βρίσκεται στον
αντίποδα των κοινωνικά άδικων και ανάλγητων νεοφιλελεύθερων πολιτικών,
βαφτίζεται λαϊκισμός. Το κόλπο είναι ευφυές.
Ο χαρακτηρισμός κάθε αντίπαλου δέους της νεοφιλελεύθερης
δεξιάς πολιτικής ως δημαγωγικής, αποδεσμεύει τους δεξιούς από την υποχρέωση να
υποστηρίξουν τις αντικοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζουν.
Αφού το αντίπαλο δέος των προοδευτικών πολιτικών συνιστά
λαϊκισμό, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιβάλλονται δίκην μονοδρόμου.
Τελευταίο παράδειγμα επιστράτευσης του μπαμπούλα του
λαϊκισμού από πλευράς κυβέρνησης ΝΔ ήταν για να αποδομηθεί η εξαγγελία του
Αλέξη Τσίπρα για δωρεάν μετακινήσεις με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στις μεγάλες
πόλεις.
Ο νέος γραμματέας της ΝΔ, μάλιστα, και πρώην υπουργός
υποδομών και μεταφορών Κ. Κυρανάκης το δήλωσε περισπούδαστα.
Πρόκειται για λαϊκισμό και παροχολογία, είπε. Αφού δωρεάν
πολιτική δεν υπάρχει. Οι παροχές υπέρ κάποιων επιβαρύνουν τελικά τους ίδιους
τους φορολογούμενους.
Προφανώς τη νεοφιλελεύθερη δεξιά δεν την ενδιαφέρει ότι
αυτός ο… λαϊκισμός, όπως τον κατηγορούν, των δωρεάν μετακινήσεων με τα ΜΜΜ
εφαρμόζεται σε πολλά κράτη της Ευρώπης με μεγάλη επιτυχία.
Προφανώς, επίσης, τη νεοφιλελεύθερη σκέψη δεν την
ενδιαφέρει ούτε ο αντίστροφος λαϊκισμός, υπέρ της οικονομικής ολιγαρχίας. Ο
οποίος προκύπτει από τις ανεξέλεγκτες παροχές στα ολιγοπώλια και στους μεγάλους
επιχειρηματικούς ομίλους.
Προφανώς για τους δεξιούς ούτε τα 12 δις των απευθείας
αναθέσεων σε ημετέρους, ούτε τα 4,5 δις υπερκερδών των τραπεζών επιβαρύνουν
τους φορολογούμενους. Οι παροχές προς την ολιγαρχία του πλούτου δεν περνούν,
φαίνεται, σύμφωνα με τη δεξιά επικοινωνιακή τακτική, από τα δημόσια οικονομικά.
Προφανώς, τέλος, τους δεξιούς νεοφιλελεύθερους δεν τους
ενδιαφέρει ούτε το γεγονός ότι το δημοσιονομικό κόστος μιας τέτοιας φιλολαϊκής
πολιτικής είναι ασήμαντο σε σχέση με το κοινωνικό, αλλά και το περιβαλλοντικό
όφελος που προκύπτει από την εφαρμογή της.
Είτε λόγω χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, είτε και λόγω
σκοπιμότητας και ιδιοτέλειας, οι υπερασπιστές του αντικοινωνικού
νεοφιλελευθερισμού αγνοούν ή κάνουν ότι παραβλέπουν ότι το τελικό κόστος μιας
πολιτικής διαμορφώνεται από τη σχέση του κόστους και του οφέλους που προκύπτουν
από την εφαρμογή της.
Κι αυτό γιατί η έννοια του κοινωνικού και του
περιβαλλοντικού οφέλους από μια φιλολαϊκή πολιτική είναι μια έννοια ξένη για
την καθοδηγούμενη από συμφέροντα κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη.
Αποκρύπτουν, λοιπόν, ότι οι δωρεάν μετακινήσεις έχουν ένα
τεράστιο θετικό αποτύπωμα στην αντιμετώπιση των μεγάλων κυκλοφοριακών
προβλημάτων στις πόλεις. Αφού έτσι δίνεται κίνητρο στους οδηγούς να
εγκαταλείπουν τα ΙΧ αυτοκίνητα και να κυκλοφορούν με τα ΜΜΜ. Με αποτέλεσμα τη
θεαματική βελτίωση της κυκλοφορίας και μέσω αυτής και της ποιότητας της ζωής
εκατομμυρίων πολιτών.
Αποκρύπτουν, ακόμη, ότι η ενίσχυση της μετακίνησης με
Μέσα Μαζικής Μεταφοράς έναντι ΙΧ αυτοκινήτων έχει σοβαρά οικονομικά οφέλη τόσο
για τους ίδιους τους μετακινούμενους, όσο και για την εθνική οικονομία. Καθώς
μειώνει σημαντικά την κατανάλωση βενζίνης και συνακόλουθα μειώνει και τις
εισαγωγές καυσίμων σε εποχή ενεργειακής κρίσης και ακρίβειας πετρελαίου.
Τέλος αποκρύπτουν τη μεγάλη αλήθεια, ότι η αναβάθμιση των
Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και οι δωρεάν μετακινήσεις μειώνουν σημαντικά τα
εκπεμπόμενα καυσαέρια στις πόλεις, συμβάλλοντας έτσι στην καταπολέμηση τόσο της
μάστιγας της ρύπανσης της ατμόσφαιρας, όσο και του φαινομένου του θερμοκηπίου
που είναι η αιτία για την κλιματική αλλαγή.
Ο μεγαλύτερος λαϊκισμός κρύβεται στην απόκρυψη της
αλήθειας.
Και αυτό που κάνει συστηματικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη
είναι να κρύβει την αλήθεια. Παρουσιάζοντας μόνο το κόστος και ποτέ το
κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος των φιλολαϊκών πολιτικών.
Οι φιλολαϊκές πολιτικές, όπως είναι οι δωρεάν
μετακινήσεις στις πόλεις και το κοινωνικό κράτος στην υγεία, στην παιδεία, στην
ενέργεια και στις μεταφορές, έχουν ένα δημοσιονομικό κόστος και ένα κοινωνικό
όφελος.
Ο συνυπολογισμός των δυο κάνει τις πολιτικές να είναι
ωφέλιμες ή καταστροφικές.
Οι φιλολαϊκές πολιτικές που προτείνει η προοδευτική
πλευρά έχουν μεγαλύτερο κοινωνικό όφελος σε σχέση με το οικονομικό τους
αποτύπωμα.
Ενώ, αντίθετα, οι αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες
πολιτικές που αφορούν μια μικρή ολιγαρχία του πλούτου και επιβαρύνουν τους
πολλούς, είναι καταστροφικές για το κοινωνικό σύνολο.
Ο πραγματικός λαϊκισμός βρίσκεται στην υποστήριξη των
κοινωνικά άδικων δεξιών πολιτικών.
Γιατί αυτό είναι μια καθαρά δημαγωγική πολιτική με σκοπό
να ευνοηθούν οι πλούσιοι, χωρίς να διαμαρτύρονται τα εκατομμύρια των φτωχών.
Ο Γιάννης
Μυλόπουλος είναι Καθηγητής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, Επικεφαλής παράταξης ΑΛΛΑΓΗ
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ