Ιωάννα Λιούτα
Η Ευρωζώνη μπαίνει με σπασμένα φρένα στο δεύτερο τρίμηνο του 2026, βουτώντας όλο και πιο βαθιά στον βάλτο της ύφεσης.
Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με έναν νέο, επίμονο και δολοφονικό κύκλο πληθωρισμού, ο οποίος τροφοδοτείται από τα γεωπολιτικά παιχνίδια και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Οι προβλέψεις των τεχνοκρατών δεν είναι καλές.
Η λεηλασία του εισοδήματος θα διαρκέσει τουλάχιστον έως τα μέσα του 2027, αφήνοντας βαθιά τα σημάδια της μέχρι και το 2028.
Η πολυδιαφημισμένη «αποκλιμάκωση» των τιμών αποδείχτηκε ένα ακόμα παραμύθι. Η σκληρή πραγματικότητα φέρνει μια βίαιη ανατροπή με ομαδική υποχώρηση των οικονομικών δεικτών, επιτάχυνση των απολύσεων και χιλιάδες νέες χαμένες θέσεις εργασίας, την ίδια στιγμή που οι τιμές εισροών και εκροών εκτινάσσονται κατακόρυφα, προστατεύοντας τα κέρδη των μεγάλων ομίλων.
Στην Ελλάδα η διετία 2025–2026 σφραγίζεται από μια βαθιά οικονομική επιβράδυνση. Οι «άριστοι» του οικονομικού επιτελείου αναγκάζονται να αναθεωρήσουν άρον άρον προς το χειρότερο τις προβλέψεις του Πολυετούς Δημοσιονομικού Προγραμματισμού (ΠΔΠ).
Για το 2026, οι προβλέψεις γκρεμίζονται στο 2% ή και οριακά χαμηλότερα, εξαφανίζοντας την αρχική προπαγάνδα για 2,4%.
Το ΠΔΠ ομολογεί σταδιακή και μόνιμη επιβράδυνση για τα επόμενα χρόνια, με το ΑΕΠ να πέφτει στο 1,7% το 2027, στο 1,6% το 2028 και στο ισχνό 1,3% το 2029.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μεγάλες , ονομαστικές περικοπές δαπανών σε όλα τα βασικά υπουργεία, στερώντας ζωτικούς πόρους από την Υγεία, την Παιδεία και τις κοινωνικές υποδομές, για να τροφοδοτηθούν τα πλεονάσματα της ντροπής.
Τα στοιχεία του Μαΐου 2026 ξεσκεπάζουν την πλήρη αποδιοργάνωση της παραγωγικής βάσης:
Η οικονομία βουλιάζει με 12 από τους 20 παραγωγικούς τομείς να βρίσκονται πλέον κάτω από το όριο του 50, περνώντας επίσημα στην περιοχή της ύφεσης. Η κατάσταση συγκρατείται προσωρινά και τεχνητά μόνο χάρη στον τεχνολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό.
Οι «νέες παραγγελίες» υποχωρούν για 3ο συνεχή μήνα, δεχόμενες το πλήγμα από τον Μάρτιο λόγω του πολέμου στην Μέση Ανατολή.
Ο πληθωρισμός απληστίας καλά κρατεί με τις τιμές εισροών (το κόστος των βιομηχάνων) να αγγίζουν υψηλό 3,5 ετών, ενώ οι τιμές εκροών (οι τελικές τιμές που πληρώνει ο πολίτης) να βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 38 μηνών. Το κεφάλαιο μετακυλίει κάθε κόστος στις πλάτες των καταναλωτών.
Οι 8 τομείς της απόλυτης κατάρρευσης
Εκεί που η κρίση χτυπάει «κόκκινο», όλοι οι υποδείκτες έχουν πέσει κάτω από το όριο του 50, αποδεικνύοντας ότι το σύστημα αδυνατεί να καλύψει ακόμα και τις βασικές κοινωνικές ανάγκες είναι:
1. Τα ακίνητα
Σε βαθιά, δομική ύφεση, με την παραγωγή, τις νέες παραγγελίες και την απασχόληση να καταρρέουν κάτω από το 45. Η στέγαση μετατρέπεται σε απρόσιτη πολυτέλεια.
2. Τουρισμός
Το «βαρύ πυροβολικό» της χώρας αποδεικνύεται φούσκα, με την παραγωγή και τις νέες παραγγελίες να βουλιάζουν κάτω από το 45, επίσης.
3. Δομικά υλικά
Οι νέες παραγγελίες βρίσκονται σε απόλυτη ελεύθερη πτώση, κάτω από το 40.
4. Βασικά αγαθά και υπηρεσίες
Στην ίδια τροχιά ύφεσης παρασύρονται τα τρόφιμα και ποτά, οι Τράπεζες (που συνεχίζουν να απομυζούν την κοινωνία), τα προϊόντα οικιακής/προσωπικής χρήσης, καθώς και η δασοκομία και τα προϊόντα χαρτιού.
Πού «πετάει» ο πληθωρισμός
Το όργιο της αισχροκέρδειας αποτυπώνεται καθαρά στις τιμές εισροών, οι οποίες καλπάζουν προκλητικά σε 17 από τους 19 τομείς, πολύ πάνω από τον μέσο όρο. Οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι που ελέγχουν τα Χημικά, τα προϊόντα οικιακής/προσωπικής χρήσης, τα αυτοκίνητα/ανταλλακτικά, τα δομικά υλικά, τα μέταλλα, τα φαρμακευτικά, τις μεταφορές και τον τεχνολογικό εξοπλισμό στήνουν πάρτι κερδών πάνω στις στερήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μέσα από τα διαχειριστικά ψίχουλα των περικοπών και των αναθεωρημένων προϋπολογισμών αλλά με αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών.
*Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια