Έντονη κριτική στις πολιτικές που ασκεί το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένεια άσκησαν σε κοινή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ, οι εκπρόσωποι τεσσάρων μεγάλων συλλόγων εργαζομένων, ενώ κατήγγειλαν και την υποστελέχωση των υπηρεσιών και των εποπτευόμενων φορέων του.
Οι τέσσερις φορείς που συμμετείχαν στην πρωτοβουλία είναι
ο Σύλλογος Εργαζομένων του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ο
Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΟΓΑ (ΟΠΕΚΑ – ΕΦΚΑ), το Πανελλήνιο Σωματείο
Εργαζομένων Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), ο Σύλλογος Υπαλλήλων
της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων.
Σύμφωνα με τους εργαζόμενους το Υπουργείο δαπανά υπέρογκα
ποσά για επικοινωνία. Όπως αναφέρουν για το έτος 2026 έχουν πιστωθεί 2.100.000
ευρώ αποκλειστικά για εταιρείες διαφήμισης, δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακές
ανάγκες.
Στη συνέχεια, παρουσίασαν στον αντίποδα τα εξής στοιχεία
που όπως λένε δείχνουν ότι το κοινωνικό κράτος καταρρέει:
8 στα 10 άτομα
με αναπηρία ή/και χρόνια πάθηση βασίζονται στη βοήθεια του οικογενειακού ή του
φιλικού/κοινωνικού περιβάλλοντός τους προκειμένου να καλύψουν τις καθημερινές
τους ανάγκες, χωρίς να λαμβάνουν οποιασδήποτε μορφής επαγγελματική φροντίδα ή
υποστήριξη.
Οι δημόσιες
δομές φιλοξενίας ηλικιωμένων περιορίζονται αποκλειστικά στις βαριά
υποστελεχωμένες δομές χρονίως πασχόντων των ΚΚΠΠ, οι οποίες, δεδομένης και της
ισχνής δυναμικότητάς τους, δέχονται χρονίως πάσχοντες άνω των 18 ετών.
Το κόστος
στέγασης ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος του νοικοκυριού είναι υψηλότερο
στη χώρα μας (35,5%) από ό,τι στην Ε.Ε. (19,2%), μετατρέποντας το δικαίωμα όλων
στην πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγη σε προνόμιο.
Αφαιρείται η
έννοια του φύλου από τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών που είναι υπεύθυνες για την
ισότητα, στοιχείο που δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική αλλαγή αλλά αφορά στην
αποδυνάμωση της ίδιας της έμφυλης διάστασης στις δημόσιες πολιτικές.
Δεν υπάρχει
ενασχόληση με αποτελεσματικές πολιτικές πρόληψης και προστασίας αλλά διαχείριση
της αδράνειας και της υποβάθμισης των πολιτικών ισότητας των φύλων.
Η χώρα μας κατατάσσεται:
– 2η στην Ε.Ε. ως προς τη μεγαλύτερη μέση ηλικία
αποχώρησης των νέων από τη γονική κατοικία και τελευταία στη μετάβαση από το
πανεπιστήμιο στην εργασία,
– στη 2η χειρότερη θέση της Ευρώπης όσον αφορά στον
πληθυσμό σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, με ποσοστό 27,5%,
– στην 3η χειρότερη θέση από το τέλος μεταξύ των χωρών
της Ε.Ε. όσον αφορά στο ποσοστό κατανομής του πληθυσμού με σοβαρή υλική και
κοινωνική στέρηση (14,9%),
– μεταξύ των πιο γηρασμένων χωρών της Ε.Ε., καθώς η
φυσική μεταβολή του πληθυσμού παραμένει αρνητική, με τους θανάτους να
υπερβαίνουν τις γεννήσεις και τη δημογραφική πίεση να εντείνεται,
– στην 22η θέση στην Ε.Ε. όσον αφορά στο πλήθος μονάδων
στον Δείκτη Ισότητας Φύλου (57 μονάδες στις 100). Μάλιστα, 1 στις 3 γυναίκες έχει
υποστεί κάποια μορφή έμφυλης βίας στη διάρκεια της ζωής της, ενώ οι ολοένα και
συχνότερες γυναικοκτονίες τείνουν να μετατραπούν σε τραγική καθημερινότητα.
Το υπουργείο
και οι εποπτευόμενοι φορείς του βρίσκονται σε μόνιμο καθεστώς «κατεπείγοντος»,
με τους εργαζόμενους στα όρια της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, σε ένα
ατελείωτο σισύφειο μαρτύριο, υπερβάλλοντας καθημερινά εαυτόν για να στηρίξουν
τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, την ίδια στιγμή που βιώνουν τα αποτελέσματα της
ακραίας υποστελέχωσης, αναξιοκρατία και την απαγόρευση συμμετοχής τους στους
κύκλους του Ενιαίου Συστήματος Κινητικότητας.
Υποστελέχωση των υπηρεσιών
Αναλυτικότερα, οι υπάλληλοι του Εθνικού Κέντρου
Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), που είναι εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής
πρόνοιας και της υποστήριξης των πλέον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (άστεγοι,
κακοποιημένες μητέρες, παιδιά κ.λπ.), βιώνουν επίσης απαξίωση των υπηρεσιών
τους και ακραία υποστελέχωση αφού 1 στις 3 οργανικές θέσεις των υπηρεσιών τους
είναι κενή.
Την τελευταία πενταετία (2021-2025), μάλιστα, οι
αποχωρήσεις εργαζομένων (45) ήταν περισσότερες από τις προσλήψεις (39), ενώ δεν
εφαρμόζεται ούτε ο «κανόνας» της μιας πρόσληψης σε κάθε αποχώρηση.
Το νέο καθεστώς δε των «εργολαβικών», δανεικών
εργαζομένων μέσω εταιρειών συμβούλων, όχι μόνο δεν επιλύει προβλήματα
υποστελέχωσης αλλά δημιουργεί εύλογα ζητήματα νομιμότητας.
Τα αιτήματα των εργαζομένων
Οι τέσσερις Σύλλογοι Εργαζομένων ζητούν:
Πραγματικές
παρεμβάσεις προνοιακής πολιτικής για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, με
ουσιαστικά μέτρα, προγράμματα και επαρκή χρηματοδότηση.
Άμεσες
προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη εργασιακά δικαιώματα και μονιμοποίηση
των συμβασιούχων – Όχι στις εταιρείες εργολαβικών εργαζομένων.
Εργασιακή
εξασφάλιση των εργαζομένων του Προγράμματος της ΔΥΠΑ (55-67) μέχρι τη θεμελίωση
συνταξιοδοτικού δικαιώματος.
Άμεση άρση του
περιορισμού συμμετοχής στους κύκλους του Εθνικού Συστήματος Κινητικότητας.
Οργανισμός για
το Υπουργείο και τροποποίηση Οργανισμού ΟΠΕΚΑ που να ανταποκρίνονται στις
υπηρεσιακές ανάγκες.
Όχι στις
αναθέσεις σε ιδιωτικές εταιρείες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών.
Στελέχωση των
θέσεων ευθύνης με διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες / κρίσεις.
Καθιέρωση
μισθολογικής ενίσχυσης σε όλους τους εργαζόμενους του Υπουργείου και των
εποπτευόμενων φορέων του.
Ουσιαστικές
αυξήσεις στους μισθούς και επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.
Τήρηση μέτρων
ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους εργασίας.
Κατάργηση του
νέου αυταρχικού πειθαρχικού δικαίου και της τιμωρητικής αξιολόγησης.
Όχι στην άρση
της μονιμότητας.