...κι εμφανίστηκε ολόγιομο
πίσω απ' την κορυφογραμμή...
κι ήταν ολόχρυσο, σαν τα μήλα των Εσπερίδων...
Πλημμυρίδα του κόσμου... θεία Μουσική... στίχοι που τοξεύουν την καρδιά και... Π ο ί η σ η... ποίηση βγαλμένη από τα σωθικά της Ελλάδας και της Γαίας...
Κι ένας μετανιωμένος Ιούλης, ενοχικός για τις τραχιές ζέστες του, για τούτο κι έστειλε απόψε τ' αγέρι το δροσερό να χαϊδεύει τους επισκέπτες που κόπιασαν ως εδώ πάνω...
Κι ένα φ ε γ γ ά ρ ι, μα ένα φεγγάρι, να'χει τον πρώτο ρόλο στ' Ουρανού τη Σκηνή, να το κοιτούν οι βροτοί απ' τη Γη, να χαίρονται που είχαν την τύχη να το θαυμάζουν, να πλάθουν παραμύθια για τη χάρη του και τραγούδια να το υμνούν...
Ολόγιομο, σαν γουρμασμένο πεπόνι, να ορέγεσαι να το φας ζουμερό ζουμερό...
Βράχια αναιώνια τριγύρω, στα ριζά τους καθίσαμε οι τέσσερις - οι τρεις μαθητές μου κι εγώ, να παρουσιάσουμε στο μυημένο κοινό τα θέλγητρα της Σελήνης, τα εγκώμια που της έπλεξαν οι ποιητάδες, Έλληνες και Ξένοι, παλιοί και νεότεροι...
Και τα τρία παιδιά ανήκαν στη θεατρική ομάδα του Λυκείου μας, αρίστευσαν στις παραστάσεις μας, δεν είναι κρίση δική μου αυτή, οι θεατές την έβγαλαν παμψηφεί...
Ο Θέμης, μπάσα φωνή και στιβαρή ερμηνεία...
Η Κυριακή, λυγμική έκφραση και αισθαντική χροιά...
Ο Τριαντάφυλλος, τρυφερό νιώσμα και ζωηρή παρουσία...
Ε, να μη νιώθει περηφάνια ο δάσκαλος για τέτοια παιδιά; Να μη συγκινείται, σαν τους ακούει να αναγνώθουν Σαπφώ και Σεφέρη, Ρίτσο και Ελύτη, Ισπανικούς μύθους - ν' ανασταίνουν τους ποιητάδες της χώρας και της οικουμένης;
Το "ευχαριστώ" λοιπόν είναι λιγοστό για να εκφράσω όλα όσα νιώθω γι ' αυτούς... Στην αγροικία μου έχουν πάντα θέση, ξέρουν κάθε γωνιά, κερνιούνται μονάχοι τους, αισθάνονται πόσο πολύ τους α γ α π ώ....
Οι " Ταξιδιώτες της μελωδίας "...
Εδώ χάνουν και οι λέξεις το νόημά τους, νιώθουν μικρές,δεν αποδίδουν την Υψηλή Ποιότητα, κρύβονται τα ονόματα και μπαίνει μπροστά η Ομάδα, το Ομού, το ΕΜΕΙΣ... Κι αν υπακούσω και στο "θέλω" της μαέστρου, θ' αποσιωπήσω και το δικό της όνομα. Ανυπάκουο παιδί στα νιάτα μου, ανυπάκουο και τωραδά. Στέλλα Βλαχοπούλου η μαέστρος της Χορωδίας, θυμώνει όταν την επαινείς, σιγά μην συμμορφωθώ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Γη κι Ουρανός γενήκαν ΕΝΑ με τις θαυμαστές φωνές των Χορωδών, θαρρώ και το Φεγγάρι γοητεύτηκε από τα τραγούδια τους κι εφάνη μου πως εστάθηκε απανωθιό τους...
Η Ελίνα Γραμματοπούλου... παλιά γνώριμη... την θαύμασα πολλάκις σε δράσεις του Μουσικού Σχολείου Σερρών, του πιο δυνατού φορέα της Μέσης Εκπαίδευσης εν Σέρραις... Πιανίστρια ολκής, σκόρπισε τις νότες της στο υπέροχο κοινό, σιωπηλό και αφοσιωμένο, έκαμε τον βασιλιά των οργάνων περήφανο με τις εκτελέσεις της...
Μελίτα Τσαλουχίδου, η σοπράνο μας....
Λάτρης της Όπερας επί χρόνια, παθιασμένος με την Μαρία Κάλλας, την Μονσερά Καμπαγιέ, τον Τζουζέπε ντι Στέφανο, τον Πλάθιγκο Ντομίνγκο, αγαπώ τα μέγιστα τους αοιδούς τούτης της Τέχνης. Η Μελίτα λοιπόν πήρε τα μουσικά βέλη της και στόχευσε στις καρδιές των καλεσμένων μας, έπιασε στόχο, τους κέρδισε... Η φωνή της απλώθηκε σα χάδι κάτω απ' την πανσέληνο...
Για τον Μάκη Λεοντιάδη, τον φωτιστή-ηχολήπτη μας, υπάρχει μια ολάκερη ιστορία, καθώς ήταν συνεργάτης μας στη θεατρική ομάδα του Λυκείου για πολλά χρόνια... Συνέπεια, εναλλακτικές λύσεις, ώρες ατέλειωτες (ΚΑΚΟ-πληρωμένες πάντα από τας αρχάς!!!), αγάπη για τον Πολιτισμό...
Εμπρός στους Χ Ο Ρ Η Γ Ο Υ Σ, σιωπή... σιωπή... Δίχως αυτούς οι μηχανές των Τεχνών μήτε μπρος παίρνουν, μήτε λειτουργούν...
Α θ α ν ά σ ι ο ς Ο υ λ ο ύ κ η ς, ο γνωστός επιχειρηματίας στην εταιρία "Φαέθων". Χορηγός της σύνολης εκδήλωσης, δίχως λόγια και φανφάρες, κάλυψε τις ανάγκες μας με μια απλοχεριά σπάνιου ποιόντος... Και σκέφτομαι πόσο μαεστρικά "βάφτισε" την εταιρία του "Φαέθων", λέξη που σημαίνει "αυτόν που εκπέμπει φως" και ένα τέτοιο φως χάρισε με την χορηγεία του... Εντέλει, τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Για τον δήμο, θεωρώ πως η συμμετοχή θεωρείται αυτονόητη.
Ηλίας Τσακιρίδης, αεικίνητος...
Θείος μου εκ πατρός κι ας είναι νεότερος. Όταν τον ακούς να μιλάει, αγχώνεσαι : μόλις φτάνει στο τέλος μιας δράσης, ήδη προγραμματίζει την επόμενη. Μοιάζει με αδηφάγο πολιτισμικό ον, απανωτίζει το αύριο στο σήμερα, δεν ξέρεις τι σε περιμένει μαζί του. Το εκπληκτικό είναι πως Ο Λ Α τα φέρει εις πέρας και με τον καλύτερο τρόπο. Θα μου πείτε, σόι σου είναι, τον παινεύεις. Ωστόσο, οι πράξεις του επιβεβαιώνονται με ντοκουμέντα. Μην πω για τα στραβά του, του τα λέγω αυτοπροσώπως, δεν θυμώνει, ακούει τις κριτικές μου, όσο σκληρές κι αν είναι.
Η εκστρατεία για τη δράση ετούτη φέρει το όνομά του...
Έ κ π λ η ξ η προσωπική, η εμφάνιση της Δέποινας και του Λεωνίδα, φίλων καρδιάς από ... τη Νέα Υόρκη... και της Σοφίας εκ Κύπρου... Να λιποθυμήσω;
Και δεύτερη έκπληξη, η εμφάνιση του Νίκου, μαθητή μου παλιού, που είχα να τον δω από το Λύκειο. Δάσκαλος στην Ελβετία, σε σχολείο πολυπολιτισμικό... Ω θεοί, τι μαθητές έχω, ε, μην κάνετε έτσι, αφήστε με να κορδακίζομαι κι εγώ!!!! Και στο πλάι του, η Έλενα, η μάνα του, φίλη πολιτισμική στο έμπα της χιλιετίας και η αδερφή της, φίλη διαδικτυακή...
Αθανασία και Λουκάς, ανίψια λατρεμένα, ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη για να καμαρώσουν τους γονείς-Χορωδούς και τον θείο-παρουσιαστή....
Ξέφυγα πάλι, δε μπορώ να βάλω φρένο στο λόγο, θα σηκωθούν οι Λακεδαίμονες απ' τους τάφους τους και θα ράψουν το στόμα μου με σακοράφα, μπορεί και να στείλουν απόψε στον ύπνο μου την ηχώ της ρήσης τους, εκείνο "Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν", και να γίνει ολονύκτιος εφιάλτης!!!!!!!!!!!!