Αν αυτό το καλοκαίρι χάσετε την πτήση σας επειδή περιμένατε δύο, τρεις ή και πέντε ώρες στην ουρά του αεροδρομίου, μην αναζητήσετε ευθύνες στην ανικανότητα, στην προχειρότητα ή στην υποστελέχωση. Η επίσημη αφήγηση είναι πολύ πιο απλή: φταίνε οι μετανάστες.
Όχι επειδή ταξιδεύουν μαζικά – οι περισσότεροι δεν
μπορούν καν να επιβιβαστούν σε αεροπλάνο. Αλλά επειδή, στο όνομα της
αντιμετώπισης της παράτυπης μετανάστευσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε σε πλήρη
εφαρμογή το νέο Σύστημα Εισόδου-Εξόδου (EES) στα σύνορα της ζώνης Σέγκεν, το
οποίο μετατρέπει τους συνοριακούς ελέγχους σε άσκηση υπομονής.
Δακτυλικά αποτυπώματα, βιομετρικά στοιχεία, τεχνικά
προβλήματα, λογισμικά που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους και ουρές που φτάνουν,
σύμφωνα με τους ίδιους τους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών αεροδρομίων, ακόμη και
τις πέντε ώρες.
Η εικόνα είναι απολαυστικά ευρωπαϊκή. Επί δέκα χρόνια
σχεδιάζεται ένα υπερσύγχρονο σύστημα ασφαλείας, δαπανώνται εκατοντάδες
εκατομμύρια ευρώ, και όταν επιτέλους λειτουργεί, καταρρέει από την πρώτη μεγάλη
δοκιμασία.
Το αποτέλεσμα; Επιβάτες χάνουν ανταποκρίσεις, αεροπλάνα
απογειώνονται μισοάδεια επειδή οι ταξιδιώτες παραμένουν εγκλωβισμένοι στους
ελέγχους και ολόκληρο το ευρωπαϊκό δίκτυο αερομεταφορών παραλύει.
Στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει μια ακόμη πρωτιά. Σύμφωνα με
τα στοιχεία του Eurocontrol, οι καθυστερήσεις στον ελληνικό εναέριο χώρο
αυξήθηκαν κατά 63% σε σχέση με πέρυσι, ενώ η χώρα παράγει πλέον το 13% των
συνολικών καθυστερήσεων του ευρωπαϊκού δικτύου.
Σαν να μην έφταναν τα νέα μέτρα ελέγχου, στα δύο
μεγαλύτερα αεροδρόμια της χώρας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, οι επιβάτες
πληρώνουν και το τίμημα της… οικονομίας. Τα συστήματα αποσκευών παραμένουν
παλαιάς τεχνολογίας, απαιτώντας περισσότερο χρόνο και περισσότερες χειροκίνητες
διαδικασίες.
Η αναβάθμιση κοστίζει. Η καθυστέρηση, προφανώς, θεωρείται
φθηνότερη. Έτσι, οι ουρές μεγαλώνουν, οι πτήσεις καθυστερούν και οι ταξιδιώτες
μαθαίνουν στην πράξη ότι η λιτότητα μπορεί να ταξιδεύει και με χειραποσκευή.
Φυσικά, κανείς δεν θα παραδεχθεί ότι το πρόβλημα είναι
ένας συνδυασμός κακού σχεδιασμού, τεχνικής ανεπάρκειας και χρόνιας τσιγκουνιάς
στις επενδύσεις. Είναι πολύ πιο βολικό να παρουσιάζεται κάθε νέα ταλαιπωρία ως
αναγκαία θυσία για την προστασία των συνόρων.
Η πολιτική αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι μετατρέπει
οποιαδήποτε δυσλειτουργία σε απόδειξη… αποτελεσματικότητας. Αν περιμένετε μία
ώρα στην ουρά, τα σύνορα προστατεύονται. Αν περιμένετε τρεις, προστατεύονται
καλύτερα. Αν χάσετε την πτήση σας, μπορείτε να αισθάνεστε υπερήφανοι ότι
συμβάλατε προσωπικά στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.
Μόνο που η πραγματικότητα είναι λιγότερο ηρωική. Οι
παράτυποι μετανάστες δεν σταματούν επειδή ένας Βρετανός τουρίστας ή ένας
Αμερικανός επιχειρηματίας περίμενε τέσσερις ώρες στον έλεγχο διαβατηρίων.
Εκείνος που τιμωρείται είναι ο νόμιμος ταξιδιώτης, ο τουρισμός, οι αεροπορικές
εταιρείες και τελικά η ίδια η ευρωπαϊκή οικονομία.
Αλλά τουλάχιστον θα ξέρουμε ποιος φταίει. Οι μετανάστες,
φυσικά. Ποιος άλλος;
TvxsTeam